Για το περιστατικό με τον οδηγό ΚΤΕΛ που ζήτησε από κοπέλα να κατέβει, επειδή φορούσε…τοπάκι

Οργή έχει προκαλέσει το βιντεάκι που δείχνει οδηγό ΚΤΕΛ στην Ξάνθη να προσπαθεί να διώξει από το λεωφορείο ζευγάρι, επειδή η κοπέλα επιβιβάστηκε, φορώντας τοπάκι. 

Δίκαιη η οργή, όμως, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Γιατί; Γιατί έτσι μεγαλώσαμε. Οι γυναίκες. Έτσι μας μεγάλωσαν. Με το “τι φοράς;”, “πώς βγαίνεις έτσι έξω;”, “μην προκαλείς”.

Γιατί η αστυνόμευση της ενδυμασίας και του σώματος ήταν από πάντα κατευθυνόμενη μόνο προς τις γυναίκες και τα κορίτσια. “Πού είναι το από πάνω του μαγιό σου;”, “φόρα κανά σουτιέν”, “είναι πολύ κοντή η φούστα”, “όλη η πλάτη είναι έξω”, “διαγράφεται το κιλοτάκι σου”, να μερικά πράγματα που ποτέ δεν θα ακούσει ένας άντρας σε καμία ηλικία.

Πριν από λίγο καιρό, μία εξαιρετικά σοβαρή και δραστήρια καθηγήτρια της μέσης εκπαίδευσης μου έλεγε για περιστατικό που προκλήθηκε στο Γυμνάσιο που εργάζεται. Η διευθύντρια ούτε λίγο ούτε πολύ απαίτησε από τις μαθήτριες να μην παίζουν μπάσκετ με σορτσάκια και μπουστάκια, τη στιγμή που για τα αγόρια δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα να βγάζουν τις μπλούζες τους και να παίζουν ημίγυμνα στον προαύλιο χώρο του σχολείου.

Έγινε φασαρία, τα παιδιά εξοργίστηκαν με τη σύσταση, ούτε λίγο ούτε πολύ εξήγησαν στη διευθύντρια ότι με αυτό που κάνει τους προσβάλλει όλους και τα κορίτσια, αλλά και τα αγόρια. “Είναι σα να μας λέτε ότι δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε τους εαυτούς μας και ότι είμαστε έρμαια της κάθε συμμαθήτριας που κυκλοφορεί με σορτσάκι”, απάντησε ένας από τους μαθητές.

ΚΤΕΛ Ξάνθης, ζητάει ο οδηγός να κατέβουν επειδή η κοπέλα φοράει τοπακι το οποίο δεν συμπίπτει με τά γούστα του οδηγού. Δεν είδαμε να κατεβάζει κυρίους με σορτσάκι βέβαια. Ψύχραιμα, το νεαρό ζευγάρι χειρίζεται την κατάσταση παρόλα τα σεξιστικά σχόλια. Κουμάντο στα σώματα σας. pic.twitter.com/Obv4eKY0Fd

— Lina Greek (@Linagreek) June 27, 2022

Ο οδηγός του ΚΤΕΛ δεν ήταν η εξαίρεση. Είναι η νόρμα με την οποία έχουμε μεγαλώσει: ότι είμαστε τόσο αγνές, τόσο ηθικές και τόσο “καλά κορίτσια” όση η έκταση του σώματός μας που καλύπτεται από ρούχα. Κι αν στο σχολείο η διευθύντρια μπορεί να επιβληθεί δια του σχολικού κανονισμού (ούτε καν, αλλά λέμε τώρα), έξω, στην πραγματική ζωή ο οποιοσδήποτε, ακόμη και σήμερα, στην Ελλάδα του 2022 μπορεί να παρουσιαστεί ως αυτόκλητος φρουρός των ηθών (των ποιων;) και να κάνει σκουπίδι ένα κορίτσι που βγήκε έξω με ένα τοπάκι.

Ακόμα χειρότερα μπορεί να απλώσει το χέρι του. Για να σπρώξει, να νουθετήσει, να επιβάλλει την τάξη. Δεν είναι η κοπέλα που ενοχλεί. Είναι η πατριαρχία που εκνευρίζεται / ερεθίζεται / εξοργίζεται με οτιδήποτε δεν καταλαβαίνει ή οτιδήποτε μπορεί να της αρέσει και αδυνατεί να ακουμπήσει.

Είναι ο τρόπος που μεγαλώσαμε και δεν λέει να μας αφήσει ήσυχες: ο τρόπος του να μας κρίνουν για το τι φορέσαμε, τι επιδιώκαμε φορώντας το, πού πηγαίναμε και τι ώρα, ποιους θα βλέπαμε και τι θα κάναμε και ενώ η απάντηση είναι “δεν σας ενδιαφέρει”, εξακολουθούμε να απολογούμαστε και να το ψειρίζουμε. Να νιώθουμε ένοχες επειδή μας παρενόχλησαν, να ξεψαχνίζουμε σακατεμένες τα ρούχα που φορούσαμε όταν μας βίασαν, να οργιζόμαστε κυρίως με τον εαυτό μας και όχι με ένα σύστημα που δεν αντέχει να μας αντικρίσει, εκτός κι αν η θέα δεν ενοχλεί τα τρωτά του.

Καμία ντροπή για το σώμα και τα ρούχα μας. Μόνο οίκτος γι’ αυτά τα απομεινάρια του παλιού καιρού που θεωρούν τα γυναικεία σώματα ιδιοκτησία, “μπαούλα” που μπορείς να τα ανεβάζεις και να τα κατεβάζεις από λεωφορεία, να τους επιτρέπεις την είσοδο ή να τα ξεφτιλίζεις, να θεωρείς ότι είναι του χεριού και του ποδαριού σου.

Και μόνο μπράβο στο ζευγάρι που ήξερε πώς να σταθεί απέναντι σ’ αυτόν τον παλιό καιρό.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News