Η δήλωση του Πούμπουρα αρχικά μου φάνηκε οικεία.
Μετά το σκέφτηκα και κατάλαβα ότι ένας από τους λόγους για τους οποίους αυτό συνέβη ήταν ότι διαβάζοντας ένιωθα σαν να άκουγα τον θείο μου στο τραπέζι της Κυριακής του Πάσχα: «Bγείτε εσείς να κάνετε γνωριμίες και θα έρθει και κάποια στιγμή η δουλειά, παλιά δεν τα βρίσκαμε όλα έτοιμα, έπρεπε να μοχθήσουμε για να κερδίσουμε».
Τα προβλήματα των ανέργων και δη των νέων ανέργων θεωρούνται, βασικά, κακομαθημένη γκρίνια στις μαζώξεις, όλοι το ξέρουμε αυτό. Οι δηλώσεις αυτές είναι ήδη ενοχλητικές στα οικογενειακά τραπέζια, πολλώ δε μάλλον όταν στρογγυλοκάθονται σε πλατφόρμες δημοσίου λόγου.
Χόμπι : Απασχόληση συγγενής με τα προσωπικά ενδιαφέροντα με σκοπό τη διασκέδαση.
Το ποστ για εμένα προσωπικά είχε εκείνο το ελαφρύ ύφος κάζουαλ κραξίματος της νέας γενιάς που τα περιμένει όλα έτοιμα. Σαν αυτά τα άρθρα που διαβάζουμε κατά καιρούς, που μας αποκαλούν «snowflake generation», μας κατηγορούν για υπερευαισθησία, προσδοκίες εύκολης ζωής και ότι ζούμε υπερπροστατευμένα.
Ανακατεμένη με μια διάθεση νοσταλγίας για το παλιό υπάρχει, στις δηλώσεις αυτές, και μια υποψία νοοτροπίας τεμπελιάς. Συλλογικής ροπής προς μια τεμπελιά με πολύ χρησιμοθηρικό χαρακτήρα: Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν δουλειές, εσείς δε θέλετε να κουραστείτε λίγο παραπάνω, να κάνετε λίγο παραπάνω υπομονή για να φτάσετε τους στόχους σας.
Αλλά «οι στόχοι» πλέον είναι, για την μεγάλη πλειοψηφία των σύγχρονων εργαζομένων, μόνο βιοποριστικοί. Ο ορισμός της εργασίας ως αργόσχολο προτέρημα μιας κοινωνικής αρχιτεκτονικής σχέσεων ανήκει σε μια άλλη εποχή. Σήμερα, η ανεργία και η ανασφάλεια είναι το νούμερο ένα συναίσθημα των Ελλήνων και 7\10 δεν έχουν αυτή τη στιγμή αποταμιεύσεις που ξεπερνούν τα 1000 ευρώ στην τράπεζα. Ο «στόχος» είναι να βγάλουμε τον μήνα.
Εθελοντισμός : Απασχόληση με σκοπό την παροχή αμισθί βοήθειας, εργασίας ή υπηρεσίας.
Η δήλωση, επίσης, μου φάνηκε οικεία γιατί οι αόρατες φροντίστριες, οι γυναίκες που δουλεύουν νυχθημερόν στο σπίτι δεν ονοματίζουν την εργασία τους ως τέτοια επειδή αν το κάνουν είναι τεμπέλες. Ανεπρόκοπες μάνες ή σύζυγοι και πολύ αχάριστες κόρες.
Μου φάνηκε οικεία γιατί αυτή η εννοιολογική λοξοδρόμηση της εργασίας ως απλήρωτης απασχόλησης με έκανε να σκεφτώ ότι ακριβώς ένα από τα πιο ισχυρά αιτήματα του φεμινισμού είναι να αναγνωριστεί η απλήρωτη εργασία ως τέτοια. Το φεμινιστικό αίτημα είναι να πάρουμε τη λέξη «εργασία», που εννοιολογικά περιέχει αμοιβή, και να δημιουργήσουμε ένα φραστικό οξύμωρο για να τονίσουμε την αξία μας.
Είναι να δοθεί στα «οικιακά» ο ορισμός της απλήρωτης εργασίας, προκειμένου όχι μόνο να εκτιμηθεί ο κόπος και η ενέργεια που δαπανάται στο σπίτι αλλά και να μπορέσει να υπάρξει μια κατανομή σε κάτι που πρέπει κάποιος επιτέλους να παραδεχτεί ότι κουράζει. Ναι. Είναι επαχθές. Δεν είναι εύκολο. Είναι δύσκολο, απαιτεί γνώσεις, κόπο, ενέργεια και ξόδεμα. Και γι’ αυτό είναι εργασία.
Για τον λόγο αυτό η αναγνώριση και η αμοιβή κρίνονται απαραίτητα ακολουθήματα. Είναι εμφανές ότι δε θα συνέτρεχαν αν η εργασία είχε τον χαρακτήρα του εθελοντισμού ή του χόμπι.
Το ζήτημα που τίθεται δεν είναι τόσο η δήλωση του συγκεκριμένου παρουσιαστή αυτή καθ’ εαυτή. Δεν ήταν η σπανιότητα της δήλωσής από το συγκεκριμένο πρόσωπο που προκάλεσε εξοργισμένες αντιδράσεις, αλλά ακριβώς ότι ήταν η χοντροκομμένη έκφραση της πραγματικότητας την οποία χιλιάδες Ελληνίδες και χιλιάδες Έλληνες έχουν να αντιμετωπίσουν σήμερα στον επαγγελματικό και προσωπικό τους στίβο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είμαι 32 ετών και το ιδιο αφήγημα έπαιζε και ακριβως 10 χρόνια πριν που εγώ αποφοίτησα στη δίνη της κρίσης. Άκουσα για τη σημασία του networking στην εύρεση εργασίας (δεκτό, έτσι δουλεύει το σύστημα κι εμας τους αντικοινωνικους μας αποκλείει), άκουσα το απαράμιλλο απο καθηγητή στο πανεπιστημιο «εσείς οι νεαροί αποφοιτοι, με το που βγειτε, απαιτείτε 700€ μισθό, αναρωτηθήκατε ποτέ αν αυτά τα 700€ τα φέρνετε στην επιχείρηση ώντας ανεκπαιδευτοι (!) μόνο με πτυχίο;» Σε σεμινάριο εύρεσης Εργασίας του ΟΑΕΔ δέχτηκα επίθεση απο την εισηγήτρια και από συμμετεχουσα (που με χαρακτηρισε παράσιτο) γιατί είπα ότι αρνούμαι να δουλέψω 10ωρα/12ωρα για… Διαβάστε περισσότερα »
Είμαστε στην ίδια ηλικία και καταλαβαίνω ακριβώς αυτό που λες. Το πιο αστείο είναι ότι συνήθως αυτοί που μιλάνε για internship ή για κακοπληρωμένη εργασία ως αναγκαίο τρόπο να αποκτήσεις εμπειρία είναι αυτοί που έχουν λυμένο το οικονομικό μου. Παράδειγμα πρώην φίλη μου που έκανε πρακτική στην επιχείρηση των γονιών της κι έπειτα προσελήφθη στην οικογενειακή επιχείρηση χωρίς να έχει πάρει καν το πτυχίο της, έπαιρνε τα διπλά χρήματα από εμένα (που έπαιρνα και κάτιτις παραπάνω από τον βασικό μισθό-αλλά για ημιαπασχόληση) κι από φίλη μας που έπαιρνε τον περήφημο κουτσουρεμένο μισθό για τους κάτω των 25 και μου την… Διαβάστε περισσότερα »
Γρανίτα, προσυπογράφω σε όλα. Ειδικά στο ότι αυτοι που μιλούν για απλήρωτη εργασία έχουν λυμένο το οικονομικό. Εγώ ειμαι απο τον Πειραιά, και ξέρω πάρα πολλούς νεους ανθρώπους (αναμεσα τους κι εγώ) που δεν είχαν πλεον κανένα περιθώριο να χαρτζιλικωνονται από γονείς, οπότε τετοιες προτροπες μονο γελιο έφερναν . Κι οσο γι αυτούς που λένε «γιατί δεν πας στην Κατερινη να μαζέψεις ροδάκινα αφου έχεις αναγκη να εργαστείς», να μην ανησυχούν τα πουλάκια μου: υπάρχει πιο διαδεδομένη δουλεμπορία και λεγεται σεζόν σε νησί. Γι’ αυτό εγώ λέω πάντα, αν δεν έχεις γερές πλάτες να σε στηρίζουν και δεν εισαι μανούλα… Διαβάστε περισσότερα »
Εν τω μεταξύ θυμήθηκα τώρα τον Βερύκιο ο οποίος είχε πει πριν λίγο καιρό ότι οι εκπαιδευτικοί είναι τεμπέληδες και να κόψουν τον μισθό τους, να πάει στα 800 €. Και ειλικρινά σκεφτόμουν δεν το γνωρίζει ή επίτηδες τα λέει; Ο μισθός του νεοπροσληφθέντος αναπληρωτή (ο οποίος λόγω μειωμένων κρατήσεων έχει ελαφρώς πιο αυξημένο μισθό από έναν μόνιμο εκπαιδευτικό με τα ίδια προσόντα) είναι 850€. Και δουλεύει 3 με 9 μήνες τον χρόνο και μετά ταμείο ανεργίας αν είναι τυχερός. Κι αυτά τα 850€ είναι πολύ καλύτερα χρήματα από όσα παίρνουν οι συνάδελφοι στον ιδιωτικό (κι όσα έπαιρνα κι εγώ… Διαβάστε περισσότερα »
Φρου φρου και γρανίτα είμαι και εγω συνομίληκη και αισθάνομαι οτι μετα απο τοσα χρόνια δουλειάς φέτος έφτασα σε σημείο να νιώθω ασφάλεια με τα χρήματα που παιρνω και αυτο διαθέτοντας ιδιόκτητο σπιτι. Θυμάμαι μέχρι τα 26 να παλεύω να βρω δουλεια στο αντικείμενο μου και φυσικά στην πρώτη σχετική θέση πληρωνόμουν ψιχουλα. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που λένε οτι οι νεοι ειναι αχάριστοι και τεμπεληδες αλλα εγω βλεπω οτι κρινουν εκ του ασφαλους. Είναι δεδομένο οτι οι μισθοί στην Ελλάδα έιναι χαρτζιλικι και τα εργασιακά δικαιώματα έχουν πάει περίπατο, δεν μπορω να ακούω την καραμέλα “άλλοι μεγαλώνουν οικογενειες με… Διαβάστε περισσότερα »
Έχουμε γκώσει νεοφιλελέρια με μηδενική επαφή με την πραγματικότητα που μας λένε ότι περίπου μας κάνουν χάρη να μας προσλάβουν με ψίχουλα όταν, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, υπάρχει κόσμος που έχει να δει εισόδημα πάνω από χρόνο. Δεν τον ήξερα το συγκεκριμένο γλίτσα, δε χάρηκα καθόλου που έμαθα ότι υπάρχει και η μόνη απορία που έχω είναι αν έχει δουλέψει μια βδομάδα στη ζωή του.
Έχοντας έρθει πολλές φορές αντιμέτωπη με το ελληνικό παράδοξο του “θέλουμε άτομο για δουλειά με προϋπηρεσία αλλά οι νέοι δεν έχουν προϋπηρεσία γιατί κανείς δεν τους δίνει μια ευκαιρία” έχω σκεφτεί και γω να βρω κάποιον οργανισμό να δουλέψω εθελοντικά πάνω στο αντικείμενο του πτυχίου μου. Αλλά ρε γ@μώτο, έχοντας δει και από άλλους γνωστούς που έκαναν το ίδιο, δεν μου βγαίνει να υποβάλω τον εαυτό μου σε τέτοια εκμετάλλευση. Ξέρω άτομα που μείναν για χρόνια εθελοντές με την ελπίδα ότι κάποιος θα τους αναγνωρίσει τον κόπο τους. Στην καλύτερη περίπτωση μετά από χρόνια τους έκαναν μια σύμβαση της κακιάς… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ καλά τα λες! Για εμένα εθελοντισμός για εύρεση εργασίας αξίζει μόνο σε φοιτητικές ομάδες, που θα κάνεις κάποια κονέ, και ο χρόνος που θα δαπανήσεις είναι πραγματικά περιορισμένος. Τότε έχεις και πράγματα να μάθεις για το αντικείμενό σου, και να μάθεις να συνεργάζεσαι, αλλά ως εκεί, ούτε αυτό είναι για πολύ.
Υπάρχουν λόγοι για τους οποίους θα έπρεπε να γνωρίζω αυτόν τον Πούμπουρα που αγνοούσα πλήρως μέχρι πριν 2 λεπτά;
Παρομοίως, αγνοούσα την ύπαρξή του μέχρι σήμερα. Τώρα έχει περάσει με δόξα και τιμή στο πάνθεον του νεοφιλελέ μ@@@κα που πιθανώς έχει δουλέψει 0 ώρες στη ζωή του και έχει άποψη για όλα.
Για να γίνει φίρμα σαν κάτι μπογδανους και να τους πληρώνουμε χρυσάφι στη βουλή
Για ακόμη μία φορά φαίνεται όταν ο άλλος τα λέει αυτά από μια θέση ασφάλειας και άνεσης. Αν κάποιος είναι απελπισμένος για δουλειά, όπως είπε, πρωτίστως έχει ανάγκη τα χρήματα. Το βιοποριστικό δεν λύνεται με αέρα κοπανιστό. Τον εθελοντισμό και την προσφορά μπορείς να την κάνεις και μετά τη δουλειά σου, αν και όσο αντέχεις, σε αυτόν που έχει ανάγκη την βοήθειά σου (εντός ή εκτός αντικειμένου). Ένα-δύο χρόνια μετά τη σχολή πήγα σε μια δουλειά και η εργοδότης μου ξεκαθάρισε τις ώρες που θα δουλεύω, όπως και το ποσό. Συμφωνήσαμε να πάω για μια βδομάδα, να δω αν μου… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ σωστό άρθρο… τα έχουμε ακούσει τόσες και τόσες φορές…. και από διάσημους ξανά (ποιος θα ξεχάσει το Θηβαίο και την περιβόητη συνέντευξή του που έλεγε στη δημοσιογράφο να κάνει κάτι χρήσιμο για την κοινωνία – μετά ζήταγε συγνώμη αλλά εγώ δεν πρόκειται να πληρώσω ποτέ για να τον δω σε συναυλία).
Είναι αισχρή η πρόταση να εργάζεται κάποιος χωρίς μισθό ή με ελάχιστο μισθό για να αποκτήσει εμπειρία. Αισχρό για τον νέο εργαζόμενο αλλά και για τον παλιό, γιατί μαντέψτε ποιανού η όρεξη ανοίγει να κρατήσει τους νέους με ισχνό μισθό και μηδενικά δικαιώματα έναντι του παλιού. Πρόσφατα στη δουλειά μου γίνανε τέτοιες κινήσεις και οι interns περιχαρείς διαλαλούσαν το πόσες ευκαιρίες δίνει η εταιρία στους νέους ανθρώπους και υποστηρίζει τους ικανούς. Το ότι στην εταιρία κοστίζουν το ένα τρίτο από έναν παλιό και στην πρώτη ευκαιρία θα βρεθούν οι ίδιοι στη θέση του παλιού, ούτε που τους περνάει από το… Διαβάστε περισσότερα »
Και την ατέρμονη κανονικοποίηση αυτής της κατάστασης.
Γιαυτό πρέπει να καταδεικνύουμε τέτοιες δηλώσεις, μήπως και κάποτε σταματήσουν.
Το 1994 έπαιρνα βασικό μισθό (εμποροϋπαλλήλου) 97.500 δραχμές και σταματησα από την ίδια εργασία το 2000 με 170.000. Νόμιμες αυξήσεις, καθολικές από το κράτος, μέσα σε 5 χρόνια δηλαδή, αύξηση 70%. Για να μην σχολιάσω ότι ακόμα και να ανέφερες τις λέξεις Επιθεώρηση Εργασίας ιδρωνε ο κάθε εργοδότης. Το 2001 ο πρώτος μου μισθός σε ευρώ (υπάλληλος γραφείου) ήταν 600 και τώρα 2020, ο βασικός που παραλίγο να πάρω (πάλι υπάλληλος γραφείου) ήταν 550! Δεν υπολογίζονται πιά ουτε τριετίες, ουτε δωρο γάμου, είναι στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη. Ευτυχώς τις διεκδίκησα και τις πήρα. Ποια νομοθεσία, καλά γελάς, δυστυχώς όμως… Διαβάστε περισσότερα »
“Ο ορισμός της εργασίας ως αργόσχολο προτέρημα μιας κοινωνικής αρχιτεκτονικής σχέσεων ανήκει σε μια άλλη εποχή.”
Δεν ανήκει σε μια άλλη, περασμένη εποχή : ανήκει σε όλες τις εποχές, απλά περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο πλαίσιο της μεγαλοαστικής τάξης, άντε και του μεσαιοανώτερου τμήματος της μεσαίας τάξης.
Ήταν μια χαζή δήλωση, αφού κανένας σοβαρός εργοδότης δεν βάζει μέσα στην επιχείρησή του κάποιον χωρίς λεφτά για να κάνει κάτι που θα έχει αντίκρυσμα στο βιογραφικό. Δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς. Ούτε ανοιγουν οι πόρτες εύκολα ακόμα και με ψίχουλα, γιατί απλώς δεν υπάρχει όγκος εργασίας. Από προσωπική εμπειρία ωστόσο θεωρώ ότι ισχύει η ιδέα πως στην αρχή δεν πρέπει να κηνυγάς τα λεφτά αλλά τις εμπειρίες. Έχω δουλέψει σε Χρηματιστηριακή το 1999 με 150.000 δραχμές το μήνα και γραφείο συμβουλων το 2002-2003 με 400 ευρώ το μήνα. Έβγαζα ξεκάθαρα τουλάχιστον 10 φορές τα χρήματα που μου έδιναν και… Διαβάστε περισσότερα »
Μια ερώτηση, αυτό που στην αρχή πρέπει να κυνηγάς την εμπειρία και όχι τα λεφτά, ισχύει σε ΟΛΕΣ τις περιπτώσεις; Δηλαδή σε έναν 20χρονο που τον έχουν πετάξει έξω από το σπίτι γιατί είναι gay (τυχαίο παράδειγμα) και κοιμάται σε καναπέδες γνωστών και η δουλειά δεν είναι επιλογή και βίτσιο αλλά θέμα επιβίωσης θα λέγαμε να πάει κάπου για την εμπειρία;
Δεν ξέρω, αλλά όλη σας η ανάρτηση μου θύμισε λίγο εκείνον τον κύριο στο Σύνταγμα με το κολωνάτο ποτήρι που ειχε γινει viral.
Οι μισθοί που αναφέρετε, ειδικά ο πρώτος είναι πολύ κοντά στον βασικό μισθό εκείνης της εποχής, που αν εμενες σπιτι με τους γονεις αποταμίευες άνετα. Άλλωστε εσείς βγάζατε τα 10πλάσια on the side, άρα ποια ακριβως είναι η συμβολή σας στη κουβέντα; Να πάνε όλοι σε χρηματιστηριακές;
Και οι σοβαροί εργοδότες θα έπρεπε να ξέρουν να κρίνουν χαρακτήρες. Συνεχίστε το κρασάκι σας.
George, την εμπειρία την αποκτάμε μέσω της πρακτικής στη σχολή μας. Άντε να δεχτώ ότι την αποκτάμε σε μια κακοπληρωμένη μεν, εξαιρετική από θέμα πρωτοπορίας, διασυνδέσεων, αντικειμένου κτλ κτλ εταιρίας. Άντε και σε κάποια δομή, σε εμάς των κοινωνικών επιστημών, που προσφέρει υπηρεσίες και training των εργαζομένων του που δεν υπάρχουν αντίστοιχες στην Ελλάδα (μετρημένες στα δάχτυλα αυτές οι δομές, τα περισσότερα trainings τα κάνουμε ιδιωτικά από την τσέπη μας χρυσοπληρώνοντάς τα και συνήθως επωφελούνται στο τέλος οι εργοδότες που κάνουν χρήση των ικανοτήτων και των γνώσεών μας χωρίς να πληρώνουν τον αντίστοιχο μισθό). Η απλήρωτη ή κακοπληρωμένη εργασία στο… Διαβάστε περισσότερα »