Α μπα μου σοφή θα το πω σε σένα. Όχι καμιά σοφία, απλά το προφανές. Τίποτα δυνατότερο του ανεκπλήρωτου. Του περίεργου ανεκπλήρωτου όμως, που δε σε κάνει να είσαι κακιασμένος, που δεν καταστρώνεις σχέδια, που στην τελική κάποιον που -προφανώς- τον εξιδανικεύεις, σε νοιάζει να είναι καλά και ευτυχισμένος. Γιατί έτσι του αξίζει. Γιατί εσύ δεν του ταιριάζεις και το ξέρεις. Που (η τύχη; ο θεός; η μοίρα;) τον φέρνουν σήμερα πιο κοντά στον περίγυρό σου, για να θυμάσαι καλά κάθε μέρα ότι εσύ αν και ζαλίζεσαι κοντά του και σου κόβεται η φωνή, πρέπει να το παίζεις κουλ και άνετη γιατί he’s too good for you.
Και φοβάμαι αγαπημένη, ότι κάτι ξέρει. Τον τελευταίο καιρό δε μου χαμογελάει, όπως κάποτε. Αποφεύγει να με κοιτάξει στα μάτια, λες και ξέρει ότι νιώθω άβολα. Νομίζω ότι θέλει να με απομακρύνει, μην τυχόν και τρέφω κρυφά ελπίδες. Το μόνο που δε θέλω είναι να με λυπάται. Πνίγομαι α μπα. Δεν έχω ερώτηση, μόνο δίλημμα.
Να κλειστώ στο καβούκι μου κόβοντας επαφές λόγω παρέας για να μην πληγώνομαι άλλο ή να παλέψω για να είμαστε πάλι εγώ η φιλική παριστάμενη κι αυτός χαλαρός όπως πάντα; Η τρίτη εκδοχή είναι να μεταναστεύσω.
– caught in the middle
Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή, αν μας εξηγήσεις γιατί πιστεύεις ότι παραείναι καλός για σένα. Άλλο και τούτο. Και το λες χωρίς αμφιβολία, σαν να μη χωράει κουβέντα. Αν σου αρέσει να εξιδανικεύεις κάποιον και να τον θαυμάζεις από μακριά, φέρεσαι πάρα πολύ αυτοκαταστροφικά και η πρακτική σου δεν είναι καθόλου αξιοθαύμαστη, ούτε ιερή, όπως την παρουσιάζεις. Να μη σε ενδιαφέρει καθόλου τι κάνει αυτός και τι ξέρει και τι δεν ξέρει. Να σε ενδιαφέρει πάρα πολύ γιατί έχεις κάνει Θεό κάποιον, χωρίς να τον ξέρεις καλά καλά. Θεό να κάνεις μόνο αυτόν που θα σε κάνει Θεά. Κανείς άλλος δεν αξίζει τόση προσπάθεια.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
