Τα εξοργιστικά επιχειρήματα της κουλτούρας του παιδοβιασμού

Κάθε φορά –τελευταία όλο και πιο συχνά και με περισσότερη ένταση- που έρχεται στη δημοσιότητα ένα περιστατικό παιδοβιασμού υπάρχει μία τάση ανησυχητικά μεγάλου μέρους της κοινωνίας, ασχέτως αν το ομολογεί ανοιχτά ή όχι, να υποβαθμίζει τις υποθέσεις σεξουαλικών επιθέσεων σε παιδιά.

Το σύνηθες επιχείρημα, επικίνδυνα υπεραπλουστευτικό που κερδίζει γρήγορα έδαφος στη δημόσια συζήτηση και κυρίως για τους βιασμούς κοριτσιών, είναι το ότι «αυτά γίνονταν και παλιά», ότι η διαφορά ηλικίας ανάμεσα στον παιδοβιαστή και το κορίτσι «παλιά» δεν έπαιζε ρόλο και ότι πολύ συχνά το κορίτσι έχει μερίδιο ευθύνης.

Και αυτό συνήθως είναι το πρώτο βήμα στη ρητορική κανονικοποίησης της ειδεχθούς δράσης αρπακτικών. Η υποβάθμιση της ανηλικότητας σε συνδυασμό με την οργανωμένη επιχείρηση να κατηγορηθεί το θύμα για την επίθεση που δέχθηκε είναι το δεύτερο βήμα που κρατά τη συζήτηση σε περιορισμένο έδαφος και την τερματίζει πριν καν ανοίξει.

Δεν είναι ελληνικό χαρακτηριστικό όλο το παραπάνω, ούτε κάτι το νέο στις πατριαρχικές κοινωνίες. Μεγαλώσαμε, άλλωστε, με λογοτεχνία, τραγούδια και ταινίες που ρομαντικοποιούν το grooming και βαφτίζουν τα θύματα «νυμφίδια»: από τη «Λολίτα» του Ναμπόκοφ μέχρι το «Ροζ Κουφετί» του Νικολά Τζονς – Γκορλέν με όλες τις ενδιάμεσες στάσεις, ο παιδόφιλος, ο παιδεραστής, ο παιδοβιαστής είναι ένας τύπος χαμένος στο «πάθος» του και το θύμα ένα πονηρό υποκείμενο με επίγνωση της σαγήνης του. Πόσο βολική η υιοθέτηση αυτών των αφηγήσεων για τα απανταχού αρπακτικά.

(Βέβαια, το τι πραγματικά σημαίνει η σεξουαλική κακοποίηση ενός παιδιού, ο βιασμός και η “πώλησή” του έχει περιγραφεί επακριβώς από το πλέον γνωστό θύμα κυκλώματος παιδοβιαστών, την Άνεκε Λούκας

Επίσης, την εξιδανίκευση αυτού του είδους των επιθέσεων σε παιδιά από τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και την ποπ κουλτούρα, την είχε συντρίψει έξοχα πέρσι και μέσα από μία συγκλονιστική μικρού μήκους ταινίας η Olga Lucovnicova).

Olga Lucovnicova: Ήθελα να δώσω φωνή σε όσους βίωσαν κακοποιητικές εμπειρίες, ως παιδιά

Από χθες, με τις ραγδαίες εξελίξεις στην υπόθεση βιασμού, εκβιασμού και trafficking του 12χρονου κοριτσιού από τον Κολωνό, η συζήτηση αυτή επιχειρείται να μπει σε μονοπάτια γνώριμα για την κουλτούρα του βιασμού: οι συνθήκες ανέχειας της οικογένειάς της, η φιγούρα της μητέρας του κοριτσιού, η έξωθεν «καλή» μαρτυρία του φερόμενου ως δράστη, οι ισχυρισμοί του ιδίου περί προκλητικής συμπεριφοράς της 12χρονης, το waiting list ανθρώπων που είτε είχαν βιάσει είτε ανέμεναν να κλείσουν ραντεβού βιασμού ενός ανήλικου χρησιμοποιούνται με στόχο να θολώσει η εικόνα και να βρεθούμε να μιλάμε για κάτι άλλο πέρα από τη φρίκη του περιστατικού.

Απλοποιώντας τη διαδικασία, προστατεύοντας απόλυτα το παιδί της υπόθεσης και διώκοντας όλους όσοι συμμετείχαν σ’ αυτήν την κόλαση σοβαρά, συντεταγμένα και εξαντλώντας κάθε αυστηρότητα, ίσως αρχίσει σταδιακά να θρυμματίζεται η περιφρόνηση της ανηλικότητας, όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με αρπακτικά και ίσως αποκατασταθεί και η πίστη των πολιτών, όχι απλώς στη Δικαιοσύνη, αλλά σε μια κοινωνία που αγαπά, προστατεύει και “ακούει” προσεκτικά τα παιδιά.

Από κοντά, οι γνωστές και μη εξαιρετέες “πλύσεις” μερίδας του ηλεκτρονικού Τύπου που εξοργιστικά σπεύδουν μετά από κάθε ρεπορτάζ να υπογραμμίσουν τα περί πρότερου έντιμου βίου, καλού οικογενειάρχη, σε μία προσπάθεια να επιδιορθωθεί (άραγε, γιατί τέτοια βιάση;) η ξηλωμένη προβιά του εκάστοτε sex offender.

Την ίδια ώρα, και εκεί που πυκνώνουν οι φωνές για δημοσιοποίηση ονομάτων και προσώπων, δημοσιοποίηση που στόχο έχει να υπηρετηθεί η ασφάλεια των παιδιών μας, την ίδια εκείνη ώρα –και ενώ άπειρες φορές οι αρχές έχουν προχωρήσει σε αντίστοιχες κινήσεις- κάποιοι θυμούνται να επικαλεστούν τα προσωπικά δεδομένα, την περίπτωση να έχει κάποιος βρεθεί στη λίστα από λάθος (!) και τον κίνδυνο διαπόμπευσης αθώων.

Ας διατυπωθεί, λοιπόν, για να υπάρχει: κανείς αθώος δεν έχει να φοβάται το παραμικρό. Σε λίστες υποψήφιων παιδοβιαστών –και όχι «πελατών», όπως απολύτως λανθασμένα και παραπλανητικά γράφεται- κανείς δεν μπορεί να βρεθεί παρά τη θέλησή του ή κατά λάθος.

Η ποινική δίωξη που ασκήθηκε χθες βράδυ κατά παντός υπευθύνου είναι μία ανακουφιστική κίνηση, με την προϋπόθεση ότι αυτή τη φορά δεν θα υπάρξει καμία καθυστέρηση και δεν θα επιτραπεί κανένας ελιγμός.

Απλοποιώντας τη διαδικασία, προστατεύοντας απόλυτα το παιδί της υπόθεσης και διώκοντας όλους όσοι συμμετείχαν σ’ αυτήν την κόλαση σοβαρά, συντεταγμένα και εξαντλώντας κάθε αυστηρότητα, ίσως αρχίσει σταδιακά να θρυμματίζεται η περιφρόνηση της ανηλικότητας, όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με αρπακτικά και ίσως αποκατασταθεί και η πίστη των πολιτών, όχι απλώς στη Δικαιοσύνη, αλλά σε μια κοινωνία που αγαπά, προστατεύει και “ακούει” προσεκτικά τα παιδιά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News