Αγαπητή «Α, μπα»: Όπως μαθαίνεις μια νέα γλώσσα

Κάθε μέρα που νυχτώνει νωρίς.

Α, μπα, είμαι τελειόφοιτη σε σχολή που στην Ελλάδα έχει σχεδόν μηδενική αποκατάσταση (ακόμη και έξω) με σκοπό να ακολουθήσω ακαδημαϊκή καριέρα, εάν τα καταφέρω. Αγαπώ πολύ το αντικείμενό μου και μιλώντας με ανθρώπους μέσα στο χώρο όλοι με προτρέπουν να φύγω στο εξωτερικό. Κι εγώ θέλω να φύγω • με κουράζει η καθημερινότητα στην Αθήνα, στην Ελλάδα γενικώς, που καταβάλλεις τριπλάσια προσπάθεια για να κάνεις τις σπουδές σου για χίλιους γνωστούς και άγνωστους λόγους, που δεν μπορείς να βρεις μια δουλειά, που η πόλη σου δεν είναι καθόλου βιώσιμη. Και για πολλούς ακόμη λόγους, θα τα έχεις ακούσει ξανά.

 

Πρόσφατα ξεκίνησα και τη γλώσσα της χώρας που (μάλλον) θα πάω, τουλάχιστον είναι μια γλώσσα πολύ βοηθητική για όλες τις βόρειες. Όμως έχω κάποιες σκέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού μου και επανέρχονται συχνά όταν σκέφτομαι ότι θα φύγω. Πρώτον δεν είμαι κοινωνική. Καθόλου. Έχω μετρημένους φίλους. Πολύ στενούς δεν έχω, δεν κάνω εύκολα φίλους. Δεν τους πλησιάζω, δεν με πλησιάζουν κι εκείνοι. Δεν αφήνω χώρο στους άλλους γιατί φαίνομαι πολύ απόμακρη.

 

Μέσα μου δεν νιώθω έτσι, όμως βγαίνει μια αρκετά διαφορετική εντύπωση. Προσπαθώ να το διορθώσω, όμως δεν τα καταφέρνω καλά. Ακόμη λοιπόν και στην πόλη και τη χώρα μου, δεν έχω καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια να κάνω αρκετούς φίλους ή καλούς που να τους έχω για καιρό. Το δεύτερο και μικρότερης σημασίας είναι (και μπορεί να φανεί γελοίο): ο καιρός. Έχω ένα βαρύ κι ασήκωτο συναίσθημα κάθε μέρα που νυχτώνει νωρίς και ειδικά τις μέρες που βρέχει. Πιστεύω πως θα συνηθίσω σε έναν μουντό καιρό, όμως σκέφτομαι πως θα δυσκολευτώ πολύ.

 

Πολλές φορές θέλω να φύγω. Θέλω να πάω σε ένα περιβάλλον που να μην ξέρω κανέναν και να φτιάξω καινούριες σχέσεις αλλού, με καινούριους ανθρώπους, σε καινούρια μέρη. Άλλες φορές πιάνω τον εαυτό μου διστακτικό και μετριοπαθή να νομίζει πως δεν θα τα καταφέρει. Ίσως να φταίει που είμαι είκοσι ενός, ίσως όμως και όχι.

 

Έχεις να πεις κάτι;

 

Το ότι δεν έχεις καταφέρει να έχεις καλούς και στενούς φίλους στη χώρα που είσαι, σε τι επιβαρύνει την απόφαση σου να πας σε άλλη χώρα; Ακριβώς το αντίθετο δεν ισχύει; Πρώτον, δεν αφήνεις πίσω σου σχέσεις ζωής, και δεύτερον, κάνεις μια καινούρια αρχή, με νέα διάθεση και νέες γνωριμίες.

Για κάτι άλλο θα προβληματιζόμουν περισσότερο, κάτι που αποκάλυψες στη ροή του λόγου. Γράφεις ‘έχω ένα βαρύ και ασήκωτο συναίσθημα κάθε μέρα που νυχτώνει νωρίς’. Αυτό δεν έχει σχέση με τον καιρό. Κάτι άλλο δείχνει, νομίζω. Εντάξει η μελαγχολία για την κακοκαιρία, αλλά ‘βαρύ και ασήκωτο συναίσθημα κάθε μέρα που νυχτώνει νωρίς’ σε συνδυασμό με ότι δεν πλησιάζεις και δεν σε πλησιάζουν, ίσως χρειάζεται περισσότερη διερεύνηση.

Έχεις διαλέξει δύσκολο δρόμο και σου εύχομαι κάθε επιτυχία. Μαζί με τις γνώσεις και τα εφόδια της γλώσσας, πρέπει να φροντίζεις και τον εαυτό σου. Προσπαθείς να αλλάξεις κάποια πράγματα στη συμπεριφορά σου, ώστε να ταιριάζει το μέσα με το έξω, και δεν τα καταφέρνεις. Ίσως έχει έρθει η ώρα να το προσπαθήσεις μαζί με έναν καθοδηγητή. Σκέψου το.

 

in

Αξιολογήστε το άρθρο

0 points
Upvote Downvote

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
  Εγγραφείτε  
Ειδοποίηση για