Δείχνοντας έναν βρώμικο καναπέ, στο σπίτι του γείτονά της, μία Ουκρανή με σπασμένη φωνή και απλανές βλέμμα αποκαλύπτει πως εκεί τη βίασε ένας έφηβος Ρώσος στρατιώτης. Αυτό συνέβη σε ένα μικρό χωριό έξω από το Κίεβο, μία νύχτα βαμμένη στο αίμα και τον τρόμο, όπως προκύπτει από το συγκλονιστικό ρεπορτάζ της Deborah Haynes για το SkyNews.
Η γυναίκα λέγεται Vika, είναι 42 ετών και είναι η πρώτη που αποφάσισε να μιλήσει, δείχνοντας το πρόσωπό της στη κάμερα, έχοντας κατά νου την αποστολή της: θέλει να πείσει κι άλλες επιζήσασες και επιζώντες βιασμών και σεξουαλικών εγκλημάτων στην Ουκρανία από Ρώσους στρατιώτες, να μιλήσουν, να μη φοβηθούν και να αποκαλύψουν τι τους συνέβη, προκειμένου να τιμωρηθούν οι δράστες.
“Θέλω οι γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βιασμού -και ξέρω ότι είναι πολλές- να μιλήσουν. Μη μείνετε σιωπηλές. Πρέπει! Πρέπει να τιμωρηθούν”, λέει η Vika που επέλεξε σε μία γενναία κίνηση, να μιλήσει ακριβώς μέσα σ’ εκείνο το βρώμικο δωμάτιο που πέρσι τον Μάρτιο σφράγισε για πάντα τη ζωή της, χωρίζοντάς την σε “πριν” και “μετά” από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Αυτή τη στιγμή, στη σπαρασσόμενη χώρα διεξάγονται τουλάχιστον 10 διαφορετικές έρευνες που αφορούν βιασμούς και σεξουαλικές επιθέσεις, ως εγκλήματα πολέμου, κάποιες από τις οποίες αφορούν άντρες, παιδιά, ακόμα και βρέφη…
Όπως λένε επικεφαλής των ερευνών, μεταξύ των οποίων και η αναπληρώτρια υπουργός Εσωτερικών Καταρίνα Παβλιτσένκο, πρόκειται για ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο, που απαιτεί εξαιρετικά λεπτούς χειρισμούς, καθώς πολλά από τα θύματα είναι σε τέτοιο σοκ και βιώνουν τέτοιας έκτασης τρόμο, που είναι εξαιρετικά δύσκολο να πειστούν να μιλήσουν.
Ακριβώς λόγω αυτής της κατάστασης, οι άνθρωποι του υπουργείου και της αστυνομίας, αντί να περιμένουν τα θύματα να πάρουν τα κουράγια τους και να εμφανιστούν στις αρμόδιες αρχές, έχουν συστήσει ομάδες που εργάζονται σοβαρά σε ό,τι αφορά την ενημέρωση και την κινητοποίηση των τοπικών κοινοτήτων για το πώς μπορούν να καταγγείλουν ό,τι τους έχει συμβεί και πώς μπορούν να έχουν πρόσβαση σε ολοκληρωμένη ψυχολογική και νομική υποστήριξη.
“Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί, προκειμένου αυτά τα εγκλήματα πολέμου να καταγραφούν και να καταγγελθούν σε διεθνή όργανα και οργανισμούς και εν συνεχεία να δικαστούν από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Την ίδια στιγμή, η Vika ξέρει ότι πρέπει να παλέψει για να ζήσει με την αλήθεια ότι έπεσε θύμα βιασμού από έναν 19χρονο, μέσα σε ένα ξένο σπίτι, εκείνο το βράδυ της 9ης Μαρτίου. Το όνομά του, όπως αποκάλυψε, ήταν Daniel. Εκείνο το βράδυ δεν ήταν η μόνη που έπεσε θύμα βιασμού. Στο ίδιο σπίτι βρισκόταν η Νατάσα 44 ετών, γειτόνισσά της.
Εκείνη έχασε και τον σύζυγό της μπροστά στα μάτια της, καθώς οι στρατιώτες τον πυροβόλησαν εν ψυχρώ. Ο στρατιώτης που βίασε τη Νατάτα, λεγόταν Oleg, λέει η Vika.
Και η Νατάσα έχει πειστεί να μιλήσει για τη φρίκη που βίωσε. Και οι δύο γυναίκες είπαν ότι εκείνο το βράδυ βρίσκονταν στα σπίτια τους, μόλις λίγες πόρτες η μία μακριά από την άλλη, στον ίδιο ήσυχο δρόμο. Εκείνο το βράδυ, οι ρωσικές δυνάμεις έλεγχαν το χωριό στο πλαίσιο μιας αποτυχημένης προώθησης προς το Κίεβο.
Γύρω στις 21:00, τρεις Ρώσοι στρατιώτες, που μύριζαν αλκοόλ, χτύπησαν την πόρτα του σπιτιού της Vika απαιτώντας να πάει μαζί τους. Φοβούμενη για τη ζωή της, δεν είχε άλλη επιλογή από το να υπακούσει. Η ομάδα επισκέφθηκε ένα δεύτερο σπίτι, αλλά αποφάσισε να μην πάρει τη γυναίκα ένοικο εκεί, μαζί της.
Περίπου την ίδια ώρα, ακούστηκε ένας πυροβολισμός από τον Όλεγκ. Είχε τραυματίσει το πόδι του τρίτου στρατιώτη, ο οποίος υποτίθεται ότι ήταν ο διοικητής. Σε λίγο εκείνος έμεινε πίσω, και οι άλλοι δύο στρατιώτες, κρατώντας ακόμη τη Vika, συνέχισαν προς το σπίτι της Natasha.
Η Vika είπε ότι ο σύζυγος της Natasha, Sasha, άνοιξε την πόρτα στον Oleg, ο οποίος τον σημάδεψε με το όπλο του και είπε ότι ήθελε τη γυναίκα του.
Ο Sasha του είπε να φύγει, λέγοντας ότι ο Oleg σίγουρα δεν θα τον σκότωνε γιατί και αυτός ήταν Ρώσος. Όμως, όταν του γύρισε την πλάτη, ο νεαρός στρατιώτης πυροβόλησε τον Σάσα στο πίσω μέρος του λαιμού. Εκείνος έπεσε νεκρός στο πάτωμα.
Ο στρατιώτης τότε ξύπνησε τη Νατάσα και την ανάγκασε να βγει έξω.
Οι δύο γυναίκες σύρθηκαν σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στον ίδιο δρόμο. Οι ιδιοκτήτες είχαν φύγει, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος. Η ομάδα μπήκε μέσα από ένα ανοιχτό παράθυρο.
“Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα που χρειάστηκε να κάνω ποτέ στη ζωή μου. Δεν κοιμάμαι καλά, φοβάμαι συνεχώς, και κλαίω πολύ σε άσχετες στιγμές της μέρας. Όμως, δεν μπορώ να με αφήσω να βουλιάξω στην αυτολύπηση. Έχω ένα γιο να μεγαλώσω. Δεν μπορώ συνεχώς να νιώθω θλίψη για εμένα, για ό,τι μας συνέβη”.
Ο Oleg πήρε τη Natasha στον επάνω όροφο, ενώ η Vika σπρώχτηκε σε ένα μικρό δωμάτιο στον κάτω όροφο. Επιστρέφοντας στον τόπο του εγκλήματος, η Vika κοίταξε τον καναπέ όπου της επιτέθηκαν. Είναι τοποθετημένος απέναντι σε έναν τοίχο που είναι βαμμένος σε μωρουδιακό ροζ χρώμα, με ένα όμορφο σχέδιο με άνθη κερασιάς στη μία γωνία.
Μίλησε για τον βιασμό της απνευστί. Τα λόγια έβγαιναν απ’ το στόμα της με σαφήνεια και προσοχή, η φωνή της δυνατή, διακοπτόταν περιστασιακά μόνο από έναν σύντομο βήχα.
Ο Ντάνιελ, 19 ετών, είχε την ίδια ηλικία με τον μικρότερο από τους δύο γιους της.
Η Vika είπε ότι προσπάθησε να τον λογικέψει, αλλά εκείνος της είπε να μην του αποσπάει την προσοχή και απλώς να “κάνει τη δουλειά της”. Την είχε προειδοποιήσει ότι θα τη σκότωνε αν δεν συνεργαζόταν. Σ’ αυτή την on camera μαρτυρία αποκάλυψε ότι εκείνο το βράδυ βιάστηκε πολλές φορές.
“Δεν μου φερόταν σα να είμαι άνθρωπος. Ήταν πολύ επιθετικός, πολύ άγριος… Δεν ξέρω… Ήταν σα να είχε πάρει κάτι… Viagra ή ίσως ναρκωτικά. Έκανε σαν τρελός. Δόξα τω Θεώ, δεν με σκότωσε και μπόρεσα [τελικά] να δραπετεύσω”, λέει ενώ την ίδια στιγμή, τα ίδια συνέβαιναν στη γειτόνισσά της στον επάνω όροφο.
Τώρα η Vika βρίσκεται ασφαλής στην Αυστρία, μαζί με τον έφηβο γιο της. Η Natasha μίλησε τηλεφωνικά κατά τη διάρκεια του ίδιου ρεπορτάζ. Όπως χαρακτηριστικά είπε, “εκείνη τη στιγμή, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να μη σκοτώσει τον γιο μου”, είπε.
Περιέγραψε ότι αισθανόταν “σαν ζωντανή νεκρή. Δεν ήξερα τι να κάνω”.
Όπως, δήλωσε, ο βιασμός της διήρκεσε περίπου μιάμιση ώρα. Στη συνέχεια, ο στρατιώτης κατέβηκε κάτω για να αναζητήσει τον Daniel, ο οποίος δεν ήταν πλέον εκεί.
Η Natasha είπε ότι σύρθηκε σπίτι της, συντετριμμένη, μόνο και μόνο για να αντιμετωπίσει ένα ακόμη βαθύτερο τραύμα – την πραγματικότητα του συζύγου της να κείτεται νεκρός στο σκοτάδι στο πέτρινο πάτωμα της μικροσκοπικής αίθουσας εισόδου τους.
“Πώς ένιωσα; Κάθισα εκεί μέχρι το πρωί. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ”, είπε, με τη φωνή της σταθερή και τις προτάσεις της σύντομες.
Και οι δύο γυναίκες αναγκάστηκαν να μείνουν στο χωριό, τρομοκρατημένες ότι οι επιτιθέμενοι θα τις έβρισκαν και θα τις σκότωναν. Το χωριό παρέμεινε υπό τον έλεγχο των ρωσικών δυνάμεων μέχρι τα τέλη Μαρτίου.
Η Βαλεντίνα, 65 ετών, μητέρα της Νατάσα, που ζούσε με την κόρη της, είπε ότι οι στρατιώτες εναλλάσσονταν κάθε λίγες μέρες, με νέα στρατεύματα να έρχονται. Είπε ότι μια επόμενη μονάδα είχε σοκαριστεί όταν άκουσε τι είχαν κάνει ο Daniel και ο Oleg.
Μόλις όλα τα ρωσικά στρατεύματα υποχώρησαν ως μέρος μιας ευρύτερης απόσυρσης σε όλη τη βόρεια Ουκρανία, η Vika και η Natasha μπόρεσαν να δώσουν στοιχεία στην αστυνομία και τους εισαγγελείς σχετικά με τις επιθέσεις.
Και οι δύο θέλουν να συλληφθούν και να τιμωρηθούν οι βιαστές τους.
Την περασμένη εβδομάδα, μια ομάδα εισαγγελέων επισκέφθηκε το σπίτι όπου συνέβησαν οι επιθέσεις μαζί με τη Vika.
Μετά από ολο αυτό, η 42χρονη είχε το σθένος να μπει ξανά στο σπίτι, να καταγράψει με κάμερα τους βανδαλισμούς και τις φθορές και να συλλέξει γενετικό υλικό για να το παραδώσει στην εισαγγελία.
Σύμφωνα με τα όσα αποκάλυψε ένας εισαγγελικός λειτουργός, σε κάποιες περιπτώσεις, οι στρατιώτες δεν είχαν κεντρική οδηγία για τις κτηνωδίες που διέπραξαν. Σε άλλες όμως υπήρχε κεντρικό εντολή: να βιάσουν, να κάψουν, να διαμελίσουν, να αποκεφαλίσουν, να σπείρουν τον όλεθρο στο πέρασμά τους.
“Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα που χρειάστηκε να κάνω ποτέ στη ζωή μου. Δεν κοιμάμαι καλά, φοβάμαι συνεχώς, και κλαίω πολύ σε άσχετες στιγμές της μέρας. Όμως, δεν μπορώ να με αφήσω να βουλιάξω στην αυτολύπηση. Έχω ένα γιο να μεγαλώσω. Δεν μπορώ συνεχώς να νιώθω θλίψη για εμένα, για ό,τι μας συνέβη”. Όπως λέει, μαζί με το παιδί της, η μόνη παρηγοριά, το άλλο πλάσμα που την κάνει να νιώθει κάπως καλύτερα, είναι ένα μικρό σκυλάκι που της έδωσαν. Ανήκε σε κάποιους συγγενείς της…
ΠΗΓΗ: SkyNews
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
