TW: αναφορές σε αυτοκτονία
Εδώ και δύο Δευτέρες ξυπνάω μπροστά σε ειδήσεις για αυτοκτονίες σε δημόσια νοσοκομεία. Σήμερα τα ξημερώματα, Κυριακής 4ης προς Δευτέρα 5ης Απριλίου, μια 67χρονη έπεσε από τον τρίτο όροφο του Πανεπιστημιακού Πανεπιστημίου Πατρών.
Εχθές τα ξημερώματα, Κυριακή 4\4, ένας 80χρονος στη Λάρισα που νοσηλευόταν στην Παθολογική Κλινική του Πανεπιστημιακού Nοσοκομείου Λάρισας αυτοκτόνησε με το κορδόνι της πιτζάμας του.
Από τον 7ο όροφο έπεσε ένας 62χρονος ασθενής με κορονοϊό που νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο Βόλου, μόλις εχθές το απόγευμα.
Την Κυριακή 21\03, 41χρονος γιατρός που νοσηλευόταν στο Θριάσιο αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του πέφτοντας από τον 3ο όροφο του Νοσοκομείου.
Ελάχιστες πλην υπαρκτές έρευνες του εξωτερικού αναδεικνύουν αυξημένα ποσοστά αυτοκτονίας επαγγελματιών υγείας σε νοσοκομεία, η Ιαπωνία έχει σημειώσει αύξηση ιδίως των αυτοκτονιών γυναικών από το ξέσπασμα της πανδημίας, τις οποίες ρεπορτάζ του BBC αντιπαραθέτει με τις αυξημένες αυτοκτονίες κυρίως ανδρών μετά την κατάρρευση του Ιαπωνικού χρηματιστηρίου το 1990.
Οι συνθήκες υπό τις οποίες έγιναν οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα παραμένουν αδιευκρίνιστες, το ζήτημα είναι πάρα πολύ λεπτό, τόσο λεπτό που δεν το αγγίζουμε παρά με μια διακριτική μιντιακή ελαφρότητα, με την θνησιγενή περιέργεια της ανακυκλωτικής ενημέρωσης.
Δεν έχουμε συνηθίσει καθόλου να μιλάμε για αυτό. Η ψυχική υγεία είναι ένα πολύ τρομακτικό φραστικό σύνολο που, ιδίως στην Ελλάδα, έχουμε κανονικοποιήσει να μην το συζητάμε, να μην το θίγουμε και να μην το αντιμετωπίζουμε.
Μου φαίνεται λογικά συνεπές σε μια κοινωνία στην οποία η συγκλονιστική πλειοψηφία ενδοοικογενειακής βίας παραμένει κρυφή και στην οποία 85% των περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων αποτελεί τον σκοτεινό αριθμό των υποθέσεων που παραμένουν εκτός δικαιοδοτικής οδού να έχουμε κάνει το «τα εν οίκω μη εν δήμω» νοοτροπικό οδηγό επιβίωσης.
Πιστεύουμε ότι η ψυχική υγεία είναι ζήτημα ατομικό, βαθιά προσωπικό. Αγνοούμε ότι οι άνθρωποι πολλές φορές δεν είναι παρά το σύνολο των ερεθισμάτων τους και ότι οι συνθήκες της έξω ζωής μπορούν να καθορίσουν σε τρομακτικό βαθμό την άλλη ζωή, εκείνη που ζούμε μέσα στο κεφάλι μας.
Δεν έχουμε τις λέξεις, τη βιβλιογραφία και τις έρευνες για να μιλήσουμε ακόμα για αυτό, αλλά ξυπνώντας ακόμα μια Δευτέρα με είδηση αυτοκτονίας σε δημόσιο νοσοκομείο εν μέσω κόβιντ, καταλαβαίνουμε ότι ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να συζητάμε ότι από την αρχή της πανδημίας δεν έχει ληφθεί κάποιο μέτρο προνοητικής φύσης που να λαμβάνει υπόψιν την ζωή εκείνη που βιώνεται στο κεφάλι μας.
Οι νεκροί, κατά πάσα πιθανότητα, δεν ψηφιοποιούνται ως θύματα του κορονοϊού. Δεν γνωρίζουμε πως καταγράφονται και σίγουρα δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι γνωρίζουμε τα κίνητρά τους, αλλά υπάρχει μια περίπτωση τα κίνητρά τους να είναι συγγενή με την πανδημία και, αν κάτι τέτοιο ισχύει, η φροντίδα της ψυχικής υγείας καθίσταται απερίγραπτα επείγουσα, κατά προτίμηση πριν περάσει ακόμα μια Κυριακή.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ποια ψυχική υγεία και ποια κακοποίηση… Εδώ έχουν αφήσει αποπροστατευτους τους πάντες, πεθαίνει κόσμος επειδή δεν έλαβαν στοιχειώδη μέτρα, δεν υπάρχουν ΜΕΘ, γιατροί, καποιοι μιλάνε και τους περνανε ΕΔΕ ή τους απολυουν, και οι της κυβέρνησης πανηγυριζουν που έχουν πεθανει μόνο 8.000 άνθρωποι. Να μη μιλήσουμε για όλες τις άλλες παθησεις που τις στέλνουν στα ιδιωτικά, για τα ακυρωμένα χειρουργεία, για τη φτώχεια, για το μαρτυρίο της τηλεκπαιδευσης και της τηλεργασίας. Εχω την εντύπωση πως δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα δυστυχώς.
Οι νεκροί εξαιτίας της covid δεν είναι μόνο οι οχτωμισι χιλιάδες που κόλλησαν και πέθαναν από covid, είναι κι αλλοι τόσοι η και περισσότεροι που πεθαίνουν από άλλες αρρωστιες και θεραπείες που δεν γίνονται γιατί όλα τα νοσοκομεία έχουν μετατραπεί αποκλειστικά σε covid η σχεδόν αποκλειστικά σε covid. Να μην πω για τα χειρουργεία. Μόνο αν είσαι Άδωνις υπάρχει δυνατότητα. Χειρουργήθηκε στο ΕΣΥ ο άνθρωπος που έκλεισε τόσο νοσοκομεία. Λεφτά για ΕΣΥ και ΜΜΜ δεν υπάρχουν. Μονοκλωνικά αντισώματα χορηγούνται μόνο σε ελάχιστους VIPs. Υπάρχουν λεφτά για αστυνομία, εκκλησία, ενίσχυση Aegean και Πειραιως. Να δούμε που θα φτάσουν οι αυτοκτονίες όταν… Διαβάστε περισσότερα »
είναι ξεκάθαρο ότι μας θεωρούν δεύτερης κατηγορίας ανθρώπους. Η αριστεία που διατυμπάνιζαν αποδείχτηκε τελικά οτι σχετίζεται με την αριστοκρατία, δηλαδή αυτό που λένε στα χωριά “τίνος είσαι συ”. Αν έχεις γεννηθεί από συγκεκριμένα @ρχίδι@ (οικογένεια θα έλεγα αλλά η πατριαρχία είναι must σε τέτοιες αντιλήψεις) ή έχεις συνταχτεί ξεκάθαρα μαζί τους ως καλός υπηρέτης τους, ακόμα κι αν είσαι απατεώνας ή άχρηστος, θα πετάξουν έξω από το νοσοκομείο οποιονδήποτε για να σε κουράρουν. Αυτό ήταν και το κριτήριο για τους διευθυντές νοσοκομίων, να εξυπηρετούν αυτούς και όχι τους πολίτες (νηπιαγωγός στον Αγιο Σάββα!!!).
Ειναι οντως μοναδικο φαινομενο παγκοσμια. (ε;)
δεν υπαρχει αυξηση αυτοκτονιων
Αυτο που σωστα παρατηρησες ειναι αυξηση των αυτοκτονιων στα νοσοσκομεια
Νομιζω οφειλεται στην απαγορευση εισοδου συγγενων και φιλων, λογω κοβιντ.
ΟΙ ανθρωποι αντιμετωπιζουν εντελως απομονωμενοι, αυτα που παντα αντιμετωπιζαν στα νοσοκομεια. Πχ ο 41 χρονος γιατρος μολις ειχε διαγνωστει με ανιατο καρκινο.
Ψυχική υγεία, μάλιστα. Ακόμα είναι ταμπού για την ελληνική κοινωνία με αποτέλεσμα να είναι ο κόσμος που το έχει ανάγκη χωρίς ενημέρωση και να φοβάται μην τον κακό χαρακτηρίσουν. Το άσχημο είναι ότι συνήθως επειδή είναι χρόνια τα θέματα ο ασθενής νομίζει ότι έχει ‘’φυσιολογική’’ καθημερινότητα και δεν ζητάει βοήθεια. Δεν καταλαβαίνεις δεν σε βοηθάει και ο περίγυρος σου, ακόμα και να θέλει λόγο άγνοιας, και γίνεται το κακό. Μην κρυβόμαστε, ιδίως για τους νέους ανθρώπους το κόστος για ουσιαστική βοήθεια είναι απαγορευτικό. Ελάχιστη λύση είναι ο ψυχίατρος, τουλάχιστον ας πούμε για τις ‘’πρώτες βοήθειες’’, τα φάρμακα από μόνα τους… Διαβάστε περισσότερα »
Το μέσα μας δυστυχώς δε φαίνεται, γιατί αν φαινόταν όλοι θα τρέχαμε να το φροντίσουμε. Πλέον είναι σα να έχει ξεσπάσει μια δεύτερη πανδημία, με τη διαφορά ότι κανείς δε θα ασχοληθεί με αυτή. Αν σε προ Covid εποχές οι γραμμές στήριξης ήταν σημαντικές τώρα είναι απαραίτητες, με τα δεκάδες τηλεφωνήματα που απλά θέλουν λίγη παρέα. Άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους, άνεργοι χωρίς επιδόματα που δεν ξέρουν πότε θα ξαναβρουν δουλειά, δυσλειτουργικές οικογένειες με προβλήματα που αυξάνονται, ενδοοικογενειακή βία, γυναίκες με ακόμη περισσότερες ευθύνες που ενώ δουλεύουν επιβλέπουν και τα παιδιά, φτώχεια… Για την ψυχολογική υποστήριξη στα νοσοκομεία δε το… Διαβάστε περισσότερα »
Περα από το ιδιαίτερα στρεσογονο της ασθένειας αυτής έχει προκύψει ότι 20% των πασχόντων αποκτά ζητήματα ψυχικής υγείας μιας και φαίνεται η ασθένεια να επιτίθεται και στο νευρικο σύστημα, δείτε παρακάτω το Reuters https://www.reuters.com/article/health-coronavirus-mental-illness-int-idUSKBN27P35N
τι να φταιει η Βουλη
τι να φταιν΄οι εκπροσωποι
ερημοι κι απροσωποι