Μου αρέσουν οι γυναίκες αλλά δεν τολμάω να κάνω ομόφυλη σχέση

Απαντά η Έλενα-Όλγα Χρηστίδη, MSc – Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια, Επιστημονικά Υπεύθυνη Orlando LGBT+ Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα

Αγαπητή Α,μπα,

Σε διαβάζω χρόνια και με έχεις βοηθήσει πολύ με τις απαντήσεις σου, αν και είναι η πρώτη φορά που σου στέλνω. Η αλήθεια είναι πως το θέμα για το οποίο θα σου μιλήσω δεν έχω το θάρρος να το συζητήσω με κανέναν στη ζωή μου, όχι επειδή δεν έχω υποστηρικτικό φιλικό κύκλο, αλλά επειδή νιώθω ντροπή και κατά κάποιον τρόπο δεν είμαι (ή δεν θέλω να είμαι) σίγουρη γι αυτό. Ωστόσο, στα 26 μου έχω αρχίσει να καταπιέζομαι. Μετά από αυτή την “σύντομη” εισαγωγή μπαίνω στο προκείμενο: από τα 19 μου είχε τύχει να με ελκύουν διάφορες κοπέλες, ωστόσο ποτέ δεν τολμούσα να το επεξεργαστώ ή να κάνω οποιαδήποτε κίνηση προσέγγισης γιατί ντρεπόμουν για το πως θα με δουν εκείνες ή και ο υπόλοιπος κόσμος. Επίσης από τότε ανακάλυψα πως με ελκύει το γυναικείο σώμα και έχω μέχρι και τότε έντονα ερωτικά όνειρα με γυναίκες (ενώ με άνδρες ποτέ). Σχέσεις πάντα έκανα με άνδρες, αλλά κάνοντας μια ενδοσκόπηση τον τελευταίο καιρό λόγω μιας γενικότερης υπαρξιακής κρίσης, ανακάλυψα κάποιες από τις αιτίες, που είναι το στερεότυπο της “ιδανικής σχέσης” των αντίθετων φύλων με το οποίο βομβαρδιζόμαστε από παιδιά και το οποίο ποτέ δεν αμφισβήτησα, επίσης το στερεότυπο του άνδρα που προστατεύει μια γυναίκα (και ένιωθα πως χρειάζομαι προστασία), το γεγονός ότι ποτέ από τότε που είχα τα δείγματα δεν έκατσα να μιλήσω σοβαρά με τον εαυτό μου, αλλά έπεφτα με τα μούτρα στη δουλειά και τις σπουδές μου (κάνω κάτι που αγαπάω πολύ)… Να πω σε αυτό το σημείο πως δεν μεγάλωσα σε ιδιαίτερα ανοιχτόμυαλο περιβάλλον και πάντα σχολιαζόταν στο σπίτι (σαν να είναι κάτι τρομερό) όταν οι γονείς μου ήξεραν/έβλεπαν κάποιον ομοφυλόφυλο. Όχι με μίσος, αλλά από παιδί κατάλαβα ότι κοινωνικά δεν είναι αποδεκτό. Επίσης κάποια στιγμή (πριν σκεφτώ σοβαρά ότι μπορεί να με ελκύουν και οι γυναίκες) είχα πει στην μητέρα μου ότι ήθελα να πάω στο gay pride αλλά δεν είχα παρέα και μου απάντησε με βλοσυρό ύφος “και γιατί θες εσύ να πας εκεί;”. Μου φαίνεται περίεργο που ενώ όταν μαθαίνω πως κάποιος άλλος είναι gay δεν μου κάνει κάποια εντύπωση/δεν σοκάρομαι, και ούτε ποτέ έπιασα τον εαυτό μου να κατακρίνει, οι σκέψεις που κάνω σχετικά με τη δική μου περίπτωση είναι τουλάχιστον κακοποιητικές. Μια πολύ καλή μου φίλη (που είναι bi) πριν κάποιους μήνες πρακτικά μου είπε πως την ελκύω και με φλέρταρε, με ρώτησε αν έχω σκεφτεί ποτέ να κάνω κάτι με κοπέλα και της είπα ψέματα γιατί η αλήθεια είναι πως από την πρώτη στιγμή που την είδα σκέφτηκα πως μου αρέσει και δεν ξέρω αν θα το άντεχα ψυχολογικά να γινόταν κάτι εκείνο το βράδυ. Από τότε και οι δύο το ξεπεράσαμε, νομίζω, και μιλάμε ακόμα σχεδόν κάθε μερα, φιλικά. Αυτό ήταν το πρώτο γεγονός που με τάραξε κάπως, και, για να έρθουμε στο σήμερα, νομίζω πως έχω ψιλοερωτευτεί μια κοπέλα. Την γνώρισα σε κοινή παρέα και τη συμπάθησα πολύ. Μετά ακολούθησε ένα πάρτι δικό της για έναν φίλο μας που είχε γενέθλια, όπου μου έλεγε μεθυσμένη τα προσωπικά της (ότι της αρέσει μια κοπέλα που είναι στρέιτ) και τότε κατάλαβα πως ζηλεύω. Μετά άρχισε να φλερτάρει μπροστά μου με μια άλλη κοπέλα κι εγώ (επίσης μεθυσμένη) να βγάζω καπνούς από τ’ αυτιά. Μετά από λίγη ώρα αποφάσισα να φύγω γιατί ήταν αργά κι εκείνη με παρακάλαγε να μείνω (και να κοιμηθώ σπίτι της) αλλά εγώ πάλι ντράπηκα και έφυγα, αλλά είπαμε να κανονίσουμε οπωσδήποτε μια από τις επόμενες μέρες. Μέσα στη μέθη μου, ωστόσο, σκεφτόμουν πως αν δεν της στείλω τώρα που έχω λιγότερες αναστολές δε θα το κάνω ποτέ και, φτάνοντας σπίτι ξημέρωμα, της έστειλα κάτι τελείως ηλίθιο και το πρωί είδα ότι μου χε στείλει και εκείνη κάτι αντίστοιχα ηλίθιο. Από τότε την ξαναείδα σε κοινή παρέα και προσφέρθηκε να με βοηθήσει με ένα πρότζεκτ όπου έχω πελαγώσει. Νόμιζα πως το είπε από ευγένεια, αλλά πριν κάποιες μέρες μου έστειλε στις 3 το πρωι ότι όποτε θελήσω να της πω για το πρότζεκτ. Την σκέφτομαι πολύ αλλά φοβάμαι να φλερτάρω όπως θα ήθελα. Νιώθω απαίσια και δεν μπορώ να μιλήσω σε κανέναν γι αυτό. Επίσης έχω πολλές τύψεις που είμαι τόσο “ομοφοβική” με τον εαυτό μου, αλλά επίσης φοβάμαι την κριτική και το κουτσομπολιό απ’ τον κοινωνικό μου περίγυρο, όσο και τις επιθέσεις που είναι πιθανό να δεχτεί ένα queer άτομο. Δεν θέλω να είμαι στη ντουλάπα, από που να αρχίσω μέσα σ’ όλο αυτό το χάος; Με την κοπέλα που μου αρέσει τι να κάνω; Συγγνώμη για το σεντόνι, δεν έχω που αλλού να μιλήσω.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Το κείμενο με την ερώτησή σου είναι εξαιρετικό, γιατί η ίδια δίνεις -ίσως χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι- και τις περισσότερες απαντήσεις. Όσα περιγράφεις τα ζουν πάρα πολλά νέα άτομα που δεν είναι στρέιτ και εξερευνούν τη σεξουαλικότητά τους. Τους λόγους τους αναφέρεις κι εσύ η ίδια πολύ γλαφυρά: κοινωνικά (και οικογενειακά) στερεότυπα, ετεροκανονικότητα και ομοφοβία γύρω μας, η απουσία θετικών μοντέλων ομόφυλων σχέσεων και γενικά ΛΟΑΤΚΙ+ αναπαραστάσεων στο κοινωνικό μας πλαίσιο. Για το λόγο αυτό και μόνο είναι απολύτως φυσικό να να είσαι τόσο “ομοφοβική” με τον εαυτό σου, όπως λες, και για το λόγο αυτό δε θα πρέπει να έχεις τύψεις. Επιπλέον, όπως επίσης εσύ η ίδια αναφέρεις, το κομμάτι της εσωτερικευμένης ομοφοβίας μπορεί να δυσκολέψει πολύ τη διαδικασία του coming out: πρώτα πρέπει να αναγνωρίσουμε, να παραδεχτούμε στον εαυτό μας και να αποδεχτούμε κάπως την πιθανότητα να μην είμαστε στρέιτ και μετά σταδιακά αρχίζουμε να το κοινοποιούμε και στους άλλους -και λέγοντας “άλλους” εννοούμε και πιθανές-ούς συντρόφους που θέλουμε να γνωρίσουμε. Να σου πούμε λοιπόν ένα μεγάλο μπράβο γιατί έκανες ήδη το πρώτο βήμα: “βγήκες από τη ντουλάπα” στον εαυτό σου, και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο.

Στο προκείμενο: έχεις μπει σε μια δύσκολη αλλά και συναρπαστική διαδικασία αυτογνωσίας και επαφής με τις επιθυμίες και τις ανάγκες σου. Αυτή η διαδικασία, όντως, πάει χεράκι-χεράκι με διακρίσεις και δυσκολίες (από μικρές μέχρι πολύ μεγάλες) στον κοινωνικό σου περίγυρο. Σου προσφέρει όμως το πιο σημαντικό, που μακροπρόθεσμα μπορεί να σου δώσει ψυχική ηρεμία και ευτυχία: την επαφή με σένα. 

Ταυτόχρονα, να ξέρεις ότι η διαδικασία “βγαίνω από τη ντουλάπα” δεν είναι μια κι έξω για όλους. Μπορείς να βγαίνεις από τη ντουλάπα σταδιακά, με το δικό σου ρυθμό, σε όποιον-α θα επιλέγεις εσύ κάθε φορά. Μην πιέζεσαι.  

Όμως, μην ξεχνάς. Σε αυτή την πορεία χρειάζεσαι ανθρώπους: έμπιστους φίλους, συνομήλικα ή μεγαλύτερα άτομα που εμπιστεύεσαι ότι έχουν θετική και όχι ομοφοβική στάση σε τέτοια θέματα, αλλά και άλλα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα που μπορείτε να μοιραστείτε τις εμπειρίες και τις απορίες σας. Και -γιατί όχι- ένας/μία ειδική ψυχικής υγείας που να γνωρίζει καλά πώς να στηρίζει άτομα με παρόμοιες δυσκολίες θα σου ήταν πολύτιμος-η. Γενικά μη δεχτείς οποιαδήποτε συμπεριφορά σε επικρίνει ή υποτιμά τον προβληματισμό σου. Δεχόμενη υποστήριξη από όλες τις μεριές φροντίζεις τον εαυτό σου. Να θυμάσαι ότι σου αξίζει σε αυτή τη φάση όλη η φροντίδα του κόσμου.

Υ.σ: αργά ή γρήγορα θα βγεις για πρώτη φορά με κοπέλα. Γιατί να μην προσπαθήσεις αυτή η πρώτη φορά να είναι με την κοπέλα που σου αρέσει τώρα; Καλή επιτυχία.

Υ.σ 2: δες αν σου ταιριάζουν οι Ομάδες Ενδυνάμωσης για ζητήματα Σεξουαλικού Προσανατολισμού της Colour Youth εδώ. Συντονίζονται από ψυχολόγο, είναι δωρεάν και είναι ένα ασφαλές περιβάλλον για αλληλεπίδραση με άλλα άτομα και ερωταπαντήσεις.

in ,

Αξιολογήστε το άρθρο

74 points
Upvote Downvote

11
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
7 Θέματα σχολίων
4 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
10 Συντάκτες σχολίων
TravellerOpen Slesnaeimailesbridgetjones19Kritikothessalonikia Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
εξωγήινη
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Φανταστικη ανάλυση πραγματικά, πόσες δεν τα έχουμε σκεφτεί όλα αυτά πριν το πάρουμε απόφαση. Εγώ αγαπητή φίλη εφτασα 33 για να κάνω κίνηση επιτέλους και φυσικά πιο πριν μέσα στα χρόνια είχα κι εγώ απορρίψει διάφορες κοπέλες που μου άρεσαν για τους ίδιους λόγους με σένα. Συμφωνώ απόλυτα με την απάντηση, χρειάζεται στήριξη, εγω την είχα από την αδερφούλα μου που με ενθάρρυνε πάρα πολύ να κάνω αυτό που έλεγε το μέσα μου. Έχω να σου πω οτι αφού ξεπεράσεις το ότι βγαίνεις από τα όρια της κανονικοτητας στα μάτια της κοινωνίας, μέσα σου θα μπουν όλα τόσο όμορφα στη… Διαβάστε περισσότερα »

Elda
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Θα ήταν ωραίο κι ένα update στο μέλλον..!

Μαύρο Γατί
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Μέντορας

Και για ότι χρειαστείς είμαστε κι εμείς εδώ 😉 και μέσα απ’ τις συζητήσεις στο φόρουμ και προσωπικά ίσως μέσω μέιλ, επειδή τα περάσαμε ίσως να μπορούμε να βοηθήσουμε λίγο 🙂 η απάντηση ήταν υπέροχη και κατατοπιστικοτατη. Πιο συγκεκριμένα για την κοπέλα που σου αρέσει, προσωπικα θα πρότεινα να κάνεις δειλά δειλά μια συζήτηση μαζί της. Το ξέρω ότι είναι δύσκολο, πάντα φαίνεται βουνό η πρώτη φορά αλλά σκέψου ότι μπορεί να ζει κι εκείνη ανάλογη φάση επειδή της αρέσεις και να αλληλοβοηθηθειτε για να ξεκολλήσετε. Και να μην είναι, σίγουρα θα ήταν κάποια στιγμή και θα μπορέσει να σε… Διαβάστε περισσότερα »

bridgetjones19
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συμμετέχων

Νομίζω ότι ένα από τα πιό σημαντικά πράγματα που αναφέρεις στο κείμενό σου είναι ότι πρακτικά έχεις στον κύκλο σου άτομα που είναι είτε bi είτε gay γυναίκες – καθώς η κοπέλα που σου αρέσει είναι καθώς όλα δείχνουν gay. Επομένως, έχεις χώρο για να εκφραστείς, δεν είναι ότι έχεις συν τοις άλλοις να ψάξεις τριγύρω και για ανθρώπους που αισθάνονται το ίδιο με σένα, γεγονός που θα ενίσχυε την αγωνία σου στο συγκεκριμένο θέμα. Όπως και η εξωγήινη, έφτασα και εγώ αισίως στα 32 για να αρχίσω να παραδέχομαι στον εαυτό μου ότι με ελκύουν οι γυναίκες και να… Διαβάστε περισσότερα »

Open S
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Σε περιμένουν πιθανώς κάποιες σημαντικές προσωπικές, οικογενειακές και κοινωνικές μάχες που ίσως χρειαστεί να δώσεις. Και λες, “αξίζει να τις δώσω ή να το σκοτώσω μέσα μου και να τελειώνω;” Αυτό το ζόρι το τραβάμε με οτιδήποτε μας ταιριάζει αλλά δεν μας “βολεύει”. Με μια δουλειά που ονειρευόμαστε αλλά πρέπει να αφήσουμε πίσω την ασφάλειά μας, το μέχρι τώρα στάτους μας, με έναν καλοστημένο γάμο που πρέπει να διαλύσουμε για να βρεθούμε στο κενό, μικρές και μεγάλες μάχες που μας φέρνουν πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαστε. Υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο ένας ξέρουμε ακριβώς πού οδηγεί. Στην απόλυτη μοναξιά.… Διαβάστε περισσότερα »

Traveller
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εξαιρετική απάντηση! 🙂

lesnaeimailes
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ημουν 26 ακριβώς στην ηλικία σου όταν σταμάτησα να λέω ψέμματα στον εαυτό μου οτι αυτό που νιώθω όλη μου τη ζωη, ότι μου αρέσουν οι γυναίκες, δεν ισχύει. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που το συζήτησα με τον κολλητό μου, που το ξεστόμισα σε άλλον άνθρωπο και όχι σε κομμάτι χαρτί. Πάντα έθαβα αυτες τις σκέψεις που βέβαια πάλευαν να βγουν στην επιφάνεια μέσω ονείρων πχ, ε λοιπόν εκείνη την ημέρα ήταν σαν να πέταξα το ”φτυάρι”, δεν μπορούσα να το ξαναθάψω. Θα σε βοηθήσει πολύ να μιλήσεις σε δικούς σου ανθρώπους και θα σου πω και κάτι… Διαβάστε περισσότερα »

justthat
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ρε παιδιά μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος πως μπορεί να μην είναι ομοφοβικός με τους άλλους αλλά να είναι με τον ίδιο του τον εαυτό?

Kanra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εύκολο αν το σκεφτείς – είναι όπως το να μην είσαι ομοφοβικός με τους άλλους, αλλά να μην θέλεις να είναι το παιδί σου. Είναι εντάξει για τους “άλλους”, αλλά όταν πρόκειται για κάτι προσωπικό, το πράγμα διαφέρει.

Elda
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Το να φοβάσαι μην κριθείς/ απορριφθείς από την κοινωνία δεν έχει να κάνει με τη δική σου προσωπική ιδεολογία. Ξέρεις ότι το πρόβλημα είναι των άλλων, όχι δικό σου. Όταν η κοπέλα βλέπει ότι το οικογενειακό της περιβάλλον είναι αρνητικό και ξέρει ότι εαν κάνει come out στο μέλλον πιθανόν θα αντιμετωπίσει δυσκολίες (εύχομαι ολόψυχα να μη γίνει), τα συναισθήματά της είναι απόλυτα λογικά. Επομένως δεν ξέρω καν αν μιλάμε για αυτο-ομοφοβία, για μένα είναι φοβία, σκέτο, με την απλό ορισμό της λέξης.

Kritikothessalonikia
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Έχουμε όλοι οι άνθρωποι τήν ανάγκη τής αποδοχής από το κοινωνικό περιβάλλον, πραγμα που ως κίνητρο, διευκολύνει την αποδοχή των άλλων ως είναι.. Γίνεσαι σύμμαχος αποδεχόμενος την διαφορετικότητα/ ετεροκανονικοτητα κάποιου άλλου. Τώρα στον εαυτό μας, δεν είναι ίδιο. Το κίνητρο δεν είναι πολύ ξεκάθαρο, ειδικά όταν μεγαλώνει κανείς σέ περιβάλλον με γονείς πολύ απαιτητικούς ως και επικριτικους και σκοτωνεται για νά αποδεικνύει τήν αξία του, προκειμένου να τό αγαπούν. Σε αυτή την περίπτωση εσωτερικευει τή δυσκολία αποδοχής που εισέπραξε. Τό θέλει να το αποδεχτει αλλά δυσκολεύεται γιατί δεν το έχει ζήσει ποτέ… Όπως με όλα τα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα έτσι… Διαβάστε περισσότερα »