“Βοήθεια, με σκοτώνει!”
Kάθε υπόθεση κακοποίησης προς μια γυναίκα είναι πλέον μια μαχαιριά. Νιώθω σωματικό πόνο που μαθαίνω αυτά τα νέα. Το τοπίο έχει τόσο θολώσει, και ταυτόχρονα τόσο ξεκαθαρίσει κατ’άλλον τρόπο, που ένα μήνυμα μοιάζει να προβάλλει πιο έντονα από ποτέ: Η γυναίκα βρίσκεται υπό διωγμό, είναι ξανά “ο μαύρος του κόσμου”, όπως έλεγε το τραγούδι των John Lennon-Yoko Ono του 1972. Η τελευταία υπόθεση ενδοοικογενειακής βίας με θύμα την 43χρονη αστυνομικό από τη Λάρισα που ξυλοκοπήθηκε άγρια, βάναυσα, ξέφρενα από τον 52χρονο σύζυγό της, όταν του ανακοίνωσε ότι θέλει διαζύγιο, παγώνει το αίμα για έναν επιπλέον λόγο -εκτός από το ότι έστειλε το θύμα στο νοσοκομείο. Η μητέρα της 43χρονης αστυνομικού από τη Λάρισα που υπέστη άγρια ενδοοικογενειακή βία δήλωσε πως η κόρη της, είχε ήδη εκφράσει στην ίδια πως δεν άντεχε άλλο.
«”Μαμά”, μου έλεγε, “δεν τον αντέχω. Το καταλαβαίνεις; Μαύρισε μέσα η ψυχή μου, δεν αντέχω“», λέει η μητέρα της 43χρονης. «Της έλεγα “κάνε υπομονή, έχουμε παιδάκια“. Κάνε υπομονή. Δεν ήθελα να ζήσουν χωρίς… Να είναι χωρισμένα τα εγγόνια μου», πρόσθεσε η μητέρα μιλώντας στο Mega.
Μπορείς να το καταλάβεις; Το παιδί μου να κακοπερνάει κι εγώ να του λέω “κάνε υπομονή”; Να παρατείνεται η δυστυχία του, η μιζέρια του; Δεν το χωράει ο νους μου. Κι όμως, αυτό ακριβώς συνέβη. Όμως πριν βγάλουμε την εισαγγελική τήβενο και δικάσουμε πάλι από τα πληκτρολόγια ως γίνεται συνήθως, οφείλουμε να σκεφτούμε και -ναι- να συμπονέσουμε. Υπάρχει ένα πλέγμα ενοχής γύρω από την υπόθεση, μία από τις πολλές που ξετυλίγονται γύρω μας κάθε λίγο. Και το λένε “πατριαρχική κοινωνία”.
Δεν είναι η επαρχία. Δεν είναι το τι θα πει ο κόσμος. Είναι η πατριαρχία. Όπου η γυναίκα είναι πάντα και παντού υπόλογη. Η Λάρισα δεν είναι Κολωκοτρονίτσι, είναι μεγάλη σύγχρονη πόλη. Και ζει στο 2023. Κάτι άλλο φταίει κι έχει όνομα. Τοξική αρρενωπότητα.
Η μάνα αυτή, όπως κι η κόρη, μεγάλωσαν με ένα πατριαρχικό αφήγημα όπου η σύζυγος, η μάνα είναι η αιώνια καρτερική φιγούρα που “κρατάει το σπίτι της”, που είναι εκείνη υπόλογη για το τι θα γίνουν τα παιδιά (λες και τα δημιούργησε μόνη της από χώμα και νερό…), που εκείνη θα ζαλωθεί το κρίμα αν η σχέση λυθεί κι ακολουθήσει χωρισμός και διαζύγιο. Η μάνα αυτή, του “κάνε υπομονή”, κι η ίδια ματαιωμένη μέσα στα πατριαρχικά πασούμια με το στενό, πάνστενο καλούπι μέσα στο οποίο περπάτησε μια ζωή, αναπαρήγε το μόνο πράγμα που της έλεγαν από κοριτσάκι. “Κάνε υπομονή”. Δεν μπορούμε -σχεδόν- να ξεφύγουμε από την διαπαιδαγώγησή μας, είμαστε δέσμιοι των πρώτων μας εντυπώσεων, κυριολεκτικά αυτών που μας αποτυπώθηκαν πάνω στο κορμί μας και τα αυλάκια του νου μας. Ο άνθρωπος που βιαιοπραγεί είναι μαθημένος στη βία. Δεν βρέθηκε κάποιος να τον σταματήσει τότε που ήταν νωρίς. Κι ο άνθρωπος που ανέχεται την βία συνεχίζει τον φαύλο κύκλο επειδή απλώς δεν γνωρίζει πώς να κόψει την κλωστή!
Κι όλη αυτή η καρτερικότητα, αυτά τα άσματα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, κάνε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός, και κολοκύθια με τη ρίγανη. Σκλάβοι στα δεσμά τους κι αιώνια επουράνια βασιλεία ζέχνουν όλ’αυτά. Η ζωή είναι εδώ, είναι τώρα, αχνίζει με αίμα ζεστό και δεν είναι να γυρίζεις το κεφάλι, είναι να τη ΖΕΙΣ, να τη διεκδικείς. Μια φορά σε φτιάχνει η μαμά σου κι ο μπαμπάς σου, δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες.
Ούτε πρέπει να ρωτάμε γιατί (η κακοποιημένη γυναίκα) δεν έφευγε. Επειδή τα περισσότερα περιστατικά επιθέσεων και γυναικοκτονιών συμβαίνουν όταν το θύμα δηλώνει ότι σκοπεύει να εγκαταλείψει τον κακοποιητή του… Όταν το θύμα ζει μέσα στον τρόμο, να του ρίξουμε κι έναν τόνο victim blaming από πάνω που δεν είναι υπεράνθρωπη;
Κι έπειτα τα παιδιά ακόμη μπαίνουν μπροστά ως όμηροι, ως το πρόταγμα της “αρετής” η υπέρτατη ενοχή.
Σκέψου τα παιδιά σου. Τι θα γίνουν τα παιδιά. Μείνε για τα παιδιά. Τρώγε ξύλο για τα παιδιά, είναι σαν να έχουν πει γενιές και γενιές μανάδων, γαλουχημένες κι αυτές για την πατριαρχία, οι πιο πιστοί δερβέναγες του μαντριού.
Μας τα δίδαξε άλλωστε η Ιστορία της Πορφυρής Δούλης όλα αυτά. Η κοινωνία όταν θέλει να υποτάξει μια γυναίκα προβάλλει πάντα τα παιδιά: υπαρκτά ή κι αγέννητα.
Τι εικόνες και τι πρότυπα θα λάβουν τα παιδιά μέσα σε έναν κακοποιητικό γάμο -και ποιά προβλήματα θα αναπτύξουν- είναι ένα ζήτημα που εξετάζεται πάρα πολύ συχνά από τους παιδοψυχίατρους αλλά και τους ψυχολόγους ερευνητές.: “Τα παιδιά που γίνονται μάρτυρες ή είναι θύματα συναισθηματικής, σωματικής ή σεξουαλικής κακοποίησης διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για προβλήματα υγείας ως ενήλικες. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν καταστάσεις ψυχικής υγείας, όπως κατάθλιψη και άγχος. Μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν διαβήτη, παχυσαρκία, καρδιακές παθήσεις, κακή αυτοεκτίμηση και άλλα προβλήματα.”
Η ομηρία των παιδιών στη συνέχιση μιας φαύλης κατάστασης είναι επομένως ένα άτοπο. Ένα αδιέξοδο. Δεν οδηγεί σε τίποτα ουσιαστικά καλό.
Το θύμα της βιαιοπραγίας στη Λάρισα δήλωσε “ήταν η πρώτη φορά που σήκωσε το χέρι του”. Μα, δεν πας από το 0 στο 100 με ένα πάτημα του νοητικού γκαζιού! Η βία υπόκειται σε κλιμάκωση, σε αύξηση με κάθε ανοχή απέναντί της. Έτσι μας λένε όλοι οι επαγγελματίες στο θέμα της κακοποίησης. Γιατί επομένως τον προστατεύει με τον τρόπο της, αν πράγματι η δήλωση σηματοδοτεί ότι τον προστατεύει; Φόβος; Αμφιβολία; Ενοχή προς το πατριαρχικό αφήγημα ότι εκείνη ως γυναίκα είναι υπόλογη να “κρατήσει το σπίτι της”; Πώς να νιώθει άραγε αυτή η γυναίκα; Προσπαθώ να μπω στη θέση της, να συμπονέσω, να συναισθανθώ πώς ήταν οι στιγμές της συνειδητοποίησης, πώς πήρε το κουράγιο να φωνάξει. Και μακαρίζω την τύχη που η γειτόνισσα, η φίλη, η αδερφή γυναίκα πήρε το θάρρος, πέταξε την αδιαφορία, και νοιάστηκε: κάλεσε την Άμεσο Δράση να επέμβει. Κι η γυναίκα σώθηκε κι έζησε.
Πόσο ειρωνία. Οι αστυνομικοί έτρεξαν να σώσουν μια δικιά τους. Και πόσο αλγεινή εντύπωση προξενεί ότι τα φεμινιστικά στόματα έμειναν σφαλιστά μπροστά σε μια τόσο άγρια επίθεση. Επειδή η κοπέλα είναι “μια απ’αυτούς”, το μισητό επάγγελμα που ομαδοποιείται και τσουβαλιάζεται πίσω από το γνωστό σύνθημα. Σύμφωνοι, τα περιστατικά κρατικής βίας του αστυνομικού βραχίονα έχουν μια βεβαρυμένη ιστορία πίσω τους. Όμως από πότε το “είμαστε με τα θύματα” ερμηνεύεται ως “είμαστε με τα δικά μας θύματα κι οι άλλοι ας βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά μόνοι τους”; Η αδικία απέναντι σε οποιαδήποτε γυναίκα θα έπρεπε να μας βρίσκει ενωμένες, μαχητικές, διαμαρτυρόμενες. Όχι μόνον όπου εφαρμόζει γάντι στις δικές μας ιδέες και ιδεοληψίες. Αλλιώς είναι φεμινισμός à la carte. Κίβδηλος φεμινισμός.
Η αποστολή μας πλέον ως κοινωνία εστιάζει ακριβώς στο κόψιμο αυτού του φαλλοκεντρικού φαύλου κύκλου της βίας. Ήδη από τα σχολεία. Η μάνα είναι προϊόν της γενιάς της. Η δική μας γενιά που διαπαιδαγωγεί αγόρια και κορίτσια οφείλει να μάθει στα πρώτα να ΣΕΒΟΝΤΑΙ και στα δεύτερα να ΜΙΛΑΝΕ. Δεν υπάρχει πια κανένα χρονικό περιθώριο για “κάνε υπομονή”. Η υπομονή μας εξαντλήθηκε προ πολλού.
-Εάν είστε επιζώσα ενδο-οικογενειακής ή άλλου είδους έμφυλης βίας ή αν στο περιβάλλον σας υπάρχει θηλυκότητα που υφίσταται κάτι από τα παραπάνω, τηλεφωνήστε για βοήθεια και συμβουλευτική στην υπηρεσία Εθνικής Εμβέλειας «Γραμμή SOS»: 15900. Μπορείτε επίσης να αποστείλετε mail στο sos15900@isotita.gr
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έπρεπε να φτάσω στα 44 να συνειδητοποιήσω ότι δε μας έχουν μάθει πώς, και κυρίως πότε, να χωρίζουμε. Γενεαλογικό τραύμα είναι πλέον το “κάνε υπομονή”, “έχετε παιδιά”, πλήρως καλυμμένο πίσω από την ψεύτικη υποστήριξη τύπου “αν θέλετε να χωρίσετε, να χωρίσετε. Εγώ μαζί σου, ΑΛΛΑ….. σκέψου και τα παιδιά, τα οικονομικά προβλήματα, μπλα μπλα μπλα..”, που φυσικά ακυρώνει κάθε πρόθεση “υποστήριξης”. Τώρα οι παλαιότερες γενιές αναρωτιούνται γιατί οι νέοι χωρίζουν με το παραμικρό, λέγοντας πώς ο γάμος έχει χάσει κάθε ηθική αξία. Οι νεότερες γενιές ασχολούνται πολύ με την ψυχική τους υγεία και αυτοβελτίωσή τους. Ένας άνθρωπος λοιπόν που έχει… Διαβάστε περισσότερα »
Για να σκοτώσεις στο ξύλο έναν άνθρωπο να τον χτυπάς μία ώρα συνέχεια δε σου φταίει η πατριαρχία, ούτε η τοξική αρρενωπότητα. Η περίπτωση της κοπέλας στη Λάρισα, όπως και οι περιπτώσεις άλλων γυναικών που είχαν την ατυχία να μπλέξουν με πραγματικούς ψυχοπαθείς, να τις πετάνε στο γκρεμό, να τις κυνηγάνε και να τις σκοτώνουν χρόνια μετά το χωρισμό, είναι τραγικές. Είναι από αυτές που η μοίρα σου είναι σχεδόν προδιαγραμμένη είτε μείνεις είτε φύγεις. Αυτή η γυναίκες χρειάζονται πολύ τύχη και πολλούς καλούς ανθρώπους με το μέρος τους. Γι’ αυτό είναι τόσο λυπηρή η προδοσία της μάνας. Και δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι φυσικά, πάντα φταίνε οι γυναίκες, ούτε πατριαρχία υπάρχει ούτε τοξική ματσίλα.
όλοι αυτοί οι βίαιοι άντρες πάντως σαν δικαιολογία έχουν τα ψυχολογικά προβλήματα στα δικαστήρια
Εγώ δεν είπα ούτε ΠΑΝΤΑ ούτε ΠΟΤΕ, είπα τη δική μου γνώμη για τη συγκεκριμένη μητέρα. Εσύ θεωρείς ότι οι γυναίκες είναι διαφορετική ράτσα, πάντα άψογες, χωρίς κανένα ελάττωμα και κανένα λάθος. Επίσης γνώμη σου και δικαίωμα σου.
Το να είσαι σούπερ μάτσο αρσενικό συνήθως σε κάνει μαλάκα όχι δολοφόνο.
Δεν είναι όλοι οι γυναικοκτονοι ψυχασθενεις ουτε εχουν ολοι συγκεκριμενη ψυχιατρική διαταραχή. Είναι λανθασμένη γενίκευση αυτό που γράφεις.
Αντιγράφω από το άρθρο:
«”Μαμά”, μου έλεγε, “δεν τον αντέχω. Το καταλαβαίνεις; Μαύρισε μέσα η ψυχή μου, δεν αντέχω“», λέει η μητέρα της 43χρονης. «Της έλεγα “κάνε υπομονή, έχουμε παιδάκια“.
ΕΧΟΥΜΕ παιδάκια. Πατριαρχία, απουσία ορίων, παρέμβαση στη ζωή και τις επιλογές. Τα αποτελέσματα γνωστά.
Εξαιρετικό κείμενο!
“Όχι μόνον όπου εφαρμόζει γάντι στις δικές μας ιδέες και ιδεοληψίες. Αλλιώς είναι φεμινισμός à la carte. Κίβδηλος φεμινισμός.”
Μπράβο!!
Το “κανε υπομονη” το ακουγα απο 5? 6? ετων, στους τσακωμους/ξυλο με αδερφια (το ακουγα μονο εγω ομως, γτ ημουν κοριτσι)
Φεμινιστικές σελίδες που παρακολουθώ έγώ μίλησαν γι αυτή τη φρικαλέα κακοποίηση. Χειρότεροι πάντως από όλους είναι τα τηλεοπτικά μέσα που σε αυτά τα περιστατικά φωνάζουν εκείνο τον γλίτσα που δίνει και οδηγίες στους κακοποιητές. Ντροπή
μόνο που κάποιες φορές φταίει οντως η επαρχία. Η πατριαρχία ειναι παντού αλλά μόνο στα χωρια και στην επαρχία υπάρχει το κάτσε να σε δέρνει μην μου πούνε οι γειτόνισσες οτι χώρισες.
Η 1η απο τις 27 προκαταλήψεις: “Η προκατάληψη της οικογένειας. Όλοι μας έχουμε την προδιάθεση να πιστεύουμε αυτόματα τις πληροφορίες που μας παρέχουν μέλη της οικογένειάς μας και στενοί φίλοι. Από τότε που γεννιόμαστε, ο εγκέφαλός μας βασίζεται σε αυτά τα άτομα, γι’ αυτό και τείνουμε να αποδεχόμαστε τον κόσμο χωρίς να ελέγχουμε τα γεγονότα.”
Δεν είναι θέμα διαπαιδαγώγησης. Κάποιοι άνθρωποι έχουν μια προδιάθεση στη βια. Ένα μέρος του πλυθησμου. Δεν είναι ιδεολογικό το θέμα. Κανείς δε μεγαλώνει φονιάδες.
Δε φτάνουν στο έγκλημα μόνο λόγω κοινωνικών προσλαμβανουσων. Η εγκληματολογία και ή ψυχιατρική εξηγεί πολλά περιστατικά βίας και πρέπει να εστιάσουν και εκεί οι θεσμοί. Υπάρχουν επιστήμες που ασχολούνται με τη βια και το έγκλημα. Δε χρειάζεται να επενεφευρουμε τον τροχό. Ούτε να ψάχνουμε φανταστικούς ταξικους εχθρούς.
Μπορείς τότε να εξηγήσεις πως οι γυναικοκτονοι που είναι ιδιαίτερα βίαιοι με τα θύματα τους, ας μου επιτραπεί ο πλεονασμός, δεν έχουν σκοτώσει όταν αδικουνται πχ. στη δουλειά τους; Εγώ αυτό το είχα παρατηρήσει με τον πρώην σύζυγό που εδικαιολογητο όταν με χτυπούσε πως έχει νεύρα αλλά αυτά τα νεύρα του δεν τα έδειξε ποτέ πουθενά αλλού παρά μόνο στις εκάστοτε συντρόφους του; Όλοι τον είχαν για πολύ μειλίχιο άνθρωπο…. Αλλα, ξέχασα, πάντα κάπως εγώ του τα προκαλούσα, όχι πως είναι ένα θρασίμι….
Αν όντως ήταν η πρώτη φορά που σήκωσε χέρι, έχω να πω ότι μερικοί δεν θεωρούν κακοποίηση τις βρισιές, τις φωνές, τον χειρισμό ή έστω κανένα χαστούκι. Αυτό είναι όντως ζήτημα διαπαιδαγώγησης και πατριαρχίας. Μπορεί αυτή η γυναίκα ενστικτωδώς να επιθυμούσε τον χωρισμό χωρίς να μπορεί να πει ξεκάθαρα στον εαυτό της ότι κακοποιείται. Επίσης θεωρώ ότι στο φαινόμενο της προστασίας του θύτη εμπλέκεται το συναίσθημα της αγάπης που τόσο πολύ αγνοούμε ή ενοχοποιούμε ή υποβιβαζουμε επειδή θεωρούμε “ανώμαλη” την όποια εκδήλωση αγάπης προς τέτοια άτομα. Αλλά όμως υπάρχει, όσο ανήκουστο και να μας φαίνεται και συνυπάρχει φυσικά με την… Διαβάστε περισσότερα »