Update Ιστορίας: Μάσαγε τα λόγια της και δήλωσε τη διεύθυνσή μου

UPDATE Ιστορίας : Ήθελα πρώτα και πάνω από όλα να ευχαριστήσω όλες και όλους για τα σχόλιά τους. Με κάποιο τρόπο με βοήθησαν πραγματικά όταν συνέβησαν τα γεγονότα που θα περιγράψω παρακάτω. Διάβαζα τα τελευταία χρόνια ΑΜΠΑ καθημερινά, αλλά τους τελευταίους δύο μήνες είχα διακόψει, διότι έτρεχα με το μικρό μου ξάδερφο, ο οποίος επίσης μένει στο Λονδίνο όπου σπουδάζει, και ο οποίος πέρασε σχετικά άσχημα μία λοίμωξη – ευτυχώς όχι COVID. Όντας ο μόνος συγγενής του εδώ, πηγαίναμε μαζί σε νοσοκομεία στην αρχή και μετά τον είχα στο σπίτι μέχρι να γίνει τελείως καλά. Έτσι λίγο η δουλειά, λίγο τα της υγείας του, έχασα τη δημοσίευση της ερώτησης μου. Το έμαθα λοιπόν, όχι τυχαία, αλλά από μία φίλη από την παρέα της ιστορίας. Με πήρε τηλέφωνο μια μέρα, ενώ είχαμε να μιλήσουμε πάνω από έξι μήνες, και μου είπε ότι διάβασε ένα post στην ΑΜΠΑ όπου η ιστορία της φάνηκε αρκετά γνώριμη. Παραδέχτηκα ότι εγώ το είχα γράψει. Μου είπε ότι δεν ήξερε ότι ο Γ. υπήρχε σαν πρόσωπο πριν το χωρισμό μας. Και ότι όντως από τη μεριά της πρώην μου, σε σχέση με τη μεταξύ μας επικοινωνία, παρουσιαζόμουν σαν να προσπαθώ πιεστικά να τα ξαναβρούμε. Συζητήσαμε για κάποια ώρα, μου είπε τη πλευρά της, μου περιέγραψε πώς με βλέπουν και γιατί πήγαν με το μέρος της πρώην – κάποια από αυτά που μου είπε τα αναγνώρισα, κάποια ήταν σαν να μιλάει για έναν άνθρωπο άγνωστο σε μένα. Της είπα και εγώ γιατί αποτραβήχτηκα και γιατί πληγώθηκα από τη στάση τους – δίκαιο, άδικο, έτσι αισθάνθηκα και έτσι αισθάνθηκαν. Ας τραβήξει ο καθένας το δρόμο του, όπως έγινε και φυσικά. Κλείσαμε χωρίς να πούμε να βρεθούμε για καφέ όταν θα είμαι πάλι στην Αθήνα αλλά και χωρίς κακία. Με στεναχωρεί που έχασα αυτούς τους ανθρώπους από τη ζωή μου, αλλά δεν έχω τύψεις. Μπαίνω και διαβάζω ΑΜΠΑ δύο μηνών, καθώς και το δικό μου post. Νόμιζα ότι έκλεισε το θέμα και ο καθένας θα ακολουθούσε το δρόμο του, όταν έγινε το γεγονός που με οδήγησε σε αυτό το update. Λαμβάνω αλληλογραφία, και μέσα σε όλα είναι ένας φάκελος από το NHS (το δημόσιο σύστημα υγείας) για τη πρώην μου! Μου φαίνεται περίεργο. Έχω μία υποψία. Τη παίρνω τηλέφωνο να ζητήσω εξηγήσεις. Ξαφνιάζεται και ακούγεται κάπως ανήσυχη. Μασάει κάπως τα λόγια της. Της λέω ότι υποπτεύομαι τι είναι μέσα σε αυτό το φάκελο, και ότι προφανώς δε θα τον ανοίξω για να το επιβεβαιώσω, αλλά θα τον επιστρέψω στον αποστολέα, με σήμανση ότι η παραλήπτρια δε διαμένει εδώ. Αναγκάζεται να μου παραδεχτεί, το περιεχόμενο του φακέλου. Είναι για επιβεβαίωση κατοικίας από το καινούριο ιατρικό κέντρο στο οποίο έκανε register όταν και καλά μετέφερε τη διεύθυνση. Χωρίς να μου το πει, και για να μη χάσει κάποια από τα δικαιώματα πρόσβασης που είχε, δήλωσε πάλι τη διεύθυνσή μου, αλλά ξέχασε να κάνει τικ το κουτάκι στην φόρμα για άυλη (ηλεκτρονική) αλληλογραφία κατ’ αποκλειστικότητα. Οπότε για την επιβεβαίωση έστειλαν γράμμα. Κάπου εκεί θυμήθηκα τα σχόλιά σας μαζεμένα. – – – Ήταν μεγάλη ανακούφιση, και σας ευχαριστώ όλες και όλους. Ακόμα και αυτ@ που ήταν διστακτικ@ ή καχύποπτ@. Είναι συνήθως κακές εμπειρίες από το παρελθόν που μας οδηγούν να έχουμε μια επιφυλακτική στάση, ειδικά όταν παρουσιάζεται μόνο η μία πλευρά, όπως σε ένα τέτοιο κείμενο. Αν μου επιτρέπεται μία παρατήρηση μόνο: Είναι προφανές ότι για λόγους οικονομίας χώρου, δε γίνεται να περιγραφούν τα πάντα σε έκταση. Προσπαθεί ο καθένας που γράφει να δώσει όσα περισσότερα ενδεικτικά στοιχεία σύντομα και σε αφαιρετική/περιεκτική γραφή. Υπήρξαν αρκετές ερωτήσεις για το “Μα πόσα πράγματα ποια” “Μα μήπως είναι διαφημιστικά” “Μα πόσο μεγάλο είναι αυτό το σπίτι”; Νομίζω ότι όλα αυτά έχουν απαντηθεί μέσα από το ύφος και τις λέξεις που έχουν επιλεγεί. Παρόλα αυτά είναι καλό που υπάρχουν αυτές οι ενστάσεις στα σχόλια. Γιατί κρατάνε τους πάντες σε εγρήγορση.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News