Update Ιστορίας: Είδα τελικά θετικό τεστ εγκυμοσύνης

Κ ένα χρόνο μετά αποφάσισα να σας γράψω κ το update για αυτή την ερώτηση/παραλήρημα. Είδα το τεστ θετικό μια Κυριακή σχεδόν 2 βδομάδες μετά την σπερματέχυση. Τα συναισθήματα ανάμικτα, κυρίως ότι δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε, εγώ δεν το περίμενα κ πριν δω το αποτέλεσμα σίγουρη ότι είναι αρνητικό, πήγα να ξανακοιμηθώ.

Την επόμενη μέρα μας το επιβεβαίωσαν στο κέντρο γονιμότητατας κ με παρακολουθούσαν για τις επόμενες εβδομάδες. Στον πρώτο υπέρηχο μου έφυγε ενα δάκρυ, στον επόμενο που είδα την καρδούλα να χτυπάει ένιωσα ευτυχισμένη. Ήμασταν συγκρατημένοι γιατι φοβόμασταν ότι μπορεί να μην κρατήσει, ότι κατι μπορεί να πάει στραβά. Ήθελα να πιστεύω ότι αφου ταλαιπωρηθήκαμε τόσο πολύ για να γίνει ότι we will get a break κ τώρα όλα θα πάνε καλα. Μετά την 6η βδομάδα το ανακοινώσαμε στις οικογένειές μας, στη δουλειά μου λόγω της φύσης της κ στους φίλους μας εδω. Θέλαμε να περιμένουμε να περάσει το τρίμηνο, να βγουν κ οι εξετάσεις οτι το εμβρυο είναι καλα κ μετά θα το λεγαμε ανοιχτά. Η εγκυμοσύνη μου ήταν καλή, δεν είχα ιδιαίτερα συμπτώματα, ήμουν ήρεμη (αν κ ταλαιπωριόμουν από εφιάλτες σχεδον κάθε βραδυ) κ όσο προχωρούσε ένιωθα κ πιο σίγουρη ότι τα πράγματα θα πάνε καλά.

Ο άντρας μου ενθουσιαμένος μέχρι αηδίας αλλά προσπαθούσε να μην το δείχνει μην πάρουν τα μυαλά μου αέρα. Κ κλείνω την 11η βδομάδα κ μαζι με τον υπέρηχο θα εξετάζαν κ το αίμα του εμβρύου για χρωμοσωμικές ανωμαλίες. Η καρδιά δεν χτυπάει κ η μήτρα έχει αιμα μεσα. ΣΟΚ. Δεν κατάλαβα τίποτα, δεν είχα πόνο ή αιμορραγία, κανένα σύμπτωμα που να με κανει να σκεφτώ ότι κάτι δεν πάει καλά. Την επόμενη μέρα πήγα στο νοσοκομείο να το επιβεβαιώσουν κ σχεδόν μια βδομάδα μετά έκανα την επέμβαση για να αφαιρέσουν το εμβρυο κ να καθαρίσουν τη μήτρα μου. Ακόμη, σχεδόν 2 μήνες μετά, δυσκολεύομαι να περιγράψω τα συναισθήματά μου, αλλά πιστεύω δεν θα ξεχάσω ποτέ μου όταν ήμουν στην αναμονή για το χειρουργείο κ φορούσα το άσπρο το βραχιολάκι κ έκλαιγα σιγανά κ σκεφτόμουν ότι δεν θα έπρεπε να είναι έτσι τα πράγματα, αυτό το βραχιολάκι θα έπρεπε να το φοράω όταν θα έφερναν το μωρό στα χέρια μου, όχι έτσι.

Ο άντρας μου βράχος έκανε στην άκρη τα δικά του συναισθήματα πένθους, απογοήτευσης κ ματαίωσης για να σταθεί σε μένα, για να με φροντίσει κ είμαι πολύ τυχερή σε αυτό.

Με ενόχλησε βαθύτατα η αντιμετώπιση από ιατρικό προσωπικό ότι αυτά συμβαίνουν (ισχύει, πολύ περισσότερο από όσο ακούγονται) κι ότι δεν χρειάζεται να το ψάξουμε παραπάνω. Επέμεινα και δόθηκε το υλικό στους γενετιστές όπου κ μας ενημέρωσαν ότι το εμβρυο είχε τρισωμία 21. Ήταν ανακούφιση.

Ένιωσα τυχερή μέσα στην ατυχία μου. Η εξέταση αίματος που θα έκανα θα μας έδειχνε ότι κατά 95% το έμβρυο πάσχει από τρισωμία, θα έπρεπε να το επιβεβαιώσουμε με αμνιοπαρακέντηση, θα περνούσαν οι βδομάδες μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα κ μετά θα έπεφτε πάνω μας το βάρος της απόφασης για τερματισμό μιας τόσο επιθυμητής κύησης, ενώ παράλληλα το έμβρυο θα είχε μεγαλώσει τόσο πολύ που θα έπρεπε να γίνει “γέννα ” για την αφαίρεσή του. Οπότε νιώθω ότι γλύτωσα τα χειρότερα και προσπαθώ να κρατηθώ από αυτήν τη σκέψη και να διατηρήσω την αισιοδοξία μου, ότι αφού έμεινα έγκυος μια φορά θα ξαναμείνω, ότι ήταν κάτι τυχαίο κ ότι την επόμενη φορά όλα θα πάνε καλά.

Η απόφαση να μην το μοιραστούμε ανοιχτά κ να είμαστε συγκρατημένοι ήταν σοφή, καθότι ήταν πολύ δύσκολο να ανακοινώσουμε την αποβολή σε όσους γνώριζαν και η επιστροφή στη δουλειά. Η ζωή κ η καθημερινότητά μας έχει γυρίσει στην προεγκυμοσύνη κατάστασή της και μερικές φορές ξεγελιέμαι και πιστεύω ότι δεν συνέβη ποτέ αλλά πονάω κ ξέρω ότι θα συνεχίσω να πονάω για καιρό.

Είναι σαν μια τρύπα στο στήθος μου που με μουδιάζει και με κάνει να νιώθω μόνη παρότι δεν είμαι, ξέρω ότι δεν είμαι. Προχτές είδα στο δρόμο ένα παιδάκι με σύνδρομο Ντάουν κ αυτόματα σκέφτηκα το δικό μου, που ποτέ δε μεγάλωσε αρκετά για να έρθει στο κόσμο, που μπορεί να μην το άφηνα να έρθει και θα βασανιζόμουν μια ζωή για το αν ήταν η σωστή απόφαση, προνόησε η φύση μου λένε οι άλλοι, αλλά για κάποιο λόγο δε με παρηγορεί, ίσως απλά θέλω χρόνο κ δε μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο είναι για άλλες γυναίκες που δεν παίρνουν ποτέ απάντηση στο γιατί.

Δε μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο είναι όταν δεν έχεις υποστηρικτικό πλαίσιο κ ανθρώπους να σε αγαπάνε δίπλα σου, όταν σε κάνουν να νιώθεις ότι φταις γιατι κοντεύεις τα 40, γιατί δούλευες πολύ, γιατί έκανες σεξ, γιατί, γιατί. Γιατί είναι εύκολο να είναι κάποιος επικριτικός, να κουνάει το δάχτυλο ή να δίνει εύκολα συμβουλές ότι έλα μωρέ θα κάνεις άλλο, θα το ξεχάσεις, σιγά τι έγινε. Έγινε όμως κ δε θα το ξεχάσω, όπως δε θα ξεχάσω τα όνειρα που έκανα κ ας μην άφησα τον εαυτό μου να διαλέξει όνομα κ ας μην το είπα ποτέ μωρό αλλά έμβρυο.

Κλείνω για να μην σας κουράσω άλλο με την ευχή για μένα κ για όσες γυναίκες παλεύουν για ένα μωρό, του χρόνου στο update να είμαι πολύ πιο σύντομη γιατί θα τρέχω να αλλάζω πάνες κ να θηλάζω.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News