Μια στιγμή ετεροντροπής: αρκετό καιρό πίσω, συμμετέχοντας σε μία, ας την πούμε, κοινωνική εκδήλωση, από αυτές που μετά μετανιώνεις πικρά που αποδέχθηκες την πρόσκληση, και επειδή η συζήτηση για την κακοποίηση είχε αρχίσει να λαστιχάρει επικίνδυνα, με ισαποστακισμούς και ναι μεν αλλά, τόλμησα να ρωτήσω κάτι που θα αποδεικνυόταν αγκάθι για τη συνέχεια της κουβέντας.
[Μιας κουβέντας που υποτίθεται είχε ανοίξει για την κακοποίηση, αλλά 2,5 ώρες μετά (!) δεν είχε ακουστεί ούτε μία φορά η λέξη “γυναικοκτονία”, η διοργανώτρια αρχή είχε κι άλλες δουλειές και τέλος πάντων για όλα έφταιγε το κακό το ριζικό μας].
Η ερώτηση είχε να κάνει με τον βαθμό και την επάρκεια εκπαίδευσης των ανθρώπων της Ελληνικής Αστυνομίας, όταν φτάνει στο κατώφλι του εκάστοτε αστυνομικού τμήματος ένα περιστατικό έμφυλης βίας, είτε αυτό έχει να κάνει με κακοποίηση, είτε με περιστατικό ενδο-οικογενειακής βίας είτε με βιασμό.
Major no no θέμα. Οι αντιδράσεις ήταν οριακά θιγμένες, ωστόσο, είναι απολύτως βέβαιο ότι οι συμμετέχοντες στην κουβέντα δεν άκουγαν κάτι καινούριο. Και να μη θες να δεις τον ελέφαντα στο δωμάτιο, είναι τόσα πλέον τα περιστατικά κακής εκτίμησης / λάθος αντιμετώπισης / μειωμένου “συναγερμού” και ανακλαστικών, που απλώς δεν μπορείς να προσπεράσεις.
Η χθεσινή καταγγελία της Αρετής Γεωργιλή, ιδιοκτήτριας του βιβλιοπωλείου Free Thinking Zone, εκδότριας, και συνεπικεφαλής του δικτύου Lean In Network Greece-Athens, μέσα από μακροσκελή ανάρτησή της στο Facebook για την αντιμετώπιση που της επιφυλάχθηκε μετά τον βάναυσο ξυλοδαρμό της από άγνωστο σε κοινή θέα είναι ενδεικτική του μεγέθους του προβλήματος.
Και επίσης η Γεωργιλή δεν είναι ο κανόνας. Είναι η εξαίρεση. Ο κανόνας αφορά γυναίκες – θύματα συστηματικής βίας. Γυναίκες που πολύ δύσκολα θα πάρουν στο νομικό κατόπι τον κακοποιητή τους, Γυναίκες που μπορεί να φτάσουν μέχρι το δικαστήριο και ακόμα και εκεί ενδέχεται να φοβηθούν και να πάρουν πίσω την αρχική τους καταγγελία.
Και εδώ έρχεται το πιο σημαντικό κομμάτι του ρόλου της Ελληνικής Αστυνομίας: στο να καταλάβει τα κουράγια που έχει χρειαστεί να μαζέψει κάποια για να φτάσει στο σημείο να ζητήσει βοήθεια, για να προστατεύσει τον εαυτό της, να σώσει τη ζωή της και τις ζωές άλλων μαζί, των παιδιών ή κι άλλων ανήμπορων, ίσως, μελών της οικογένειάς της.
Αν η αντίδραση σε μία τέτοια υπέρβαση, δεν είναι αυτή που πρέπει να είναι -της κατανόησης, της υποστήριξης, της προστασίας- τότε σε τι έχουμε να ελπίζουμε και να πιστεύουμε, όταν θα βρει εμάς η γροθιά;
Τι ακριβώς να εννοούσε το όργανο της τάξεως όταν είπε στη Γεωργιλή να μην “πυροδοτήσει εντάσεις”; Τι ακριβώς σκεφτόταν έχοντας μπροστά του μία γυναίκα σε αυτή την κατάσταση;
Δεν είναι απλώς ανάγκη το παραπάνω. Είναι ζήτημα επιβίωσης. Της επόμενης που θα βρει το θάρρος να φτάσει μέχρι το αστυνομικό τμήμα και να καταγγείλει αυτό που της συμβαίνει και δεν πρέπει να χαθεί. Δεν πρέπει να φύγει από εκεί ακόμα πιο φοβισμένη και μετανιωμένη. Δεν πρέπει να φύγει από εκεί, επειδή τις είπαν “να μην το τραβήξει”, να μη φύγει από εκεί επειδή την καθησύχασαν και πείστηκε ότι ένα ξέσπασμα ήταν και όλα θα πάνε καλά.
Να μη φύγει από εκεί και καταλήξει νεκρή.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Επειδή το προηγούμενο σχόλιο ίσως είχε ζητήματα οπότε να το πω λίγο πιο κομψά:
Η ΕΛ.ΑΣ δε χρειάζεται εκπαίδευση. Μια βαθύτατη αλλαγή νοοτροπίας χρειάζεται (όπου η εφαρμογή του νόμου δεν είναι ζήτημα σύμπτωσης και της διάθεσης ενός στελέχους) αλλά μια συνεχής κανονικότητα όπου η εφαρμογή του νόμου είναι η αυτονόητη ενέργεια