Το πρόγραμμα “Rail to Refuge” του Ηνωμένου Βασιλείου έχει ήδη χρησιμοποιηθεί από περισσότερες από 1.000 επιζώσες ενδοοικογενειακής βίας και κακοποίησης, συμπεριλαμβανομένων και παιδιών.
Όταν ένα ντοκιμαντέρ του Dispatches επέτρεψε στις τηλεοπτικές κάμερες, για πρώτη φορά το 2019, να καταγράψουν τι συμβαίνει μέσα σε καταφύγιο για κακοποιημένες γυναίκες στο Σάρεϊ και να παρακολουθήσουν τις ιστορίες των γυναικών που εγκατέλειψαν τους βίαιους συντρόφους τους, ο Darren O’Brien, διευθυντής σταθμού για το Southeastern, αναρωτήθηκε πώς θα μπορούσε να βοηθήσει αυτές τις γυναίκες.
Πρότεινε, τότε, την ιδέα της δωρεάν μετακίνησης με τρένο για άτομα που εγκαταλείπουν την ενδοοικογενειακή ή ενδοσυντροφική κακοποίηση, και μέσα σε ένα χρόνο, το πρόγραμμα “Rail to Refuge” τέθηκε σε εφαρμογή.
Το πρόγραμμα δίνει δωρεάν εισιτήρια τρένου σε γυναίκες και παιδιά -αλλά και άνδρες-που επικοινωνούν με υπηρεσίες ενδοοικογενειακής κακοποίησης στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στη συνέχεια, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις κλείνουν καταλύματα και εισιτήρια για το ταξίδι τους προκειμένου οι άνθρωποι να φτάσουν στις ασφαλείς δομές και στους κατάλληλους ξενώνες.
«Οι γυναίκες μάς είπαν πώς δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν για ένα εισιτήριο τρένου επειδή κάθε πτυχή της ζωής τους ελέγχεται από τον δράστη», λέει η Charlotte Kneer, Διευθύνων Σύμβουλος της Women’s Aid in Reigate και Banstead, όπου γυρίστηκε το ντοκιμαντέρ.
Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον 1.348 άτομα έχουν χρησιμοποιήσει την υπηρεσία, αριθμός που σύμφωνα με υπολογισμούς ισούται με τέσσερις επιζώντες την ημέρα.
Το καθεστώς αυτό, που υιοθετήθηκε από όλους τους φορείς εκμετάλλευσης τρένων κατά το πρώτο λοκντάουν, έπρεπε να λήξει στις 31 Μαρτίου φέτoς. Ωστόσο, εβδομάδες πριν εξαντληθεί, ανακοινώθηκε ότι οι εταιρείες τρένων θα το συνεχίσουν.
Στους επιζώντες αποστέλλονται τα εισιτήρια και τα στοιχεία συλλογής τους μετά το ταξίδι, μέσω κινητού τηλεφώνου. Στη συνέχεια, μπορούν να ταξιδέψουν κανονικά, χωρίς να χρειάζεται να δηλώσουν ότι το εισιτήριο ήταν δωρεάν ή ότι εγκατέλειψαν την οικιακή τους εστία λόγω κακοποίησης.
Πολλές γυναίκες που προσπαθούν να ξεφύγουν της ενδοοικογενειακής κακοποίησης πολύ συχνά δεν τα καταφέρνουν λόγω οικονομικών δυσχερειών που δεν τους επιτρέπουν να φτιάξουν ένα γρήγορο και ρεαλιστικό πλάνο φυγής. Το πρώτο πράγμα που οι γυναίκες- θύματα ενδοοικογενειακής βίας χάνουν στο πλαίσιο αυτό, είναι η οικονομική τους ανεξαρτησία, ακριβώς γιατί ισοδυναμεί με τη δυνατότητά τους να φύγουν.
“Μα γιατί δεν φεύγουν;”
Τόσο από το ντοκιμαντερ, όσο και από την πραγματικότητα πολλών γυναικών που γίνονται θύματα κακοποίησης, είναι γνωστό ότι ο κακοποιητής συνήθως διατηρεί τον οικονομικό έλεγχο του σπιτιού. Το πρόγραμμα αυτό του Ηνωμένου Βασιλείου δίνει μια πολύ πρακτική λύση σε ένα αόρατο πρόβλημα και απαντά εμμέσως σε όλες εκείνες τις απορίες που έχουμε κατα καιρούς, κατηγορώντας τις γυναίκες που υπόκεινται βια από τους συντρόφους τους για νωθρότητα, βόλεμα, ασφάλεια και μια ενοχοποιητική παραδοχή ότι δε θέλουν στ’αλήθεια να φύγουν, γι αυτό και δυσκολεύονται.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
