Το νέο report του OECD (Organisation for Economic Cooperation and Development) για την Ελλάδα, που δημοσιεύτηκε στις 26.3.2026, φέρνει στο προσκήνιο μια αλήθεια που συχνά χάνεται πίσω από στατιστικές και γενικές συζητήσεις για την ανεργία: κάποιοι άνθρωποι δεν βρίσκονται απλώς εκτός αγοράς εργασίας, αλλά πολύ πιο μακριά από αυτήν.
Το report έχει τίτλο “Strengthening Individualised Support for Jobseekers Furthest from the Labour Market in Greece και είναι το 21ο της σειράς Connecting People with Jobs του OECD. Εστιάζει στην Ελλάδα, στη ΔΥΠΑ και στους τρόπους με τους οποίους μπορεί να ενισχυθεί η ικανότητα του συστήματος να εντοπίζει πιο έγκαιρα και να στηρίζει πιο ουσιαστικά όσους αντιμετωπίζουν τα μεγαλύτερα εμπόδια στην αναζήτηση εργασίας. Δεν πρόκειται απλώς για μια τεχνική αποτίμηση υπηρεσιών, αλλά για μία μελέτη που αποτυπώνει τον άνισο τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι πλησιάζουν ή απομακρύνονται από την εργασία. Δεν αντιμετωπίζει την ανεργία σαν μια ενιαία εμπειρία, σαν να αρκεί μια αγγελία, μια πλατφόρμα ή λίγες συμβουλές για να ξεκινήσουν όλοι από την ίδια γραμμή. Το ίδιο το κείμενο τονίζει ότι πολλοί από όσους βρίσκονται πιο μακριά από την αγορά εργασίας έχουν να διαχειριστούν σύνθετα και πολλαπλά εμπόδια, τα οποία δεν ξεπερνιούνται με μια γενική λύση για όλους, αλλά απαιτούν συντονισμένη, εντατική και εξατομικευμένη υποστήριξη.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μείνει για μεγάλο διάστημα εκτός δουλειάς. Άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας που δυσκολεύονται να επανενταχθούν. Γυναίκες που κουβαλούν άνισα βάρη φροντίδας. Άνθρωποι με χαμηλότερο εκπαιδευτικό επίπεδο ή με δεξιότητες που δεν μεταφράζονται εύκολα στις σημερινές ανάγκες της αγοράς. Το report δείχνει καθαρά ότι στην Ελλάδα υψηλότερο κίνδυνο μακροχρόνιας ανεργίας αντιμετωπίζουν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία jobseekers, οι γυναίκες και όσοι έχουν χαμηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης.
Για χρόνια, ο δημόσιος διάλογος γύρω από την εργασία έμενε κυρίως στους αριθμούς. Ποσοστά ανεργίας, αριθμός ωφελουμένων, συμμετοχές σε προγράμματα, απορρόφηση πόρων. Όμως οι αριθμοί μόνοι τους δεν λένε πάντα την αλήθεια για την απόσταση που χωρίζει έναν άνθρωπο από την εργασία. Δεν δείχνουν πόσο έχει φθαρεί η αυτοπεποίθησή του, πόσο έχει αποδυναμωθεί η σχέση του με την αγορά, πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορεί να κινηθεί μέσα σε ένα ολοένα πιο ψηφιακό σύστημα. Οι δημόσιες υπηρεσίες απασχόλησης δεν αρκεί να είναι μόνο σημεία διεκπεραίωσης ή διαμεσολάβησης, αλλά να λειτουργούν ως βασικοί ενδιάμεσοι ανάμεσα στην προσφορά και τη ζήτηση εργασίας, με ρόλο να παρέχουν έγκαιρη, στοχευμένη και αποτελεσματική υποστήριξη.
Τα ψηφιακά εργαλεία και η τεχνητή νοημοσύνη ανοίγουν νέες δυνατότητες για καλύτερη στόχευση, πιο αποδοτική κατανομή πόρων και πιο προσωποποιημένες υπηρεσίες, όμως η ψηφιοποίηση δεν πρέπει να αφήσει ακόμη πιο πίσω εκείνους που ήδη βρίσκονται πιο μακριά από την αγορά εργασίας. Γιατί στην πραγματικότητα ο άνθρωπος που βρίσκεται ήδη σε πιο ευάλωτη θέση είναι συχνά και εκείνος που δυσκολεύεται περισσότερο να ωφεληθεί από μια πλήρως ψηφιοποιημένη διαδικασία. Μπορεί να μην έχει την ίδια εξοικείωση, την ίδια πρόσβαση, τον ίδιο εξοπλισμό ή την ίδια εμπιστοσύνη. Μπορεί να χρειάζεται όχι απλώς ένα εργαλείο, αλλά κάποιον να τον βοηθήσει να το διαβάσει, να το αξιοποιήσει και να μετατρέψει την πληροφορία σε ρεαλιστικό βήμα. Κι αυτό είναι ίσως το πιο ώριμο σημείο του κειμένου: ότι η τεχνολογία έχει αξία μόνο όταν εντάσσεται σε ένα πιο ανθρώπινο και πιο δίκαιο σύστημα στήριξης.
Η μελέτη για την Ελλάδα δεν μένει μόνο σε μια γενική διαπίστωση. Εξηγεί ότι εξετάζει τις διαδικασίες και τα εργαλεία που χρησιμοποιεί η ΔΥΠΑ για να αναγνωρίζει νωρίς τους jobseekers που βρίσκονται πιο μακριά από την αγορά εργασίας και, πάνω σε αυτή τη βάση, διατυπώνει προτάσεις για το πώς μπορεί να ενισχυθεί η ικανότητά της μέσω ψηφιακών εργαλείων και συμπληρωματικών υπηρεσιών. Υπενθυμίζει ότι η πρόσβαση στην εργασία δεν είναι ουδέτερη. Επηρεάζεται από την ηλικία, το φύλο, την εκπαίδευση, τη διάρκεια της προηγούμενης ανεργίας, την υγεία, τις υποχρεώσεις φροντίδας, το κοινωνικό πλαίσιο. Άρα, μια σοβαρή πολιτική απασχόλησης δεν μπορεί να κρίνεται μόνο από το πόσο γρήγορα εξυπηρετεί όσους είναι ήδη πιο κοντά στην αγορά. Κρίνεται και από το αν μπορεί να δει εκείνους που έχουν μείνει πιο πίσω και να τους στηρίξει πριν η απόσταση γίνει σχεδόν αγεφύρωτη.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το βασικό μήνυμα της νέας δημοσίευσης του OECD για την Ελλάδα. Ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται απλώς μια ευκαιρία, άλλα χρειάζονται και έναν τρόπο να φτάσουν ως την ευκαιρία.
Πηγή δεδομένων: OECD (2026), Strengthening Individualised Support for Jobseekers Furthest from the Labour Market in Greece, ConnectingPeople with Jobs, OECD Publishing, Paris, https://doi.org/10.1787/e732645e-en.
Νίκη Δαλιανά
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας- Σύμβουλος Σταδιοδρομίας/ Επαγγελματικού Προσανατολισμού MSc
Ιδρύτρια FlameVerse AI
Human Resource Management, University of Minnesota, USA
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το προβλημα ειναι ότι οι περισσότεροι κάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν αυτό και θεωρούν πανεύκολο να βρεις ή να αλλάξεις δουλειά. Οι άνεργοι και οι χαμηλομισθοι αντιμετωπιζομαστε ως άχρηστοι και τεμπέληδες χωρίς κανείς να ρωτά αν είχαμε τις ίδιες ευκαιρίες με το μέσο λευκό κι εμφανισιμο 40-50αρη άνδρα.