Καταρχάς συγχαρητήρια για το σάιτ.Σε διαβάζω καιρό αλλά πρώτη φορά σου γράφω.Αυτό που με απασχολεί είναι τι θα απογίνουν οι γονείς μου αν φύγω από το σπίτι. Για να δώσω κάπως το πλαίσιο,είμαι 27 χρονών,σπούδασα στην Αθήνα μένοντας στο πατρικό μέχρι σήμερα που κάνω διδακτορικό.Δεδομένου ότι τελείωσα παιδαγωγικό,δηλώνοντας αναπληρώτρια κάθε χρόνο,και κάνοντας και γενικότερα αιτήσεις για διάφορες θέσεις εργασίας παντού στην Ελλάδα,υπάρχει το ενδεχόμενο κάποια στιγμή να με πάρουν κάπου μακριά και να φύγω από το σπίτι.Το θέμα είναι ότι αφενός ο πατέρας μου έχει πρόβλημα όρασης,και επειδή δεν βλέπει καθόλου χρειάζεται άνθρωπο ικανό να μπορεί να τον βοηθάει σε μόνιμη βάση,και αφετέρου η μάνα μου έχει καταπέσει τελείως,καθώς τα τελευταία χρόνια (από το 2008) εκτός από τη γιαγιά μου,”έφυγαν” και τα δυο της αδέρφια,τους οποίους φρόντιζε σχεδόν αποκλειστικά,με αποτέλεσμα να διαλυθεί σωματικά και ψυχικά.Δεν φροντίζει τον εαυτό της (εγώ της κλείνω με το ζόρι από τον οδοντίατρο μέχρι το κομμωτήριο) ούτε και το σπίτι,κάνει ελάχιστα πράγματα όταν σηκώνεται το πρωί μέχρι το μεσημέρι και την υπόλοιπη μέρα είτε πίνει και καπνίζει είτε κοιμάται είτε βλέπει τηλεόραση κι όταν της πούμε οτιδήποτε γι’αυτή την κατάσταση νευριάζει.Πλέον έχω αναλάβει μόνη μου όλες τις εξωτερικές δουλειές (σουπερμαρκετ,λογαριασμούς,λαική,εφορίες,γιατρούς κάθε μήνα για φάρμακα του πατέρα μου,τα πάντα όλα) αλλά και πολλές από τις δουλειές του σπιτιού,σε συνδυασμό με τις υποχρεώσεις του διδακτορικού.Δεν είναι ότι η μάνα μου με φορτώνει με όλα αυτά,αλλά είναι πράγματα που πρέπει να γίνουν και δεν μου πάει η καρδιά να ταλαιπωρηθεί.Και ο πατέρας μου προσπαθεί να κάνει πράγματα μόνος του αλλά στην προσπάθειά του να βοηθήσει (πχ να πλύνει τα πιάτα) δημιουργεί περισσότερα προβλήματα,οπότε προσφέρομαι εγώ. Δεν είναι πολύ μεγάλοι,62 ετών, αλλά είναι τα προβλήματά τους τέτοια που δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητά τους.Επίσης,παρότι δεν έχουν οικονομικό πρόβλημα (είναι συνταξιούχοι του δημοσίου) δεν πήραν ποτέ οικιακή βοηθό,και επειδή ήταν καχύποπτοι με τόσα που άκουγαν,αλλά κυρίως επειδή η μητέρα μου..σιχαινόταν και ήθελε να έχει τον έλεγχο του νοικοκυριού της -ειδικά όσον αφορά την καθαριότητα και το μαγείρεμα- αλλά πλέον έχει παραιτηθεί και κάνει τα πολύ βασικά και αυτά όχι πάντα.Δηλαδή θέλει αλλά δε μπορεί. Δεν ξέρω αν έχει σημασία,αλλά το γεγονός ότι έχουν εκ των πραγμάτων ανάγκη τη βοήθειά μου για όλα τα παραπάνω είναι και ένας λόγος που με φρενάρει να σκεφτώ τη συγκατοίκηση με τις εκάστοτε σχέσεις μου,και η μεγάλη μου έννοια είναι τι θα κάνουν αν διοριστώ μακριά. Άλλοι κοντινοί συγγενείς δεν υπάρχουν στην Αθήνα για να αισθάνομαι ότι υπάρχει κάποιος να τους βοηθάει,πέρα από την αδερφή του πατέρα μου που ζει το μισό χρόνο στην επαρχία,έχει τα δικά της προβλήματα,και το κυριότερο,δεν είναι άτομο εμπιστοσύνης. Φυσικά αν προκύψει διορισμός θα πάω όπου κι αν είναι και το γνωρίζουν,όσο και να τους στενοχωρεί -ειδικά τον πατέρα μου- αλλά και δε μπορώ να μη σκέφτομαι πώς θα τα καταφέρουν. Ευχαριστώ αν απαντήσεις και κάθε συμβουλή των σχολιαστών ευπρόσδεκτη.
– Μοναχοκόρη και μοναχοπαίδι
Θα σταθώ σε κάτι που είπες: «Δεν ξέρω αν έχει σημασία,αλλά το γεγονός ότι έχουν εκ των πραγμάτων ανάγκη τη βοήθειά μου…».
Όχι, δεν έχουν εκ των πραγμάτων τη βοήθεια σου. Υπάρχουν πολλές λύσεις στα προβλήματα σας, τα οποία είναι όντως προβλήματα, αλλά με πολύ προφανείς λύσεις, αν καμφθούν κάποιες ιδιοτροπίες, που σε κάνουν να έχεις αναλάβει περισσότερα από όσα θα έπρεπε.
Η μητέρα σου χρειάζεται θεραπεία, αν όχι ψυχοθεραπευτική, αν δεν θέλει, τουλάχιστον φαρμακευτική. Δείχνει καταθλιπτικά σημεία, και μία αντικαταθλιπτική αγωγή θα ήταν χρησιμότερη από το να πίνει και να καπνίζει. Έχει την ευθύνη της ζωής της, δεν μπορείς εσύ να αναλάβεις εσύ αυτή την ευθύνη. Σίγουρα η ζωή της δεν είναι εύκολη, οι απώλειες της έχουν στοιχίσει, η αναπηρία του συζύγου της κάθε άλλο παρά ευχάριστη μπορεί να της είναι, και μια ζωή αφιερωμένη στη φροντίδα άλλων την έχουν εξαντλήσει. Αλλά ήταν δική της επιλογή και δεν μπορείς να επωμιστείς το βάρος των επιλογών της. Η φροντίδα μιας κόρης προς τη μητέρα σταματά στην όποια προσπάθεια να την πείσεις να επισκεφτεί ειδικό. Φυσικά αν μένετε μαζί να συνδράμεις και σε άλλες δουλειές, όπως έχεις κάνει και με το παραπάνω, αλλά δεν είναι η θέση σου να σκεφτείς τι θα απογίνουν αν φύγεις. Αν δεν θέλει να βοηθήσει τον εαυτό της και έχει παραδοθεί, είναι δική της ευθύνη. Αν δεν θέλει να πληρώσει για βοήθεια στις οικιακές δουλειές, είναι δική της ευθύνη.
Εύχομαι να διοριστείς και εύχομαι να διοριστείς μακριά. Δεν σου λέω πως θα φτιάξουν όλα ως διά μαγείας. Απλά πως ο τρόπος που ζουν οι γονείς σου δεν είναι δική σου ευθύνη και πως δεν είναι λύση αυτό που συμβαίνει τώρα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εσύ σκέφτεσαι τι θα απογίνουν οι γονείς σου αν φύγεις (που δεν είναι δουλειά σου να το σκέφτεσαι) αλλά οι γονείς σου δεν σκέφτονται τι θα απογίνεις εσύ αν ΔΕΝ φύγεις (που είναι δουλειά τους να το σκέφτονται). Δεν είναι τόσο φτωχοί ούτε τόσο ανήμποροι ώστε αυτό να δικαιολογείται “εκ των πραγμάτων”. Απλώς σε θεωρούν δεδομένη. Τίποτε δεν θα πάθουν αν φύγεις, καλό θα τους κάνει. Εσύ είσαι που θα πάθεις αν μείνεις εκεί
Με τις συνθήκες που μας περιγράφεις δεν συμφωνώ στο “θέλει αλλά δεν μπορεί”. Μπορεί, αλλά έχει βολευτεί εφόσον τα χεις αναλάβει όλα εσύ. Η οικιακή βοήθεια είναι μονόδρομος εφόσον μάλιστα έχουν την οικονομική δυνατότητα. Μπορείς να βοηθήσεις να βρεθεί ένα άτομο εμπιστοσύνης. Αν τώρα έπειθες τη μητέρα σου να λάβει και ψυχολογική βοήθεια τόσο το καλύτερο για εκείνη. Αλλά μέχρι εκεί. Μην τρως άλλο τα νιάτα σου.
Θα σε συμβούλευα να συνδράμεις χωρίς να θυσιαστείς. Νέα κοπέλα είσαι, έχεις δικαίωμα στη ζωή και στη χαρά!
Είναι πολύ πιθανό ένας από τους λόγους που η κατάσταση στο σπίτι σας είναι αυτή που περιγράφεις να είναι το γεγονός ότι τα έχεις αναλάβει όλα σε σημείο να μη μένει τίποτα για να νοιαστει η να ανησυχεί η μητέρα σου. Φεύγοντας εκ των πραγμάτων θα πρέπει να αναλάβει ευθύνες, και γιατί όχι ακόμα και να ζητήσει βοήθεια ανθρώπων, όπως οικιακού βοηθού, για να αντεπεξέλθει. Όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι όλοι αναλαμβάνουμε δράση. Οπότε ίσως φεύγοντας να τους βοηθήσεις περισσότερο από τώρα.
Αχ πολύ στεναχωριέμαι όταν βλέπω παιδιά να έχουν αναλάβει τον ρόλο των γονέωνλο βοηθάω χ γονείς και άλλο αφήνω πίσω την ζωή μου για αυτούς!
Πρότεινε στην μητέρα σου βοήθεια(ψ) και στον πατέρα σου (για το σπίτι) και φύγε για δουλειά!μακρια!ανελαβε τη δικιά σου ζωή! Κρίμα είναι να μην έχεις το κουράγιο να αντιμετωπισεισ τα δικά σου προβλήματα που θα έρθουν
Αγαπητή γράφουσα, σκέψου ότι τα προβλήματα αυτά με το χρόνο θα γίνονται ΜΟΝΟ χειρότερα! Είναι καλό να βοηθάμε τους δικούς μας ανθρώπους, όταν αυτό δεν κλέβει χρόνο και ποιότητα από την προσωπική μας ευτυχία. Αυτοί που θυσιάζονται δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσουν τον θαυμασμό και το μόνο μου καταφέρνουν είναι να θεωρούνται δεδομένοι. Οι απαιτήσεις θα αυξάνονται συνέχεια. Σκέψου ότι αυτό που ζεις μοιάζει με μια κακοποιητική σχέση που επειδή δυσκολεύει λίγο λίγο και σιγά σιγά δεν το καταλαβαίνεις και νιώθεις κι ένοχη από πάνω. Θέλεις να τους γηροκομήσεις? Γι αυτό σε φέρανε στον κόσμο? Αυτόν τον σκοπό ζωής επιθυμείς… Διαβάστε περισσότερα »
Αν είσαι εδώ και διαβάζεις τα σχόλια, επικοινώνησε με φάρο τυφλών με την κοινωνική τους υπηρεσία. Θα σε βοηθήσουν πολύ στο θέμα του πατέρα σου, ο οποίος πραγματικά μπορεί να γίνει λειτουργικός αν το θελήσει βέβαια και εκείνος και έτσι θα προετοιμάσεις το έδαφος στο ένα κομμάτι τουλάχιστον, για όταν είναι να φύγεις.
Ίσως θα έπρεπε να σκεφτείς αν η όλη κατάσταση καλύπτει και κάποιες δικές σου ανάγκες. Μήπως φοβάσαι να φύγεις από μια κατάσταση που για χρόνια έχεις συνηθίσει; Ένας νέος τόπος, ένα νέο σπίτι χωρίς την “ασφάλεια” των γονέων, φαντάζει τρομακτικό. Μήπως σε διακατέχει και εσένα το “σύνδρομο της νοσοκόμας” και έχεις ανάγκη να βασίζονται οι άλλοι σε εσένα; Μήπως είσαι ένας άνθρωπος που θέλει να έχει τον έλεγχο και με το να συντηρείς αυτή την κατάσταση “ταΐζεις” το μέσα σου; Καμία από αυτές τις συνθήκες – ή και άλλες τόσες – δεν είναι απαραίτητα, κακά χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου. Αλλά, σίγουρα,… Διαβάστε περισσότερα »
Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου σε 10 χρόνια από τώρα; Θα σε ενδιέφερε να κάνεις δική σου οικογένεια; Μήπως θα προτιμούσες να είσαι χωρίς παιδιά με το σύντροφό σου και να απολαμβάνετε τη ζωή σας οι δύο σας; Μήπως θα ήθελες να είσαι μόνη σου και να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου που σε ευχαριστούν;
Μέσα στα παραπάνω τρία (από τα 103) σενάρια, σκέψου τι σχέση θέλεις να έχεις με τους γονείς σου και σε τι βαθμό θέλεις να ζεις τη δική σου ζωή.
Προτείνω για αρχή να ψάξεις να βρεις έναν άνθρωπο που να μπορεί να αναλάβει οικιακές εργασίες αλλά και φροντίδα σε καθημερινή βάση, και να είναι έμπιστο άτομο (ρώτα π.χ. φίλους που να είχαν παππούδες/γιαγιάδες με γυναίκα στο σπίτι που αναλάμβανε τη φροντίδα τους). Αυτό είναι το πρώτο βημα. Έπειτα να πείσεις τη μαμά σου να δεχθεί οικιακή βοήθεια για μια φορά δοκιμαστικά, ή για μια μέρα τη βδομάδα. Σιγα σιγά, θα συνηθίσουν την παρουσία της, και θα είναι πιο εύκολο όταν έρθει η ώρα να φύγεις να έχουν πού να βασιστούν – ακόμη κι αν δεν τους πολυαρέσει, θα είναι… Διαβάστε περισσότερα »