Από χθες το βράδυ που βγήκε στο φως η συνέντευξη της 24χρονης Γεωργίας Μπίκα στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο γράφονται πολλά. Και όσο το θέμα και οι καταγγελίες της 24χρονης θα οδεύουν προς τη Δικαιοσύνη θα γράφονται άλλα τόσα, ντροπιαστικά όχι μόνο για κάθε θύμα βιασμού, αλλά για κάθε γυναίκα που ίσως σε κάποια στιγμή της ζωής της θα χρειαστεί στήριξη και αλληλεγγύη.
Μέχρι τότε καλό θα είναι να γίνουν σαφή δύο – τρία πράγματα από αυτή την εξαιρετικά άγρια υπόθεση ομαδικού βιασμού.
- Δεν υπάρχει αλληλεγγύη αλά καρτ στα θύματα βιασμού. Η οδυνηρή, σοκαριστική ισοπεδωτική εμπειρία αυτού που βίωσαν, πόσω μάλλον όταν συνοδεύεται πλέον και από τα αδιάσειστα αποτελέσματα τοξικολογικών εξετάσεων, επιτάσσει συμπαράσταση απ’ όλους και απαιτεί από τα κάθε λογής πλυντήρια βιαστών απόλυτη σιγή.
- Χρειάζεται τεράστιο θάρρος και κουράγιο, λίγες ώρες μετά από μία τέτοια τρομακτική εμπειρία, για να αποφασίσει μια γυναίκα να βγει με το ονοματεπώνυμό της και χωρίς “θολό” στο πρόσωπό της και να καταγγείλει όσα της συνέβησαν. Αυτό που αποφάσισε να πράξει η 24χρονη δημιουργεί ένα ελπιδοφόρο προηγούμενο που ίσως δώσει θάρρος σε άλλα θύματα βιασμού. Η ντροπή είναι συναίσθημα που πρέπει να κατακλύζει τους βιαστές και όχι τα θύματα.
- Ποιον ωφελεί η συζήτηση για το σε ποιον θα επιλέξει να μιλήσει ένα θύμα βιασμού; Θα μιλούν όπου θέλουν και όπως επιλέγουν, εκεί που νιώθουν πραγματικά ασφαλείς. Κανείς δεν έχει λόγο ως προς αυτό. Κανείς δεν πρέπει να έχει λόγο γενικώς για το πώς, πού και πότε ένα θύμα θα αποφασίσει να καταγγείλει τους δήμιους του. Όλα τα υπόλοιπα -όλα, όμως- είναι συζητήσεις που “στήνονται” και αναμοχλεύονται εκ του πονηρού, με τελικό στόχο το να δημιουργηθεί κλίμα ικανό και έδαφος που στόχο έχει να επηρεάσει την έκβαση της υπόθεσης, ακόμη και πριν τροχοδρομηθεί προς τη Δικαιοσύνη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
