Στην Ινδία οι γυναίκες δηλώνουν “περήφανα single” και αυτό είναι επαναστατικό

Στην Ινδία, τα κορίτσια παραδοσιακά ανατρέφονται για να γίνουν καλές σύζυγοι και μητέρες και ο πιο σημαντικός στόχος της ζωής τους είναι ο γάμος.

Όμως ένας μεγάλος αριθμός γυναικών χαράζει πλέον την ανεξάρτητη μοναχική του πορεία επιλέγοντας να παραμείνει single.

Στο νότιο Δελχί, μάλιστα υπάρχει ένα κλαμπ που ξεκίνησε από κοινότητα στο Facebook και πλέον αριθμεί αρκετά μέλη, το Status Single, του οποίου οι αναρτήσεις και τα events γνωρίζουν τεράστια επιτυχία.

“Ας σταματήσουμε να περιγράφουμε τους εαυτούς μας ως χήρες, διαζευγμένες ή ανύπανδρες”, δήλωσε σε ένα τέτοιο event η Sreemoyee Piu Kundu, συγγραφέας και ιδρύτρια της κοινότητας. “Ας αποκαλούμε απλώς τους εαυτούς μας περήφανα εργένισσες”.

Σε μια χώρα που συχνά περιγράφεται ως “παθιασμένη με τον γάμο”, το στίγμα της εργένικης ζωής εξακολουθεί να είναι μεγάλο. Στην αγροτική Ινδία, οι ανύπανδρες γυναίκες συχνά θεωρούνται βάρος για τις οικογένειές τους – οι ανύπανδρες δεν έχουν πολλά περιθώρια δράσης και χιλιάδες χήρες εξορίζονται σε ιερές πόλεις όπως το Βρινταβάν και το Βαρανάσι.

Η Kundu και οι γυναίκες που έχουν βρεθεί σ’ αυτή την παμπ του Δελχί είναι διαφορετικές. Οι περισσότερες προέρχονται από τη μεσαία τάξη και είναι καθηγήτριες, γιατροί, δικηγόροι, επαγγελματίες, επιχειρηματίες, ακτιβίστριες, συγγραφείς και δημοσιογράφοι. Ορισμένες είναι χωρισμένες ή διαζευγμένες ή χήρες, άλλες δεν έχουν παντρευτεί ποτέ.

Στο μεταξύ, ακριβώς αυτή την κατηγορία γυναικών – εύπορες και ανύπανδρες από επιλογή- προσεγγίζουν όλο και πιο συχνά μεγάλες επιχειρήσεις και τράπεζες, ταξιδιωτικά γραφεία και πολυτελή ξενοδοχεία που προσφέρουν συγκεκριμένα πακέτα διακοπών.

Επίσης, όλο και πιο συχνά το τελευταίο διάστημα, οι ανύπανδρες γυναίκες βρίσκουν εκπροσώπηση στην ποπ κουλτούρα – ταινίες του Μπόλιγουντ όπως το Queen και το Piku και διαδικτυακές εκπομπές όπως το Four More Shots Please με ανύπανδρες γυναίκες πρωταγωνίστριες γνωρίζουν μεγάλη εμπορική επιτυχία.

Και τον Οκτώβριο, η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου ότι όλες οι γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των ανύπανδρων, έχουν ίσα δικαιώματα στην άμβλωση χαιρετίστηκε ως αναγνώριση των δικαιωμάτων των ανύπανδρων γυναικών από το ανώτατο δικαστήριο.

Όμως, παρά τις ευπρόσδεκτες αυτές αλλαγές, η στάση της κοινωνίας απέναντι στις ανύπανδρες από επιλογή παραμένουν άκαμπτες και η κριτική σκληρή.

“Έχω αντιμετωπίσει ρατσισμό και εξευτελισμούς ως ανύπανδρη γυναίκα. Όταν έψαχνα να νοικιάσω ένα διαμέρισμα στη Βομβάη, τα μέλη μιας στεγαστικής εταιρείας μου έκαναν ερωτήσεις όπως: Πίνετε; Είστε σεξουαλικά ενεργή;”, λέει η Kundu.

Όπως εξηγεί, έχει γνωρίσει γυναικολόγους που ήταν σαν “περίεργοι γείτονες” και πριν από μερικά χρόνια, όταν η μητέρα της έβαλε μια αγγελία σε μια ελίτ ιστοσελίδα γάμου για λογαριασμό της, γνώρισε έναν άνδρα που τη ρώτησε “μέσα στα πρώτα 15 λεπτά της γνωριμίας μας αν είμαι παρθένα”…

“Προφανώς είναι μια ερώτηση που κάνουν συνήθως στις ανύπανδρες γυναίκες”, προσθέτει.
Όμως το single shaming προφανώς και δεν έχει νόημα σε μια χώρα που, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, φιλοξενεί 71,4 εκατομμύρια ανύπανδρες γυναίκες – αριθμός μεγαλύτερος από το σύνολο των πληθυσμών της Βρετανίας ή της Γαλλίας.

Πρόκειται για αύξηση 39% – από 51,2 εκατομμύρια το 2001. Η απογραφή του 2021 έχει καθυστερήσει λόγω της πανδημίας του Covid-19, αλλά η κ. Kundu λέει ότι μέχρι τότε “οι αριθμοί μας θα έχουν ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια”.

Μέρος της αύξησης μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι η ηλικία γάμου έχει αυξηθεί στην Ινδία – πράγμα που σημαίνει μεγαλύτερο αριθμό ανύπανδρων γυναικών στα τέλη της εφηβείας ή γύρω στα 20 τους χρόνια. Οι αριθμοί περιλαμβάνουν επίσης έναν μεγάλο αριθμό χήρων, που αποδίδεται στο γεγονός ότι οι γυναίκες τείνουν να ζουν περισσότερο από τους άνδρες.

Όμως τώρα πια, όπως λέει η Kundu, βλέπει “πολύ περισσότερες γυναίκες τώρα που είναι ανύπανδρες από επιλογή, όχι μόνο από τις συνθήκες” και είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε αυτό το “μεταβαλλόμενο πρόσωπο της εργένικης ζωής”.

“Συναντώ πολλές γυναίκες που λένε ότι είναι ανύπανδρες από επιλογή, απορρίπτουν την έννοια του γάμου επειδή είναι ένας πατριαρχικός θεσμός που είναι άδικος για τις γυναίκες και χρησιμοποιείται για να τις καταπιέζει”.

Η εστίασή της στις ανύπανδρες γυναίκες έχει τις ρίζες της στις διακρίσεις που αντιμετώπισε η μητέρα της – χήρα στα 29 της χρόνια -.

“Μεγαλώνοντας, έβλεπα πώς μια γυναίκα, που δεν συνοδεύεται από άνδρα, περιθωριοποιείται στο πατριαρχικό, μισογυνικό μας σύστημα. Ήταν ανεπιθύμητη στα baby showers και στο γάμο ενός ξαδέλφου της, της είπαν να μείνει μακριά από τη νύφη, αφού ακόμη και η σκιά μιας χήρας θεωρείται κακόβουλη”.

Στην ηλικία των 44 ετών, όταν η μητέρα της ερωτεύτηκε και ξαναπαντρεύτηκε, προσέλκυσε και πάλι την “οργή της κοινωνίας” – “Πώς τολμά μια χήρα να μην είναι η θλιμμένη, κλαμένη, μακριά από τις ηδονές της ζωής; Πώς τολμάει να έχει και πάλι εξουσία;”

Ο εξευτελισμός της μητέρας της, λέει, είχε βαθύ αντίκτυπο πάνω της.

“Μεγάλωσα θέλοντας απεγνωσμένα να παντρευτώ. Πίστευα στο παραμύθι ότι ο γάμος θα φέρει την αποδοχή και θα απομακρύνει όλα τα σκοτάδια μου”. Αλλά μετά από δύο αποτυχημένες σχέσεις που ήταν και κακοποιητικές για την ίδια, -τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά – και φτάνοντας μια ανάσα από το να παντρευτεί στα 26 της, η Kundu λέει ότι συνειδητοποίησε ότι ο παραδοσιακός γάμος, όπου η γυναίκα πρέπει να είναι υποταγμένη σε έναν άνδρα, δεν ήταν γι’ αυτήν.

Η ιδανική σχέση, όπως εξηγεί, είναι αυτή που δεν έχει τις ρίζες της στην κουλτούρα, τη θρησκεία ή την κοινότητα, αλλά βασίζεται στον “σεβασμό, την προσβασιμότητα και την αναγνώριση”.

Είναι ένα λογικό αίτημα και μια ιδέα με την οποία συμφωνούσαν πολλές ανύπανδρες γυναίκες στην Ινδία. Ωστόσο, η χώρα παραμένει βαθιά πατριαρχική όπου πάνω από το 90% των γάμων κανονίζονται από την οικογένεια και οι γυναίκες έχουν ελάχιστο λόγο για το ποιον παντρεύονται – πόσο μάλλον για το αν θέλουν να παντρευτούν έτσι κι αλλιώς.

Η Bhawana Dahiya, μια 44χρονη life coach από το Gurugram (Gurgaon) κοντά στο Δελχί που δεν έχει παντρευτεί ποτέ, επισημαίνει ότι τα πράγματα αλλάζουν και ότι ο αυξανόμενος αριθμός των ανύπανδρων γυναικών αποτελεί καλό λόγο για πανηγυρισμούς.

“Μπορεί να είμαστε μια σταγόνα στον ωκεανό, αλλά τουλάχιστον υπάρχει αυτή η σταγόνα τώρα πια”, λέει και καταλήγει: “Όσο περισσότερα παραδείγματα έχουμε από γυναίκες που είναι ανύπανδρες, τόσο το καλύτερο είναι. Παραδοσιακά, όλες οι συζητήσεις αφορούσαν την καριέρα του συζύγου, τα σχέδιά του, το σχολείο των παιδιών, χωρίς να δίνεται ιδιαίτερη σημασία στις επιλογές της γυναίκας, αλλά αυτές οι συζητήσεις τώρα αλλάζουν”.

Με στοιχεία από το BBC.com

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News