Ο απολογισμός των γυναικοκτονιών συνεχίζεται παρά τις αλλαγές στην αποδοχή του διαφορετικού, δείχνοντας μας ότι ο δυτικός πολιτισμός νοσεί κι αυτός με τον τρόπο του. Χθες σημειώθηκε η 3η γυναικοκτονία για το νέο έτος. Ο 39χρονος δράστης σκότωσε την 29χρονη έγκυο, κατά τα λεγόμενα των γειτόνων, σύζυγό του στο Ηράκλειο Κρήτης με πυροβόλο όπλο για αδιευκρίνιστη αφορμή και συνελήφθη από τους αστυνομικούς. Ο ίδιος μάλιστα τους κάλεσε, λέγοντας «Ελάτε, σκότωσα τη γυναίκα μου». Το περίφημο δόγμα εν εφαρμογή; Όπως και να έχει, άλλη μια αδερφή μας κατέληξε στα χέρια του ανθρώπου με τον οποίο είχε δέσει τη ζωή της. Μετά την 41χρονη Γεωργία από την Καλαμαριά Θεσσαλονίκης που ήταν η πρώτη γυναικοκτονία για το 2024 και την 45χρονη που νοσηλευόταν με εγκαύματα στο 90% του σώματός της, μετά την επίθεση που δέχθηκε από τον σύζυγό της, και τελικά κατέληξε.
Καταγράφουμε κι αυτή τη γυναικοκτονία, την 3η για το 2024, όπως κι όλες τις άλλες γυναικοκτονίες, για να μην περάσει “στα ψιλά” της ενημέρωσης, για να μην ξεχαστεί. Επειδή η συνέχιση του φαινομένου αποτελεί κοινωνικό άγος και οπισθοδρόμηση.
Προσπαθώ με ένταση να θυμηθώ αν γίνονταν τόσες γυναικοκτονίες όταν ήμουν εγώ παιδί. Κι αναρωτιέμαι αν θυμάμαι καλά ή αν ο χρόνος -ή η έλλειψη ενημέρωσης- έχουν πατινάρει τις αναμνήσεις και εξωραΐσει τις καταστάσεις. Καταλήγω ότι η βία, αντί να μειώνεται, αυξάνετα. Σίγουρα μαθαίνουμε περιπτώσεις που νωρίτερα δεν μαθαίναμε, χάρις στην ηλεκτρονική ενημέρωση και τα σόσιαλ μήντια που λειτουργούν αρειμανίως και συνεχώς 24/7, όμως και πάλι η έκρηξη της έμφυλης βίας αποτελεί ένα κοινωνικό φαινόμενο που χρήζει εντατικής προσοχής κι αντιμετώπισης: θεσμικά, νομικά, παιδαγωγικά.
Θυμάμαι ότι ο σεβασμός στην γυναίκα ήταν μια αρχή που μαθαινόταν εξ απαλών ονύχων, παρόλο που υπήρχαν έμφυλες ανισότητες στην εργασία, στα ωράρια, στην κατανομή οικιακών εργασιών. Σήμερα μοιάζει οι γυναίκες να έχουμε κατακτήσει την εργασιακή -τουλάχιστον- ίση δυνατότητα, αν όχι πραγματικότητα, και να μπορούμε να γίνουμε πρόεδροι ή διοικήτριες οργανισμών, ενώ αδερφές μας δολοφοντούνται μέσα στα ίδια τους τα σπίτια. Οπισθοδρόμηση…
Εάν είστε επιζώσα ενδο-οικογενειακής ή άλλου είδους έμφυλης βίας ή αν στο περιβάλλον σας υπάρχει άτομο που υφίσταται κάτι από τα παραπάνω, τηλεφωνήστε για βοήθεια και συμβουλευτική στην υπηρεσία Εθνικής Εμβέλειας «Γραμμή SOS»: 15900. Μπορείτε επίσης να αποστείλετε mail στο sos15900@isotita.gr
Femicide.gr: Όλα όσα δεν γνωρίζουμε για τις γυναικοκτονίες στην Ελλάδα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
“Προσπαθώ με ένταση να θυμηθώ αν γίνονταν τόσες γυναικοκτονίες όταν ήμουν εγώ παιδί.” : Πιθανότατα πολύ περισσότερες, μόνο που τότε τις έλεγαν “έγκλημα τιμής” και “έγκλημα πάθους”. Σίγουρα περνούσαν οι περισσότερες στα “ψιλά” και πολλοί από τους δράστες απολάμβαναν επιπλέον υψηλό κοινωνικό κύρος γιατί “ξέπλυναν την τιμή τους με αίμα”. Μάλιστα, εκείνη την εποχή, εκτός από συζύγους και συντρόφους, πατεράδες και αδερφοί σκότωναν αβέρτα και “ατιμασμένες” κόρες Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να επιχειρήσουν ομάδες ευαισθητοποιημένων νεαρών κοινωνιολόγων έρευνα που θα συγκρίνει τις ανά έτος γυναικοκτονίες σε συγκεκριμένες περιόδους. Έχω την αίσθηση ότι, τον παλιό καιρό που δεν υπήρχε οργανωμένη σκληρή… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, προσωπικά σκεφτόμουν δεκαετίες ’80-’90 (πιο χτυπητό έχω το παράδειγμα του Φραντζή και κατόπιν του Θεόφιλου Σεχίδη που τους σκότωσε όλους), πιο πίσω δεν θα μπορούσα. Σίγουρα όμως ισχύει αυτό με τα εγκλήματα “τιμής” και θα είχε συναρπαστικό ενδιαφέρον αν μπορούσε να ερευνηθεί επιστημονικά.