Εδώ και δύο ημέρες η υπόθεση της Αμαλίας, του 11χρονου κοριτσιού που κατήγγειλε τον προπονητή της για βιασμό κατ’ εξακολούθηση, τακτοποιείται προσεκτικά στη ραφιέρα. Είναι πρακτικά η τρίτη ημέρα από την απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας και τα φώτα έχουν ήδη σβήσει, οι οργισμένες φωνές για την απόφαση έχουν ήδη κοπάσει -άλλωστε είναι τόσα τα περιστατικά έμφυλης βίας- και το θέμα, όπως τόσα άλλα, θα ξεχαστεί. Όχι απ’ όλες, αλλά τα ΜΜΕ έχουν ήδη βάλει πλώρη για άλλα ρεπορτάζ της επικαιρότητας και του αστυνομικού δελτίου.
Την ίδια στιγμή, ο περισσότερος κόσμος -και είναι απολύτως φυσικό- έχει μείνει με την εντύπωση ότι αποδόθηκε Δικαιοσύνη, ότι ο δράστης καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκισης χωρίς ελαφρυντικά και όλα πήραν τον δρόμο τους – και το πιο σημαντικό; Α, κλείσαμε τον βιαστή στη φυλακή. Κι όμως, ο 39χρονος που πριν από χρόνια σύναψε σχέση με ένα 10χρονο δεν φυλακίζεται ως βιαστής. Γι’ αυτήν την κατηγορία κρίθηκε αθώος.
Το δικαστήριο “είδε” την ασέλγεια, είδε τις γενετήσιες πράξεις με ανήλικο, όχι όμως τον βιασμό. Αυτό που “είδε” το δικαστήριο, η κοινή γνώμη το παρακολουθούσε με όλο το προηγούμενο διάστημα από τα ΜΜΕ που έδιναν βήμα στο 39χρονο. Ποια είναι η λέξη που δεν λέμε εδώ (εκτός από τον βιασμό για τον οποίο δεν κρίθηκε ένοχος);
Η λέξη είναι “παιδοφιλία”. Και ολόκληρη η διατύπωση είναι “κανονικοποίηση της παιδοφιλίας” μέσα από τη φιλοξενία δηλώσεων του προπονητή στον Τύπο, αλλά και μέσα από το ρυπαρό στερεότυπο που δεν βρίσκει τίποτα το ανίερο στο να προσεγγίσει ένα ενήλικος, ένα παιδί, να δηλώνει ερωτευμένος μαζί του, να το περιγράφει ως αντικείμενο του πόθου του, χωρίς να ανοίγει ρουθούνι.
“Να συνεχίσεις αυτό που κάνεις. Και την καταγγελία. Να με κοιτάξεις, όμως, στα μάτια αυτή τη στιγμή και θέλω να σκεφτείς: το ήθελες ή δεν το ήθελες; Σου ΄χα τάξει γάμο και το γούσταρες ή δεν το γούσταρες; Τα είχαμε! Και την ήθελα και θα την παντρεύομουν”.
Τα παραπάνω είναι δηλώσεις του θύτη. Δηλώσεις που σε ένα μεγάλο μέρος τους δεν απευθύνονται στη γυναίκα που βρήκε το θάρρος να τον καταγγείλει, αλλά στον 11χρονο εαυτό της, που χωρίς καμία στήριξη, μέσα στη σιωπή και τα σκοτάδια που δημιουργεί για μήνες, για χρόνια η ασέλγεια και η σεξουαλική επίθεση που στέφεται με τα ψευδο-επιχειρήματα του δράστη, εξομαλύνει το ανήκουστο, κανονικοποιεί το έγκλημα, το σερβίρει ως συναινετική σχέση.
Δεν είναι καινούρια αυτά για την ελληνική κοινωνία. Για καμία πατριαρχικών δομών κοινωνία δεν είναι φρέσκα κουλούρια αυτά. Είναι από καιρό μασημένα και χωνεμένα και κρύβονται στους γάμους με μεγάλη διαφορά ηλικίας, στις νύφες με προίκα την “παρθενία” και την ανηλικότητά της, στον τρόπο με τον οποίο γινόταν ανεκτό -και εγκεκριμένο- το ανδρικό βλέμμα πάνω σε παιδική σάρκα.
Δεν εκπλήσσει η προσπέλαση της κατηγορίας του βιασμού: υπάρχει προηγούμενο σε ό,τι αφορά τις νομικές αντιδράσεις και την αντιμετώπιση του συγκεκριμένου εγκλήματος εξουσίας και είναι δίκαιη η οργή όσων από προχθές εξανίστανται για τη δικαστική απόφαση. Είναι, ωστόσο, εγκληματικός ο τρόπος που η παιδοφιλία τρυπώνει από τις δικαστικές αίθουσες και μέσα από τις κάμερες στα σαλόνια μας και επιχειρείται το άνοιγμα δρόμων και για άλλους παιδεραστές μέσω της συγκεκριμένης υπόθεσης.
Το δεδικασμένο που δημιουργείται τώρα, με αυτή την υπόθεση και με αυτή την απόφαση, -και ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη μία από τις ειδεχθέστερες υποθέσεις του #MeToo, η δίκη Λιγνάκη- αφήνει έκθετα, γυμνά και διαθέσιμα σε κάθε ανώμαλο, άλλα παιδιά που βιώνουν αντίστοιχες καταστάσεις.
Η λέξη που δεν λέμε εδώ είναι η παιδοφιλία και μακάρι κάποιος από το σύστημα Δικαιοσύνης να ακούσει, πριν να είναι αργά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
εμένα με σόκαρε πιο πολύ η παραδοχή μαρτύρων υπεράσπισης, και από το διοικητικό συμβούλιο, ότι τους έβλεπαν να έχουν σχέση! Δηλαδή, έβλεπαν ένα μαντράχαλο να διπλαρώνει ένα 11χρονο ή 12χρονο και το θεώρησαν φυσιολογικό αντί να το καταγγείλουν και να απαιτήσουν να απομακρυνθεί από τα παιδιά τους!
Μιλάμε για ένα βήμα απόσταση από τις χώρες που παντρεύουν 9χρονα κορίτσια με ηλικιωμένους. ΕΜΕΤΙΚΟ
Το ότι βάζουμε το θέμα παιδοφιλια κάτω από το χαλί υποδηλώνει ότι έχει ”φωλιάσει” στους κόλπους της κοινωνίας. Μια διεστραμμένη νοοτροπία, που επιβιώνει ανεξαρτήτως μορφωτικού/οικονομικού επιπέδου. Και γιατί όχι, ενδεχομένως και στον τομέα της δικαιοσύνης
Δεν είναι καινούρια αυτά για την ελληνική κοινωνία. Για καμία πατριαρχικών δομών κοινωνία δεν είναι φρέσκα κουλούρια αυτά. Είναι από καιρό μασημένα και χωνεμένα και κρύβονται στους γάμους με μεγάλη διαφορά ηλικίας, στις νύφες με προίκα την “παρθενία” και την ανηλικότητά της, στον τρόπο με τον οποίο γινόταν ανεκτό -και εγκεκριμένο- το ανδρικό βλέμμα πάνω σε παιδική σάρκα. Πόσο εύστοχη η αρθρογράφος! Πέρα απο τα τόσα που με σόκαραν σε αυτή την ιστορία-που πέρασε σχετικά στα ψιλά- ήταν αυτός ακριβώς ο τόνος του όταν του έδιναν βημα! “της άρεσε ή δεν της άρεσε? Εγω την αγαπαω και θελω να την… Διαβάστε περισσότερα »
Πρέπει να έχει μεγαλώσει σε ισλαμικό καθεστώς όποιος υπερασπίζεται τέτοια εκτρώματα, δεν εξηγείται αλλιώς τόση αναισθησία