Αγαπητή «Α, μπα»: Η Πολυάννα κυκλοφορεί ακόμη

Καλησπέρα Ά, μπα και σχολιαστές! Θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σας για την εξής κατάσταση: πρόπερσι απέκτησα μια πολύ καλή φίλη, μια κοπέλα πραγματικά καλόκαρδη, ηθική, κεφάτη, ενθουσιώδη και με όρεξη για ζωή!

Η ερώτηση αφορά τα 3 τελευταία χαρακτηριστικά. Όταν είμαστε σε κοινή παρέα συχνά κηρύττει πως όλοι μας πρέπει να έχουμε αυτά τα γνωρίσματα, πώς πρέπει να μην αφήνουμε τη ζωή να πηγαίνει χαμένη, να ανταποκρινόμαστε σε όλες τις ευκαιρίες.. Αυτό δεν το κάνει σε καμία περίπτωση για να προβληθεί, απλώς νιώθει την ανάγκη να μας κινητοποιήσει, να μας ξεσηκώσει…και καταλήγουμε όλοι να την επαινούμε για τον τρόπο σκέψη της. Το θέμα είναι πως έτσι νιώθω πως μένει με το λανθασμένο συμπέρασμα πως εγώ δεν αξιοποιώ ή δεν αντλώ ικανοποίηση από τη ζωή μου.

Συχνά πιάνεται από μια κουβέντα μου και προσπαθεί να την ερμηνεύσει ως ένδειξη απουσίας ενθουσιασμού για τη ζωή. Και έτσι εγώ καταλήγω ως άμυνα να λέω πράγματα που κανονικά δεν θα έλεγα αφού δεν κολλάνε τόσο στη συζήτηση, πχ ότι έκανα το 1ο μπάνιο στη θάλασσα πολύ νωρίς και πόσο μου άρεσε ή γενικά να δείχνω κεφάτη προκειμένου να ενσαρκώνω την εικόνα που έχει για την ευτυχία. Αλλά αυτό με αγχώνει και χωρίς να το συνειδητοποιήσω παύω να είμαι ο εαυτός μου, έτσι βγαίνει ένα βεβιασμένο αποτέλεσμα εξαιτίας αυτού που με πιάνει να δείξω πόσο χαρούμενη είμαι… Ίσως νιώθω πως με καπελώνει όλη αυτή η ενεργητικότητά της και προσπαθώ να μιμηθώ τον δικό της τρόπο έκφρασης.. Το ξέρω ότι είναι δικό μου πρόβλημα οπότε θα ήθελα να ακούσω σκέψεις για το πως μπορώ να το αντιμετωπίσω… Ευχαριστώ!

– Σοφία

Κάπως κουραστική η φίλη σου. Διάβασε πολύ Πολυάννα όταν ήταν μικρή και της έμεινε; (Κυκλοφορεί ακόμα αυτό το φριχτό βιβλίο; Αφήστε, μη μου απαντάτε, το γκούγκλαρα, ναι, κυκλοφορεί, οπότε ρωτάω: είναι ακόμα της μόδας αυτό το φριχτό βιβλίο;) Όπως και η Πολυάννα του βιβλίου, έτσι και η φίλη σου, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δημιουργήσουν συναισθήματα ανεπάρκειας και αποτυχίας στους άλλους. Δεν είναι ρεαλιστικό να περιμένεις από τον εαυτό σου να ρουφάει κάθε μέρα τη ζωή από το μεδούλι σα να μην υπάρχει αύριο.

Είναι παιδική αντιμετώπιση της πραγματικότητας, για να μην πω βρεφική, και ούτε καν τα βρέφη τα καταφέρνουν. Κάποια στιγμή χάνουν έναν μεσημεριανό ύπνο και όλη τους η καλή διάθεση πάει στράφι. Ο στόχος της ζωής δεν είναι να είμαστε πάντα χαρούμενοι. Δεν ισχυρίζομαι ότι ξέρω ποιος είναι ο στόχος, αλλά ξέρω ποιος δεν είναι. Η στενοχώρια, η παύση, ο προβληματισμός, η κούραση, όλα αυτά είναι μέρος της ζωής και μέσω αυτών φτάνουμε σε κάποιες στιγμές ευτυχίας. Όταν σταματήσεις να θαυμάζεις αυτή την στάση ζωής θα σταματήσεις να υποκρίνεσαι. Ίσως τότε καταφέρει και η φίλη σου να υποκρίνεται.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News