Δικαίωση για την γενναία Ζιζέλ Πελικό

Ολοκληρώθηκε την Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου 2024 μετά από σχεδόν τέσσερις μήνες η λεγόμενη και «δίκη του αιώνα» στη Γαλλία για τους πολλαπλούς βιασμούς της Ζιζέλ Πελικό, ή αλλιώς «βιασμούς της Μανζάν», την πόλη όπου γίνονταν επί δεκαετία, στο δικαστήριο της Αβινιόν. Η ετυμηγορία ήταν απόλυτη για τον σύζυγό της, ηλεκτρολόγο Ντομινίκ Πελικό, που την νάρκωνε επί μια ολόκληρη δεκαετία κι έφερνε άλλους άντρες με τους οποίους επικοινωνούσε σε εφαρμογές για να την βιάζουν. Ταυτόχρονα φωτογράφιζε άσεμνα την κόρη του και τις νύφες του χωρίς τη θέλησή τους. Καταδικάστηκε ομόφωνα για βιασμούς με χημική υποταγή και η ποινή που θα του επιβληθεί θα είναι η μέγιστη που προβλέπει ο νόμος για τον βιασμό στην Γαλλία, 20 έτη. Ο κατηγορούμενος ξέσπασε σε λυγμούς όταν ανακοινώθηκε η ενοχή του. Too little too late, ήτοι πολύ λίγο, πολύ αργά. Ένοχοι κρίθηκαν και οι συνεργοί του Πελικό, στους οποίους το δικαστήριο επέβαλε ποινές φυλάκισης από 3 μέχρι 15 έτη. Μέχρις εδώ θα λέγαμε ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη, επιτέλους, για ένα συνεχιζόμενο έγκλημα τόσων ετών και μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Όμως υπάρχουν και μερικά αγκάθια που οφείλουμε να συνυπολογίσουμε στην αποτίμηση αυτής της συγκλονιστικής υπόθεσης.

Τα παιδιά της Ζιζέλ Πελικό, καθώς και οι διαδηλωτές που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το ποινικό δικαστήριο της Αβινιόν, χαρακτήρισαν τις ποινές «πολύ χαμηλές» σε σύγκριση με τα αδικήματα που διέπραξαν οι 50 κατηγορούμενοι. Συγκεκριμένα από τους 51 κατηγορούμενους, το δικαστήριο έκρινε 47 από αυτούς ένοχους για βιασμό, δύο ένοχους για απόπειρα βιασμού και δύο ένοχους για σεξουαλική επίθεση. Ένας άνδρας είναι φυγάς στο Μαρόκο και δικάστηκε ερήμην του. Ωστόσο αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι δεν εξαντλήθηκε η αυστηρότητα του δικαστηρίου, καθώς τον περασμένο μήνα η εισαγγελέας πρότεινε ποινές τουλάχιστον κατά δύο χρόνια μεγαλύτερες κατά μέσο όρο για τους άντρες-δράκους, βιαστές της Ζιζέλ.

Μερικά στοιχεία που κρατάμε από την φριχτή αυτή ιστορία, καθώς είναι πραγματικά μια υπόθεση που αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον βιαστή και τον βιασμό και επομένως ασκεί τομή στην ροή της Ιστορίας των ανάλογων ζητημάτων.

Ο κατηγορούμενος απέδωσε τη νοσηρή δράση του σε διαστροφή καθώς και σε «παιδικό τραύμα», που υποστήριξε πως του προκλήθηκε όταν σε ηλικία εννέα ετών τον βίασε ένας νοσηλευτής σε νοσοκομείο που είχε νοσηλευτεί με υψηλό πυρετό. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Πελικό, γιατρός, ωστόσο κατέθεσε πως ο βασικός κατηγορούμενος ως παιδί είχε μεγάλη φαντασία. Είναι ιδιαίτερα κομβικό ότι ενώ το παιδικό τραύμα δύναται να δημιουργήσει στρεβλώσεις και η θυματοποίηση εκ νέου θύτες, σε καμμία περίπτωση τέτοιου μεγέθους διαστροφή κι επαναληπτικότητα του κακού δεν μπορεί να αποδοθεί σε τραύμα. Προκύπτει όχι μόνο εξουσιαστική εμμονή κι εκδικητικότητα, καθώς ο Πελικό φέρεται να εκδικούνταν απιστία της Ζιζέλ από το παρελθόν, ενώ παράλληλα φρόντισε ώστε τα φριχτά περιστατικά να συμβούν μετά την εμμηνόπαυση της γυναίκας του, αλλά αγνή κακία.

Δεύτερο βασικό στοιχείο. Η ενδοσυνεννόηση βιαστών και διακινητών παράνομης πορνογραφίας είναι πολύ πιο διαδεδομένη απ’ότι νομίζουμε. Εκτός της πλατφόρμας Coco.fr, που έκτοτε έκλεισε από τις Αρχές, το κύκλωμα είναι σε επικοινωνία μέσω dark web αλλά και πλατφορμών swingers κι απλών εφαρμογών. Εντυπωσιάζει αρνητικά το γεγονός ότι στην κατοχή ατόμων ανάμεσα στους βιαστές της Ζιζέλ υπήρχαν απλοί οικογενειάρχες, από όλες τις στράτες της ζωής, από οικοδόμους και πυροσβέστες ως διακοσμητές και ειδικούς πληροφορικής, που βρέθηκαν να κατέχουν υλικό και παιδικής πορνογραφίας σε ορισμένες περιπτώσεις! «Η κοινοτοπία του κακού», όπως έλεγε η Χάννα Αρέντ με αφορμή τη δίκη του Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ.

Οι διάλογοι ανατριχιάζουν. Ο πρώτος διάλογος που έφερε στη δημοσιότητα το CNN είναι ανάμεσα στον βασικό κατηγορούμενο και έναν από τους βιαστές της Ζιζέλ, τον Καρίμ Σ.

«Πελικό: Πρέπει να είσαι καθαρός χωρίς άφτερ σέιβ, χωρίς μακριά βρώμικα νύχια. Κλείσε τον ήχο αν δεν είσαι μόνος σου. Θα σου δείξω πώς. Είναι ελεύθερη τώρα.

Καρίμ Σ: Ξεκίνησε να λειτουργεί το χάπι; Αντί απάντησης ο Πελικό έστειλε στον επίδοξο βιαστή της συζύγου του μια φωτογραφία που δείχνει τη Ζιζέλ να κοιμάται.

«Είναι μια πραγματική … (σεξιστική προσβολή) και δεν το ξέρει» λέει μετά την αποστολή της φωτογραφίας ο Καρίμ Σ., με έναν δεύτερο συνομιλητή, τον «Ηδονοβλεψία 15», να λέει «δεν ξέρω πώς το κάνεις αλλά ονειρεύομαι να κάνω το ίδιο με τη σύζυγό μου για να την μοιραστώ με συνεργούς όπως εσύ».

Όμως προκύπτουν όλες αυτές οι συμπεριφορές έτσι ξαφνικά και ξεκομμέναστη ζωή ενός ηλεκτρολόγου υπεράνω υποψίας; Όχι βέβαια.

Η επιμονή ενός υπαλλήλου ασφαλείας σούπερ μάρκετ να γίνει καταγγελία εναντίον του Ντομινίκ Πελικό, όταν είχε πιαστεί να καταγράφει βίντεο κάτω από τις φούστες γυναικών σε προηγούμενο χρόνο, οδήγησε τελικά στην αποκάλυψη της 10ετούς κακοποίησης της Ζιζέλ από τους 51 βιαστές της. Ερευνώντας την καταγγελία, η αστυνομία έφθασε σε βίντεο που αποτύπωναν βιασμούς μιας γυναίκας που φαινόταν αναίσθητη, από δεκάδες διαφορετικούς άνδρες. Το υλικό στον υπολογιστή του Πελικό ήταν τεράστιο και η αστυνομία σύντομα κάλεσε τη Ζιζέλ στο τμήμα για να την ενημερώσει, προτού η δικαιοσύνη αναλάβει να δρομολογήσει τα επόμενα στάδιαλ προειδοποιώντας την ότι αυτό που θα δει θα την ταράξει. Κι αυτή η κίνηση του σεκιουριτά μας δείχνει κάτι πολύ σημαντικό: ότι όταν αφήνονται καταστάσεις που είναι εξώφθαλμα στρεβλές, οι θύτες αποθρασύνονται και τα θύματα στο τέλος νιώθουν και κατηγορούμενα από πάνω, το λεγόμενο victim blaming. Πόσοι θα έκαναν την συνήθη ερώτηση, “ναι αλλά τι φορούσαν οι γυναίκες στο σούπερ μάρκετ;” Λες κι υπάρχει αιτιολογία για να κάνει κάποιος καταγραφή μιας αυθόρμητης επίσκεψης για ψώνια του οποιουδήποτε και μετά να τα χρησιμοποιεί για πορνογραφικούς σκοπούς!

Ταυτόχρονα το δικαιολογημένο μένος της κοινωνίας δεν μπορεί να εκφράζεται με ευχές και κατάρες οι βιαστές να…βιάζονται καθημερινά στη φυλακή. Αν μη τι άλλο επειδή αν καταδικάζουμε το βιασμό, την επιβολή εξουσίας πάνω σε άλλο άνθρωπο, αυτό οφείλει να είναι καθολικό, δεν μπορεί να είναι α λα καρτ. Σίγουρα οι ποινές οφείλουν να είναι αυστηρές, όμως να είναι θεσμικές, να απορρέουν από την απαξία της κοινωνίας και όχι από το βδέλυγμα της καταδικασμένης και φυλακισμένης εγκληματικότητας.

Κυρίως όμως μας μένει το θάρρος αυτής της γυναίκας και το μεγάλο κουράγιο της να αντέξει αυτή την σκληρή δοκιμασία της δημόσιας δίκης, με την θέλησή της, ώστε να αντιστρέψει την ντροπή προς τους βιαστές. «Αυτή η δίκη ήταν μια πολύ δύσκολη δοκιμασία. Και αυτή τη στιγμή, σκέφτομαι πρώτα απ΄όλα τα τρία παιδιά μου, τον Νταβίντ, την Καρολίν και τον Φλοριάν. Σκέφτομαι επίσης τα εγγόνια μου, γιατί είναι το μέλλον, και είναι και γι΄αυτά που έδωσα αυτή τη μάχη, καθώς και τις νύφες μου, την Αουρόρ και τη Σελίν. Σκέφτομαι επίσης όλες τις άλλες οικογένειες που επηρεάστηκαν από αυτό το δράμα. Σκέφτομαι τέλος τα θύματα που δεν έχουν αναγνωριστεί, οι ιστορίες των οποίων μένουν συχνά στη σκιά. Θέλω να ξέρετε ότι μοιραζόμαστε την ίδια μάχη. […] Δεν μετάνιωσα ποτέ για αυτή την απόφαση. Έχω εμπιστοσύνη στην ικανότητά μας συλλογικά να βρούμε ένα καλύτερο μέλλον στο οποίο άνδρες και γυναίκες μπορούν να ζήσουν αρμονικά μαζί με αμοιβαίο σεβασμό», κατέληξε.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News