“Δυο χρόνια πριν είχα κάνει πανελλήνιο ρεκόρ, όμως, στη συνέχεια έμεινα “κολλημένη” στην ίδια κατάσταση. Δεν μπορούσα να αγωνιστώ σε καμία διοργάνωση εκτός Ελλάδας γιατί δεν είχα την υπηκοότητα. Κάθε μέρα έκλαιγα και στεναχωριόμουν. Ξεσπούσα στους γονείς μου και εκείνοι με άκουγαν υπομονετικά. Ήταν δύσκολο γι’ αυτούς να το αντιμετωπίσουν.
Σήμερα που το σκέφτομαι, μετανιώνω που τους δυσκόλεψα τόσο τη ζωή. Τους ευχαριστώ πολύ για την υπομονή και την στήριξή τους εκείνη την περίοδο.
Τότε, δεν υπήρχε χειρότερο συναίσθημα από αυτό που ένιωθα. Να γεννιέσαι στην Ελλάδα, να μεγαλώνεις σ’ αυτήν και να αισθάνεσαι ξένος.
Ναι, οι γονείς μου είναι από την Αλβανία. Δεν θα το αρνηθώ, ούτε θα νιώσω ντροπή να το πω. Ούτε θα κρύψω ότι νιώθω και Αλβανίδα. Γεννήθηκα, όμως, στην Ελλάδα. Και την Ελλάδα την αγαπώ!”: τάδε έφη Ελίνα Τζένγκο, η νεαρότερη χρυσή ακοντίστρια της Ευρώπης, έτσι όπως μίλησε στο
Athlete Stories για έναν αγώνα που έδινε παράλληλα με όλους τους υπόλοιπους και ήταν ο αγώνας από τον οποίο θα κρίνονταν τα πάντα.
Διαβάζεις αυτά, αφού πρώτα έχεις διαβάσει όλα εκείνα τα τρομερά για τον αγώνα της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη που χωρίς καμία στήριξη κατάφερε σερί δύο από τις πιο δύσκολες νίκες, διαβάζεις και
εκείνο το τρομερό “μετά την πρώτη βολή, είπα μπες και δώσ’ τα όλα” της Τζένγκο και καταλαβαίνεις τι πραγματικά στερούν από τις χώρες οι μη συμπεριληπτικές κοινωνίες, αυτές που δεν φροντίζουν για όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως υπηκοότητας, πόσο η χασούρα και η ζημιά είναι μόνο δική μας.
Στη μία η πολιτεία δεν έδωσε τίποτα, το πρωί δουλειά και το βράδυ προπόνηση, και στην άλλη η ταλαιπωρία με την υπηκοότητα της στέρησε δύο χρόνια αγώνων και διακρίσεων που ο ελληνικός αθλητισμός και η κοινωνία τα έχει ανάγκη.
Άθελά σου, ανατρέχοντας σε παλαιότερες συνεντεύξεις της Τζένγκο, που όλες σταματούν εκεί κάπου στο 2020, συγκρίνεις τη νεαρή πρωταθλήτρια με την περίπτωση του Αντετοκούνμπο, ενός ανθρώπου που εδώ και χρόνια αποθεώνει την Ελλάδα με κάθε του ανάσα, ωστόσο, ταλαιπωρήθηκε κατά τον ίδιο βάναυσο τρόπο και άπειρα εμπόδια έθεσαν σε κίνδυνο μία τεράστια καριέρα και έναν σπουδαίο άνθρωπο.
Ευτυχώς δεν βρεθήκαμε στη δύσκολη θέση να αντιμετωπίσουμε ανθρώπους που θα σχολίαζαν, σ’ εμάς τουλάχιστον, τη καταγωγή των γονιών μας. Δεν ξέρω αν υπήρχαν άνθρωποι που το ‘καναν πίσω από την πλάτη μας, αλλά, μπροστά μας, δεν είχε ειπωθεί τίποτα. Το μόνο πρόβλημα που είχαμε, το οποίο επηρέασε αρκετά τη ζωή μας, ήταν το θέμα της υπηκοότητας. Ενώ και τα τρία κορίτσια έχουμε γεννηθεί στην Ελλάδα, ταλαιπωρηθήκαμε, κυρίως ψυχολογικά, μέχρι να πάρουμε τα χαρτιά μας. Εγώ τα πήρα μόλις πριν δύο χρόνια (σ.σ: η συνέντευξη δόθηκε το 2020). Η μεσαία αδερφή μου, ακόμα περιμένει.
Η μεγάλη δε, η οποία ήταν αθλήτρια στην σφαιροβολία, «πάλευε» χρόνια! Τόσο, που λόγω της κατάστασης, στο τέλος παράτησε τον αθλητισμό! Δεν άντεχε άλλο. Είχε επηρεαστεί πολύ από το γεγονός που δεν μπορούσε να αγωνιστεί σε καμία διοργάνωση εκτός από αυτές που διεξάγονταν στην Ελλάδα”.
Στην ίδια συνέντευξή της δυο χρόνια πριν στο Athlete Stories η Τζένγκο αποκαλύπτει αυτό ακριβώς που θα μπορούσε να έχει συμβεί και στην ίδια. Να απογοητευτεί, να κουραστεί και να παραιτηθεί, προσπαθώντας για μια υπηκοότητα που κανείς δεν είχε την ευαισθησία να δώσει, χωρίς να χρειαστεί να ταλαιπωρήσει μέχρις απόγνωσης τις νεαρές αθλήτριες.
Μακάρι η ιστορία της να αφυπνίσει, μακάρι να μη στερηθούμε άλλες τέτοιες χαρές, μακάρι συμπερίληψη και διευκόλυνση σε όλους τους ανθρώπους που παλεύουν στην Ελλάδα, για την Ελλάδα, όχι απλώς χωρίς καμία αναγνώριση, αλλά συνήθως έχοντας να υπερβούν μόνο τεράστια εμπόδια.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
