Γεια σου Λένα και α,μποπαρέα! Σας ευχαριστώ για την καθημερινή συντροφιά και που είστε η αφορμή να γίνομαι καλύτερη. Ελπίζω να μη σας κουράσω με το κείμενο μου αλλά νιώθω να πνίγομαι. Νιώθω ότι στη ζωη μου έκανα πολλές λάθος επιλογές που δεν διορθώνονται. Συγκρίνομαι με την παιδική μου φίλη που απο μικρή ήταν πολυ επιμελής, διάβασε πολυ, σπούδασε πολλά χρόνια γιατι πραγματικά αγαπούσε το επάγγελμα της και τώρα απολαμβάνει μια πολύ άνετη ζωή στο εξωτερικό κάνοντας αυτό που αγαπάει. Εγώ πάντα ήμουν αυτό που στο σαιτ λέμε cool girl, μέτρια μαθήτρια, πολλές επιτυχίες στ’αγόρια, έντονη ζωή. Σπούδασα σε μια ιδιωτική σχολή, ενώ παράλληλα δούλευα συνέχεια για να είμαι ανεξάρτητη. Συνέχισα σε δουλειές εποχικές που απέφεραν χρήματα και απολάμβανα τη ζωή μου παρα την κρίση. Μέχρι τα 28 μας δεν είχα αυτές τις σκέψεις γιατί η φίλη μου ακόμα σπούδαζε και έκανε μετρημένη ζωη. Αφου τελείωσε και το διδακτορικό όμως η ζωή της άλλαξε. Βρήκε καλή δουλειά, κάνει πολλά ταξίδια, έφτιαξε το στυλ της και είναι πολύ χαρούμενη και δημιουργική. Αντί να χαίρομαι γι αυτή γιατι έχει προσπαθήσει, νιώθω ενα αγκάθι. Ότι οι προοπτικές γι αυτή θα ναι ολο και καλύτερες ενώ εγώ δεν εχω καμιά προοπτική να κάνω κάτι καλύτερο. Ότι αυτή επένδυσε στον εαυτό της, και ακόμη και αν στερήθηκε κάποια πράγματα στα 20, τωρα στα 30 ανταμοίφθηκε. Μετανιώνω για τις επιλογές μου, νιωθω οτι ήμουν ανώριμη και έβλεπα το διάβασμα χάσιμο χρόνου και ζούσα σα να μην υπάρχει αυριο, ομως υπάρχει και τώρα το βλέπω δυσοίωνο. Απο μικρές πάντα μου έδινε βιβλία της και εγω δεν τα διάβαζα, στο φροντιστήριο και στο σχολείο μ άφηνε ν αντιγράψω τις ασκήσεις, αυτή έκανε τον κόπο και γω το εκμεταλλευόμουν. Αυτή πάντα άκουγε με θαυμασμό τις ιστορίες μου από τα νησιά που δούλευα, δε με έκρινε, ούτε με ζήλευε. Κατα βάθος πίστευα ότι εγω είχα πιάσει τη ζωή απο τα μαλλιά ενώ αυτη παρέμενε σε μια φούσκα. Τώρα ντρέπομαι για τον τρόπο που σκεφτόμουν τότε και γι αυτα που νιώθω τώρα. Στον περίγυρο μας όλοι μιλάνε γι αυτή με θαυμασμο. Προσπαθώ να μην το δείχνω ότι ζηλεύω, λέω ότι νιώθω περήφανη. Τι να κάνω για να μη σκέφτομαι έτσι και δηλητηριάσω μια όμορφη σχέση; και πιο σημαντικό, υπάρχει χρόνος να βελτιωθώ, να γίνω κατι καλύτερο;
– Alternative reality
Το καλύτερο είναι να κάνεις θεραπεία για να βρεις το δρόμο σου, αλλά θα σου πω κάτι. Έχεις πειστεί ότι αν διάβαζες, θα ζούσες τη ζωή της. Εμ, δεν είναι έτσι. Δεν σε ξέρω, αλλά δεν μπορούν όλοι να είναι μια ζωή επιμελείς, να κάνουν διδακτορικό, και να ζουν μια άνετη ζωή στο εξωτερικό. Μπορεί να διάβαζες, και να μην κατάφερνες όσα κατάφερε αυτή. Δεν είναι μόνο να θέλεις, είναι και να μπορείς. Δεν είναι ότι αν διάβαζες, θα είχες οπωσδήποτε την ίδια πορεία με εκείνη.
Με αυτό δεν εννοώ ότι θα είχες χειρότερη πορεία. Θα είχες μια άλλη πορεία, αλλά θα ήσουν και κάποια άλλη. Οι εμπειρίες που απέκτησες δεν είναι άχρηστες και σίγουρα μπορείς να αλλάξεις την πορεία της ζωή σου, και βέβαια υπάρχει χρόνος. Δεν υπάρχει χρόνος για να γίνεις η φίλη σου, όμως, γιατί έχεις επιλέξει αυτή ως μέτρο σύγκρισης, γιατί αυτή υποτιμούσες μια ζωή. Ο κόσμος μας είναι πολύ μεγάλος για να παραμείνεις σε μια μόνιμη σύγκριση με την παιδική σου φίλη που έτυχε να είναι αυτή που είναι. Νιώθεις, νομίζω, ότι είχες την ευκαιρία να ζεις τώρα στο εξωτερικό με μια άνετη ζωή και την έχασες από βλακεία σου, και προσπαθώ τόση ώρα, γράφοντας, να σου πω ότι δεν είναι έτσι. Είσαι εδώ που είσαι γιατί είσαι αυτή που είσαι, και με τις δικές σου δυνάμεις και με το δικό σου μυαλό θα προχωρήσεις, ώστε να είσαι κάποτε περήφανη για τον εαυτό σου, και τότε θα μπορέσεις να είσαι περήφανη και για τι φίλη σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είναι κάπως απλοϊκή η σκέψη σου, μου θυμίζει τους γονείς παιδιών που έχουν κάνει καραμέλα το “είναι έξυπνος, απλά δε διαβάζει”. Αν είχες έφεση στο διάβασμα τότε θα το είχες καταλάβει από μικρή. Όσοι διαβάζαμε με τις ώρες από παιδιά είναι γιατί αυτό θέλαμε και σ αυτό τα καταφέρναμε, δε μας το επέβαλλε κανείς ούτε σκεφτόμασταν “διαβάζω για να έχω άνετη ζωή στα 30”. Βάλε με να κάνω κατακόρυφο όμως , την ώρα της γυμναστικής με έπιανε εμετός από το ζορι. Θέλω να πω η δική σου κλίση δεν ήταν το σχολείο, μην αυταπατασαι, το θέμα είναι να βρεις τι… Διαβάστε περισσότερα »
Ε λοιπόν αυτό το “είναι έξυπνος αλλα δε διαβάζει” δε το καταλαβαίνω. Και δυστυχώς δε το λένε μόνο οι γονείς, το λένε και οι καθηγητές
Ούτε εκείνοι που το λένε καταλαβαίνουν τι λένε και τι αντίκτυπο έχει στο ίδιο το παιδί. Εννοούν ότι έχει αντίληψη, ότι δε χρειάζεται να στίψει το μυαλό του ιδιαίτερα οπότε με λίγη επιμέλεια, λίγο κόπο συγκριτικά με άλλα παιδιά, θα προχωρήσει θεαματικά. Άρα είναι κρίμα να μην καταβάλλει αυτόν τον λίγο κόπο. ΜΑΥΡΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ. Θέλει ΠΟΛΥ κόπο για να καθίσεις “λίγο”, αν όλα σου φαίνονται βαρετά, επειδή τα καταλαβαίνεις γρήγορα και πρέπει να περιμένεις, αντί να τρέξεις παρακάτω. Δεν πρέπει ένα παιδί να ακούει ότι είναι έξυπνο όπως δεν πρέπει να ακούει ότι είναι χαζό. Γιατί και τα δυο πρέπει… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ότι εννοούν ότι έχει την δυνατότητα, εγκεφαλικά, νοητικά να πετύχει πολλά πράγματα, αλλά δεν έχει την διάθεση να κοπιάσει (που αν την έχεις δεν σου φαίνεται καν κόπος, σου βγαίνει αβίαστα), να προσπαθήσει για κάτι περισσότερο, ακαδημαϊκά μιλώντας, πάντα, γιατί μόνο εκεί εστιάζει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Εντελβαις, επιτρεψέ μου να διαφωνήσω! Πολλά παιδιά δεν διάβαζαν από μικρά γιατί δεν είχαν το κατάλληλο περιβάλλον, γιατί είχαν μαθησιακές δυσκολίες που παρέμειναν αδιάγνωστες, γιατί δεν παρακινούνταν ούτε υποστηρίζονταν από την οικογένεια, γιατί ήταν γόνοι οικογενειών οικονομικών μεταναστών ή με οικονομικές δυσκολίες ή άλλα προβλήματα που δεν μπορούσαν να είναι πάνω από το κεφάλι των παιδιών τους, γιατί είχαν αρνητική εικόνα του εαυτού τους γιατί άκουγαν τους γονείς τους να λένε , ‘ο άλλος, ο μεγάλος είναι ο έξυπνος, αυτός είναι καλό παιδι αλλά δεν τα παίρνει τόσο εύκολα’, γιατί είχαν ψυχικές δυσκολίες και θέματα συγκέντρωσης . Το διάβασμα είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Θα συμφωνήσω μαζί σου. Το IQ και η διάθεση να το χρησιμοποιήσεις δεν είναι το ίδιο. Έχω παιδί με υψηλό IQ (κάτι που μάθαμε όταν της έγιναν εξετάσεις για σύνδρομο απόσπασης προσοχής – που δεν έχει τελικά), διαβάζει τόνους λογοτεχνικά βιβλία, έχει απίστευτο λεξιλόγιο για την ηλικία της σε δυο γλώσσες (οι καθηγητές της το λένε, όχι η μάνα κουκουβάγια), έχει απίστευτη φαντασία αλλά στις δομές του σχολείου καταπιέζεται και αρνείται για την ώρα να μπει σε καλούπι. Όπως είπε και η συνάδελφος σχολιάστρια χρειάζεται και κίνητρο και πειθαρχία και εξάσκηση. Καλή η πόρσε αλλά χρειάζεται και καύσιμα και έμπειρο… Διαβάστε περισσότερα »
Να τολμήσω να ρωτήσω μήπως το παιδάκι απλά πλήττει γιατί βρίσκει ότι το πρόγραμμα στο σχολείο είναι πιο “πίσω” από τις ικανότητές του;
έχω ακούσει αντίστοιχη περίπτωση, γι’αυτό το λέω.
Στο εξωτερικό σε αφήνουν να περάσεις τάξεις.
Αγαπητή Μυρτώ εγώ θα συμφωνήσω με την Έντελβάις γιατί πιστεύω ότι όσα αναφέρει είναι ο κανόνας στους οποίους κανόνες όμως ως γνωστόν υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις. Το παιδί οικονομικών μεταναστών για παράδειγμα που δεν τα καταφέρνει ίσως να ανήκει στην εξαίρεση (υπάρχουν και παιδιά μεταναστών που είναι πολύ μελετηρά… και αυτό ίσως να είναι μια εξαίρεση). Προσωπικά πιστεύω ότι το διάβασμα είναι περισσότερο θέμα κλίσης και λιγότερο κινήτρου και πειθαρχίας.
Μιλάω από προσωπική εμπειρία. Εγώ πέρασα μεγάλες δυσκολίες στην εφηβεία, σοβαρή κατάθλιψη, ανορεξία κτλ και εν τέλει έγραψα αρκετά άσχημα στις πανελλήνιες και βρέθηκα σε σχολή 12.000 μορίων ενώ ήμουν πάντα ‘του 19’ γιατί εκείνη τη χρονιά τα έκανα σαλάτα. Αλλο παράδειγμα, κολλητή πανέξυπνη και ταλεντάρα σε μουσική και υποκριτική δεν έδωσε καν πανελλήνιες (πηγαίναμε σε ” καλό ” σχολείο των Βου Που και είχαν πέσει όλοι να την φάνε γιατί στα 100 άτομα που είμασταν ήταν στα 3 που δεν έδιναν) και σκεφτόταν ακόμα και να παρατήσει το σχολείο γιατί δεν της έλεγε τι- πο -τα και τώρα είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Ο κανονας δεν ειναι οτι καποιοι εχουν κλιση στην μαθηση η το διαβασμα και η εξαιρεση δεν ειναι το παιδι οικονομικων μεταναστων! Εξαιρεση αρχικα θα ηταν μια μαθησιακη δυσκολια η διαταραχη πχ. Και κλιση θα μπορουσε να εχει καποιος στην Βιολογια αντι των Αρχαιων. Οχι κλιση στο διαβασμα! Αυτο που καταλαβαινω εγω απο το σχολιο της Μυρτως ειναι πιο περιπλοκο και σωστα ειπε οτι παιζει ρολο το “περιβαλλον”. Παιζει δηλαδη ρολο εαν και ποση πιεση δεχουσουν απο τους γονεις σου, απο τους καθηγητες σου, εαν αυτοι ηταν μεταδοτικοι, ποια ηταν τα προτυπα σου, εαν συγκρινοσουν με αλλα ατομα και πως… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα Sorceress.
Συμφωνώ 1.000%, το λέω όσο πιο κομψά μπορώ σε συγγενείς και φίλους που πιέζουν τα παιδιά τους. Είναι ταλέντο, πρέπει να το έχεις και να το καλλιεργείς γιατί σου αρέσει τόσο που δε μπορείς να κάνεις αλλιώς. Ποτέ δε με διάβασαν οι γονείς, ποτέ δε με πίεσαν. Τα μαθήματα του σχολείου ήταν ευθύνη και καθήκον μου και μου άρεσαν σε σημαντικό βαθμό-όχι όλα και όχι πάντα. Το δε διάβασμα και τη μάθηση ξένων γλωσσών τα λατρεύω, τα κάνω και τα έκανα ως μεγάλη ευχαρίστηση. Αν όμως κάποιος δεν το έχει, πραγματικά η πίεση δεν έχει νόημα, είναι σα να μου… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς τσίου, εγώ θυμάμαι το δάσκαλο στο δημοτικό να μας λέει ότι όλοι έχετε το ίδιο μυαλό, είναι στο χέρι σας να διαβάζετε, να το εκμεταλλευτείται κτλ. Πιο λάθος πληροφορία από αυτή δε θα μπορούσε να μας δώσει. Το παράδειγμα με τον πρωταθλητισμό τα λέει όλα.
*εκμεταλλευτείτε. Πάω μέσα να αυτομαστιγωθω και επιστρέφω. 😁
συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες…
Αχ, αυτοί οι δάσκαλοι και οι καθηγητές που όταν ήμασταν μικρά τους θεωρούσαμε αυθεντίες…Εγώ πρόλαβα εποχή που καθηγητής χαστούκιζε και δεν άνοιγε μύτη ούτε από το σχολείο ούτε από τους γονείς. Επίσης άλλος που μας έλεγε πως τι είναι αυτές οι μόδες με δεξιότητες και ψυχολογικά, στην εποχή μου έπρεπε να είστε να στρώνατε!
και εγώ στα δικά μου μαθητούδια λέω αν γουστάρουν να κάνουν συγκρίσεις τότε να συγκρίνονται με τον χθεσινό τους εαυτό κ να δουν τι πρόοδο έχουν κάνει σε σχέση με το χθες κ το προχθές. Να μην συγκρίνονται με άλλους ανθρώπους γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι κ όλοι έχουμε την ίδια αξία αλλά όχι τις ίδιες ικανότητες.
Στην Β λυκείου, ο μαθηματικός μου με είπε ηλίθια γιατί δεν ήξερα την προπαίδεια (αδιάγνωστη δυσαριθμησία) κ τον είπα ζώον στις τρεις ξένες γλώσσες που ήδη μιλούσα.
Βλέπεις μόνο την ωραιοποιημένη πλευρά της ζωής της. Δεν είναι όλα στο εξωτερικό ρόδινα,όσα λεφτά κ να έχεις ακόμη κ αν κάνεις τη δουλειά των ονείρων σου. Έχει κ ένα τίμημα αυτή η ζωή, όπως κ όλες. Το ότι δεν σπούδασες σε σε κάνει λιγότερο ικανή να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου, ούτε είναι φυσικά αργά να σπουδάσεις κ τώρα. Το θέμα είναι εσύ τι θέλεις από τη δική σου ζωή, τι είναι αυτό που σου λείπει κ σε κάνει να ζηλεύεις. Γιατί τώρα είναι αυτή η φίλη με τη λαμπερή ζωή στα ξένα, αύριο θα είναι η φίλη με τον… Διαβάστε περισσότερα »
Πόσο δίκιο έχεις, αν δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας, παραβλέπουμε τις δυσκολίες που- σίγουρα- έχουν όλοι και βλέπουμε μόνο το πράσινο γρασίδι.
Rock Kastora, έχεις δίκιο σε αυτό που λες με μια επισήμανση μόνο: καλό ειναι να κάνει αυτεε τις σκέψεις “απο μέσα της” και να μην τις εξωτερικεύει σε άλλους. Έχω(;) μια ας την πω φίλη, γνωστή καλύτερα πλεον, πρωην κολλητή φοιτητικών χρόνων. Μετά το πανεπιστήμιο η καθεμια απο την παρέα 5 κοριτσιών που ήμασταν τοτε, χάραξε την πορεία της. Κάθε φορά που κάποια πετύχαινε κάτι (γκόμενο, γάμο, διορισμό, παιδί) η φίλη έμοιαζε να μειώνει φωναχτά το επίτευγμά της. Όχι μπροστά στην άμεσα ενδιαφερόμενη αλλα σε εμένα που ημασταν πιο κοντά. Μου ήταν ξεκάθαρο πως δεν το κάνει απο κακία αλλα… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ με αυτό που λες κ η φίλη (?) σου δεν είναι ότι απλά ζηλεύει βγάζει κακία κ εμπάθεια. Κ είναι φυσιολογικό να νιώθουμε συναισθήματα ζήλειας αλλά από τη στιγμή που μας επηρεάζουν την καθημερινότητα κ τις σχέσεις μας εκεί δημιουργείται πρόβλημα κ πρέπει να ψαχτούμε στο γιατί. Αν δεν κατανοήσουμε το τι υστερεί στη δική μας ζωή κ πιστεύουμε ότι οι άλλοι ζουν μια ιδανική ζωή με βάση τις δικές μας προβολές τότε είναι σίγουρο ότι με κάθε ευκαιρία θα ανεβαίνει στην επιφάνεια και δεν θα περιορίζεται σε ένα πρόσωπο ή μια καθημερινότητα. Κ εγώ ζηλεύω που η αδερφή… Διαβάστε περισσότερα »
“Το αίσθημα ζήλειας νομίζω είναι κάτι φυσικό,ίσως κ αναπόφευκτο, η διαχείρισή του όμως είναι που κάνει τη διαφορά.” Ακριβώς αυτό Κάστορα, τα είπες όλα! Ευχομαι σύντομα να έχεις το παιδάκι που θες!
Και η φίλη σου μπορεί να μετανιώνει για διάφορα, μπορεί να εύχεται να είχε περισσότερα βράδια που θα τα έπινε με την παρέα της αντί να διαβάζει. Δεν μπορείς να ξέρεις πώς ζυγίζει ο καθένας τη ζωή του. Όχι ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που είναι ικανοποιημένοι με τους εαυτούς τους, όσο τέλος πάντων είναι δυνατόν. Απλά αυτοί δεν σκέφτονται αν, πώς και τι. Επικεντρώνονται σ΄αυτά που μπορούν να βελτιώσουν.
Αντί λοιπόν να αναρωτιέσαι πώς θα ήταν να είσαι κάποια άλλη στο παρελθόν, σκέψου πώς θα γίνεις καλύτερη στα πράγματα που εντοπίζεις λάθος στον εαυτό σου στο μέλλον.
Επιπλέον μου φαίνεται και εξαιρετικά βασανιστικό να συγκρίνεσαι με κάποιον και να βγαίνεις πάντα χαμένος. Ούτως ή άλλως τις δυσκολίες και τις ματαιώσεις του καθένα δύσκολο να τις αντιληφθείς στο μέγεθος τους.
Νομίζω επίσης, οτι η βελτίωση του εαυτού μας (από κάθε άποψη) εξαρτάται πολύ από την εκτίμηση που τρέφουμε για μας. Γενικά, μεγάλο πράγμα η αυτοπεποίθηση.
Έχεις δίκιο, δεν μπορώ να φανταστώ πόσο εξαντλητικό θα πρέπει να είναι να παίζεις ένα παιχίδι χαμένο πριν καν αρχίσει. Δεν μπορείς να ξέρεις τι προκλήσεις έχει ο καθένας στη ζωή του, το μόνο βέβαιο είναι ότι όλοι έχουμε.
Ως άνθρωπος που σχεδόν όλη την ζωή μου συγκρίνομαι με τους άλλους και βγάινω χαμένη θα σου επιβεβαιώσω ότι είναι αφόρητα βασανιστικό. Κρίνοντας από την προσωπική μου εμπειρία θα σου πω ότι είναι εξαιρετικά επίπονη και δύσκολη η διαδικασία για να αλλάξεις αυτόν τον τρόπο σκέψης. Θέλει θεραπεία, θέλει υπομονή, θέλει χρόνο, θέλει να συμβιβαστείς με το γεγονός οτι δεν θα εξαφανιστεί αλλά θα μάθεις να τον διαχειρίζεσαι.
Ντισκολάτα μου το φαντάζομαι οτι είναι δύσκολο. Ελπίζω πραγματικά να μην γίνει ακατόρθωτο γιατί είναι τόσο ανούσιο να συγκρινόμαστε με άλλους ανθρώπους που μεγάλωσαν τόσο διαφορετικά από μας, είχαν τόσο διαφορετικές επιρροές, βοήθεια, ερεθίσματα. ❤️
Este, το δύσκολο είναι πως πλέον λειτουργεί σαν αντανακλαστικό. Συνειδητά αντιλαμβάνεσαι την ματαιότητα και τον παραλογισμό αυτής της σκέψης αλλά η σκέψη σκάει πριν την προλάβεις. Επιλέγω να το δω αισιοδόξα, πως αφού έφτασα να το αναγνωρίζω θα καταφέρω εν τέλει να το δαμάσω. Θα δούμε.
Φυσικά και θα τα καταφέρεις, δεν έχω αμφιβολία 😊
Ευχαριστώ πολύ για την ψήφο εμπιστοσύνης Anna 😍
Ε τώρα, στην αρχή θα το κάνεις συνειδητά και σιγά σιγά θα σου γίνει συνήθεια και μετά θα νιώσεις και στο πετσί σου το γιατί, δεν θα το καταλαβαίνεις απλά, θα το νιώθεις.
Νομίζεις θα με αναγνώριζες 10 χρόνια πριν 😉
Ανεμελιά, αυτή η άγνωστη…
Διαβάζοντας τις απαντήσεις σας κορίτσια, αισθάνομαι πολύυυυ κακός άνθρωπος (ίσως γιατί έχω δεχτεί την αδικαιολόγητη ζήλια και έχω υπάρξει από την πλευρά της φίλης χωρίς καν να έχω την επιτυχία της).
Γιατί;
Η απάντηση πατάει όλες τις αρχές ΛενΦού (που τις καταπατάμε καθημερινώς άλλωστε!) και είναι τεράστια προβολή 🙂 Το ΄χω ζήσει 3 φορές (όχι άλλα cool girls, αρκετά, πήραμε) και δε θέλω να μου ξανασυμβεί (να φοβόμαστε και να χαρούμε δηλαδή, ε, κάπου, όχι δηλαδή). Επίτηδες δεν κάνω σχόλιο γιατί θα γίνω πολύ σκληρή (και μόνο για όλες τις φορές που χάρηκα μέσα από την καρδιά μου όταν τους συνέβαιναν καλά πράγματα κι ας ήταν η ζωή μου κουλουβάχατο).
Δεν είμαι σίγουρη ότι αντιλαμβάνομαι απόλυτα τι λες και δεν θέλω να απαντήσω έτσι εφόσον αντιλαμβάνομαι ότι είναι ευαίσθητο θέμα. Αν θες να το συζητήσεις μπορούμε να το κάνουμε μέσω άλλης διοδου 😊
@alethiometer μου, γιατί το λες;
Εγώ θέλω να σου πω ένα μπράβο για δύο λόγους:
1) για το θάρρος να αναγνωρίσεις αυτό το συναίσθημα και να θέλεις να το αντιμετωπίσεις.
2) ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του και την πορεία του και εσύ αναλαμβάνεις την ευθύνη για το τι έχεις και δεν έχεις κάνει μέχρι τώρα.
Υπευθυνότητα και αυτογνωσία. Σίγουρα είναι μια καλή βάση για να πας παρακάτω, όπως και αν προσδιορίζεται αυτό. Το μόνο σίγουρο ειναι ότι δεν πρέπει να προσδιορίσουμε τη δική μας ευτυχία/επιτυχία μέσα από τη ζωή και την πορεία άλλων.
Απο αυτα που γραφεις καταλαβαινω οτι “ζηλευεις” που ειναι ανετα οικονομικα, κανει ταξιδια, την θαυμάζουν και εχει προοπτικές ανέλιξης, και οχι το οτι ασχολειται με την επιστήμη της. Αυτα μπορεις να τα εχεις αν εισαι πετυχημένος στον οποιοδήποτε τομέα και αν ζεις σε μια χωρα που μπορει να στα προσφέρει, δεν χρειαζεσαι διδακτορικο. Αν η φιλη σου παρεμενε ελλαδα ως μετα διδακτορικη , δεν θα ειχε τα λεφτα για ανετη ζωη και ταξιδια και δεν θα την ζηλεύες. Οποτε πρεπει να δεις ποια χωρα σου ταιριάζει και σε δεχεται για να μετακομίσεις εκει, και σε ποιον τομεα θα απασχοληθείς εκει.… Διαβάστε περισσότερα »
Πραγματικά είσαι πολυ μικρή. Εννοώ ότι έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου να κάνεις ρισταρτ. Και 40 να ήσουν το ίδιο θα σου λεγα. Καταλαβαίνεις όμως τη διαφορά του να είσαι μόλις 30 χρονών! Προσωπικά, ενώ έχω καλή δουλειά (απο οικονομικης πλευρας κλπ), δε μ αρεσει, δε με καλυπτει, με ζοριζει (ενιοτε παρα πολυ). Κ όλο έβρισκα δικαιολογίες για να μην με προκαλεσω στο να αλλάξω τη ζωή μου. Πλέον, το αποφάσισα στα 38. Και θα το κάνω. Με το λιγότερο δυνατό ρίσκο, αλλά θα το κάνω. Αλλιώς θα το μετανιώνω μια ζωή. Οχι που δεν τα κατάφερα. Αλλά που… Διαβάστε περισσότερα »
Νιώθω ότι όλοι έχουμε ένα αγκάθι για αυτά που δεν κάναμε αλλά κάνανε οι κοντινοί μας. Άλλη φίλη μου νιώθει το αγκάθι για τη φίλη μας που έκανε παιδιά μικρή και ξεμπέρδεψε, αυτή μετά παιδιά νιώθει το αγκάθι που δεν έκανε τα ταξίδια της άλλης που άργησε να κάνει παιδιά, άλλη ζηλεύει τον φίλο μας που όντως έγινε ηθοποιός και εκείνος τη ζηλεύει που έχει σταθερή δουλειά. Όταν ήμουν άνεργη, με πρόβλημα υγείας που με ανάγκασε όχι μόνο να μείνω εκτός δουλειάς αλλά και να δεχθώ οικονομική βοήθεια από τους γονείς μου για καιρό, και αφού απεβίωσε αγαπημένο μου άτομο,… Διαβάστε περισσότερα »
Ποσο ευστοχη απαντηση. Ετσι ειναι. Παντα υπαρχει κατι να ζηλεψουμε!
Παντα θα υπαρχουν ατομα που ζηλευουμε, αλλα οταν αυτα τα ατομα ειναι κοντα μας, ειναι και μια πηγη εμπνευσης. Δε ζηλευεις τη φιλη σου σαν ανθρωπο, αλλα αυτα που εχει καταφερει. Φαινεται καλος ανθρωπος, κι εσυ το ιδιο (αλλιως δε θα εγραφες εδω). Συζητα μαζι της γι’αυτο, ειμαι σιγουρη οτι κι αυτη θα ζηλευει πραγματα πανω σου. Κι αν νιωθεις οτι θες να κανεις ενα νεο ξεκινημα, να σπουδασεις, να αλλαξεις επαγγελμα, η μεγαλυτερη ηλικια και η ωριμοτητα ειναι παντα ενα ΣΥΝ. You got it!
Τι ωραία απάντηση. Με ενσυναίσθηση, ειλικρίνεια και ρεαλισμό.
Έπαθα ένα μίνι σοκ με την ερώτηση, είναι σαν να την έστειλε η δική μου κολλητή που υπεραγαπώ. Θα σου μιλήσω όπως θα μιλούσα σε εκείνη. Μειώνεις πάρα πολύ τον εαυτό σου. Αφού την θαυμάζεις και την παραδέχεσαι τόσο πολύ γιατί δεν σκέφτεσαι ότι κι εκείνη κάτι παίρνει από εσένα για να είστε ακόμα φίλες; Ξέρεις αυτό δεν είναι δεδομένο, δεν συμβαίνει τόσο συχνά. Νομίζω ότι αν τη ρωτήσεις θα έχει πολλά πράγματα να σου πει πως θαυμάζει και εκτιμά σε εσένα ακόμα κι ας μην έχεις διδακτορικό. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν εσύ νιώθεις ανταγωνιστικά. Γιατί μην νομίζεις ότι δεν… Διαβάστε περισσότερα »