Για τον ξυλοδαρμό της τυφλής κοπέλας στην Καλλιθέα

Μια γυναίκα ξυλοκοπήθηκε άγρια στην Καλλιθέα τις περασμένες μέρες και έχασε το έμβρυο που κυοφορούσε, όπως μάθαμε το σαββατοκύριακο. Και αμέσως κατόπιν μάθαμε ότι εκτός όλων των άλλων ήταν τυφλή. Μια γυναίκα με ολική απώλεια όρασης μαθαίνουμε ότι κακοποιούνταν συστηματικά με άγριο ξύλο και φωνές από τον σύντροφό της που την εκμεταλλευόταν με κάθε τρόπο: οικονομικά, σεξουαλικά, συναισθηματικά. Κι όταν έμεινε έγκυος ξέσπασε όλο του το μένος, χτυπώντας την επί σχεδόν τρίωρο, όπως ανακοίνωσαν τα μέσα κι ο ιατροδικαστής, με αποτέλεσμα να χάσει το έμβρυο που εκείνος δεν ήθελε…

Μπορούμε να το διανοηθούμε; Είναι γνωστό ότι στην περίοδο της εγκυμοσύνης συμβαίνουν κακοποιήσεις, είτε για πρώτη φορά, είτε ως κλιμάκωση προηγούμενης, ωστόσο εδώ έχουμε ένα άρρωστο σχέδιο που ένας 28χρονος απηργάστηκε εναντίον της συντρόφου του ώστε ακριβώς να αποβάλλει. Κι ο κόσμος ενώ ένιωσε αποτροπιασμό ξανακύλησε στο γνώριμο αυλάκι του πού δεν πρόσεξε η ανάπηρη γυναίκα και κατέληξε σ’αυτή την κατάσταση. Λες κι είχε έλεγχο, λες κι είχε λόγο.

Δυστυχώς αυτό δεν είναι ασυνήθιστο. Ενώ ο κόσμος εξαγριώνεται με την καταγραφή των περιστατικών, κι αυτό είναι καλό, ταυτόχρονα αντί να τοποθετεί το πρόβλημα στον δράστη, εστιάζει στο πώς το θύμα δεν προφυλάχτηκε. Κάνει δηλαδή το λεγόμενο victim blaming, ρίχνει την ευθύνη στο θύμα. Η συλλογιστική αυτή είναι ψυχολογικά ένας μηχανισμός άμυνας. Η γυναίκα ή ο άντρας που τη χρησιμοποιεί προσπαθεί να βρει πώς θα είχε αποφευχθεί την έσχατη στιγμή το περιστατικό, ώστε να νιώσει προστασία στις δικές του επιλογές, και να νιώσει ότι έχει έλεγχο πάνω στη ζωή του. Όμως έτσι δεν αναγνωρίζουμε τα κυρίαρχα μοτίβα που προκαλούν εξαρχής και δομικά αυτές τις συμπεριφορές: τον μισογυνισμό και τον μισαναπηρισμό. Η απέχθεια για τις γυναίκες υψώνει κεφάλι, ακόμη περισσότερο για τις ανάπηρες γυναίκες. Οι οποίες αντιμετωπίζονται λίγο ή πολύ ως άχθος αρούρης αφού δεν επιτελούν τις εργασίες που οι αρτιμελείς προορίζονται να επιτελούν στην πατριαρχία, δηλαδή την φροντίδα των άλλων, την συγκατάβαση στις επιθυμίες τους, την παραχώρηση του σώματός τους, την αστυνόμευση ακόμη και των αναπαραγωγικών τους δικαιωμάτων.

Ο μισαναπηρισμός συναντά την μισογυνία και το κοκτέιλ γίνεται πραγματικά εκρηκτικό!

Κατά κάποιο τρόπο όμως δεν βγήκε μπροστά κυρίως αυτό που πρέπει να απαντηθεί στο μυαλό πολλών: Γιατί μια γυναίκα με ολική απώλεια όρασης έχει το δικαίωμα να κάνει σεξ, να έχει σύντροφο, να διεκδικεί την μητρότητα. Δυστυχώς όταν μιλάμε για μισαναπηρισμό μιλάμε γι’αυτή ακριβώς την νοοτροπία. Ότι υπάρχει ένα «σωστό» ποσοστό μιας Χ κατάστασης ώστε κάποια να γίνει μάνα. Ότι δικαιώματα σε συγκεκριμένα πράγματα έχουν οι αρτιμελείς κι οι υγιείς. Και ξεχνάμε ότι η κοινωνία δείχνει τα αντανακλαστικά της ακριβώς απέναντι στους πιο αδύναμους, ή αν θέλετε -γιατί κι αυτό είναι έκφραση μισαναπηρισμού κατά κάποιο τρόπο- στους πιο ευάλωτους. Ευάλωτους λόγω θέσης και συνθηκών, όχι λόγω εγγενούς αδυναμίας.

Όπως έγραψε η ψυχολόγος Χριστίνα Σαρρή στα social media, γυναίκα η ίδια με αναπηρία:

«Τυφλή, έγκυος γυναίκα στην Καλλιθέα ξυλοκοπήθηκε άγρια από τον πρώην σύντροφό της, αλλά οι σχολιαστές κάτω από την είδηση αναρωτιούνται: Γιατί δεν πρόσεξε η γυναίκα, τι έπρεπε να είχε κάνει διαφορετικά η γυναίκα, γιατί έμπλεξε μαζί του, γιατί είχε παιδί μαζί του, τι εθνικότητας ήταν ο δράστης, γιατί του άνοιξε την πόρτα, γιατί δεν έφυγε, γιατί δεν ήρθε, γιατί δεν έκανε κωλοτούμπες, γιατί το ένα, γιατί το άλλο;

Γιατί ένας ακόμη μισογύνης σάπισε στο ξύλο μια γυναίκα δεν αναρωτιέται κανείς. Αυτό είναι καθημερινότητα πια στην Ελλάδα! Ας παραδεχτούμε ότι είμαστε κοινωνία μισογύνηδων, λοιπόν.» Δυστυχώς, έτσι είναι!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News