Δεν κόπασε καλά καλά ο θόρυβος για την γυναικοκτονία στην Αλεξανδρούπολη, όπου ο ηλικιωμένος σύζυγος σκότωσε τη σύζυγό του με πολλαπλά χτυπήματα, κι άλλη μια γυναίκα υπέκυψε στην έμφυλη κακοποίηση. Νεκρή εντοπίστηκε με ίχνη στραγγαλισμού μια γυναίκα περίπου 40 ετών μέσα σε διαμέρισμα στο Κερατσίνι, το μεσημέρι της Παρασκευής 28 Ιουνίου, στην οδό Παντελεήμονος, σύμφωνα με το ρεπορτάζ. Η κρίσιμη λεπτομέρεια; Ήταν και οι δυο χρήστες ναρκωτικών ουσιών, εξαρτημένοι επί χρόνια.
Σύμφωνα με γειτόνισσα του ζευγαριού, το ζευγάρι των τοξικομανών είχε συχνά καβγάδες και ο σύντροφος της 40χρονης την ξυλοκοπούσε άγρια, ενώ εκείνη τον κάλυπτε. Σύμφωνα με την μαρτυρία:”«Γινόταν πολύ συχνά. Μια φορά την εβδομάδα ερχόταν η Αστυνομία. Την χτυπούσε, ήταν μονίμως μελανιασμένη. Αλλά αυτή τον κάλυπτε. Ερχόταν η Αστυνομία και έλεγε “είναι άγριος, μου έκανε φασαρία”. Αυτός έλεγε “γυναίκα μου είναι, δεν μπορώ να μαλώσω μαζί της;” Αφού οι Αστυνομικοί δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι. Ήταν κολλημένη μαζί του και τον κάλυπτε θεωρώ. Ήταν παραβατικοί και οι δύο τους. Οι γονείς εμέναν εδώ και ερχόταν μόνος του και άκουγα να λέει “την έσπασα στο ξύλο”. Εδώ γίνονταν όλα γιατί εδώ ερχόταν αυτός για να πάρει λεφτά από τους γονείς του. Τον κάλυπτε, δεν είναι κάτι που δεν το ξέραμε. 3-4 χρόνια που οι γονείς έχουν νοικιάσει εδώ αυτό γίνεται κάθε 15 ημέρες»
Κι ιδού πώς ξετυλίγεται άλλη μια τραγωδία. Άλλη μια γυναικοκτονία, με τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, καθώς οι τοξικοεξαρτημένες γυναίκες είναι ιδιαίτερα ευάλωτη κοινωνική ομάδα στην έμφυλη βία, αλλά την ίδια γνωστή γενικότερη αιτία: το ότι θεωρείται ότι η γυναίκα θα είναι ο σάκος του μποξ για τον άντρα.
Πριν προβούμε όμως στο γνωστό victim blaming, ή στις ερωτήσεις “γιατί δεν φεύγει;” που έχουν απάντηση πολύ σαφή και πολύ πικρή, ίσως να σκεφτούμε την δύσκολη καθημερινότητα δύο ατόμων εξαρτημένων από ουσίες. Και τους λόγους που οδηγήθηκαν εκεί, την κρίση, την αδυναμία απεξάρτησης, την συνεξάρτηση του ζεύγους, την απομόνωση από τον κοινωνικό ιστό, την αποτελμάτωση του ψυχικού κουράγιου…
Θα έπρεπε να σκύψουμε ως κοινωνία πάνω στο φαινόμενο του πώς η εξάρτηση από ουσίες δημιουργεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να συμβούν κι αστάθμητα φαινόμενα, τα οποία δεν είναι ότι υπολείπονται καταλογισμού, εφόσον συμβαίνουν μάλιστα επαναλαμβανόμενα, αλλά τα οποία είναι αλλιώς δυσεπίλυτα.
Όπως αναφέρουν θύματα της τοξικοεξάρτησης: «Θεωρώ ότι συμφέρει την κοινωνία και την πολιτεία να έχει ανθρώπους αποχαυνωμένους».
«Το κράτος έχει ελλείψεις στον τρόπο που αντιμετωπίζει τους εξαρτημένους. Όσο η κοινωνία μας είναι πίσω σε αυτό το ζήτημα, τόσο η πολιτεία θα είναι φειδωλή. Θα έπρεπε να είχε μεγαλύτερη παρουσία ειδικά σε προγράμματα στεγνά. Όταν δεν βάζεις τον χρήστη ισότιμα δίπλα με τους άλλους ανθρώπους απευθείας τον υποβαθμίζεις. Ποιος λέει ότι ένας χρήστης είναι άνθρωπος. Το βλέπει κανείς; Ένας χρήστης παύει να είναι άνθρωπος για όλους. Οι χρήστες βιώνουν ρατσισμό, το ζήτημα των εξαρτημένων αντιμετωπίζεται σαν ταμπού. Η πολιτεία κλείνει τα μάτια και η βοήθειά της είναι λίγη». Κι έπειτα;
Η ομηρία της τοξικοεξαρτημένης γυναίκας γίνεται έτσι ολοκληρωτική από τον θύτη, τοξικοεξαρτημένο ή κι όχι, και το τέλος της προδιαγεγραμμένο.
–Εάν είστε επιζώσα ενδο-οικογενειακής ή άλλου είδους έμφυλης βίας ή αν στο περιβάλλον σας υπάρχει θηλυκότητα που υφίσταται κάτι από τα παραπάνω, τηλεφωνήστε για βοήθεια και συμβουλευτική στην υπηρεσία Εθνικής Εμβέλειας «Γραμμή SOS»: 15900. Μπορείτε επίσης να αποστείλετε mail στο sos15900@isotita.gr
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
