Αγαπητή «Α, μπα»: Ζηλεύω πολύ τους άλλους

Πιστεύω ότι κάποιοι άνθρωποι είμαστε καταδικασμένοι στην μοναξιά

Αγαπητή Α, μπα, Ειμαι η Κ, 27 και ζηλευω. Ζηλευω πολυ τους αλλους. Δε ζηλευω ολους τους τομεις (ευτυχως) αλλα δυο: φιλιες και επαγγελμα. Τελευταια το τελευταιο μου εχει μειωθει καπως αλλα οχι γιατι ειμαι καλυτερα επαγγελματικα απο τους συμφοιτητες μου (τελειωσαμε σχολη με υψηλη αποκατασταση-γ αυτους, οχι για μενα, αλλα μια κουτσοδουλιτσα την ειχα ανα καιρους, ευτυχως στο αντικειμενο μου και εννοειται καμια σχεση με τις φανσι δουλειες των συμφοιτητων και τα εξωτερικα). Μου μειωθηκε η ζηλια σ αυτο απο μονη της, δεν ξερω το λογο. Υπαρχει παντως ακομη, δεν εχει φυγει δυστυχως τελειως. Νομιζω ισως εφυγε λιγο γιατι εχω φτασει στο σημειο του μηδενισμου, δε βρισκω νοημα στο να δουλευει κανεις περα απο το προφανες, δε με ενθουσιαζει κατι εργασιακα. Τελος παντων, πλεον αυτο που ζηλευω κυριως σε γνωστους μου και σε ατομα που γνωριζω ή που ξερω απο παλιοτερα ειναι να αποκτουν νεες παρεες ή να εχουν μια ‘παρεα’. Οπου παρεα συμπληρωστε: ενας κυκλος 3-4 και πανω ατομων που μαζευονται ολα μαζι πολυ συχνα και βγαινουν ή βρισκονται σε σπιτια κλπ. Δε ζηλευω τοσο τις μεμονωμενες φιλιες, πχ αν καποιος βγαινει μονο με ενα ατομο καθε φορα, αντε 2. Αλλα και με ενα να βγαινει, ζηλευω και παλι αν ειναι νεο ατομο, δηλαδη δεν το εχω ξαναδει σε στορι, γιατι δεν ξερω αυτο τι παρεα εχει που θα συστησει μετα κλπ. Ξερω το λογο που ζηλευω, εγω δεν εχω δικη μου παρεα, με δυσκολια πλεον εχω 1-2 μεμονωμενους φιλους, ειμαι ατομο που το αντιπαθουν ευκολα πλεον (αλλα και παλιοτερα) αν και προσπαθω να φαινομαι προσιτη και χαμογελαστη και με χιουμορ. Τελευταια διανυω μια πολυ δυσκολη φαση και περιοδο μοναξιας καθως δε δουλευω και επιπλεον η μητερα μου εχει αρχισει να με κοβει, γιατι δεν εγκρινει το οτι μενω μακρια της και γιατι ειναι ενας απιστευτα χειριστικος ανθρωπος που αν δεν κανεις ο,τι της αρεσει σου κραταει μουτρα καιρο και τελευταια επειδη αποφασισα να παω εξωτερικο για να ψαξω κατι εδω μου κρατησε μουτρα που εχουν κρατησει ενα διμηνο. Ενα διμηνο δε μιλαμε και μιλαω μονο στον πατερα μου. Της εχω μιλησει παλιοτερα για το χειρισμο αλλα δεν αλλαζει ποτε. Λογικο αφου θελει ψυχολογο αυτο. Ποιος ξερει αν θα μου ξαναμιλησει οταν γυρισω, εγω παντως δε θα της μιλησω γιατι το εχω προσπαθησει πολλες φορες και ειλικρινα πλεον δε με νοιαζει. Οπως καταλαβαινεις ομως, αυτο εχει αυξησει την αισθηση μοναξιας μου και σε συνδυασμο με την οικονομικη ανασφαλεια (κανεις δε μου εγγυαται οτι θα βρω δουλεια εδω ή στην Ελλαδα οταν γυρισω) με εχει κανει να ζηλευω ακομη περισσοτερο τους ανθρωπους που εχουν ασφαλεια στη ζωη τους, δηλαδη αυτους που εχουν μια καλη και μεγαλη παρεα τυπου φιλαρακια (ξερω πολλους που ειναι ακριβως ετσι η παρεα τους). Τα γκομενικα οχι, γιατι σημερα ειναι ο γκομενος, αυριο δεν ειναι και ειναι απλως ενα ατομο. Οι φιλοι ομως διατηρουνται συνηθως. Φετος την Πρωτοχρονια την περασα με κλαματα βλεποντας τους παντες να εχουν παει σε σπιτια φιλων και να ειναι μαζεμενα εκατο χιλιαδες ατομα αγαπες καρδουλες κλπ. Εγω δεν εχω κανεναν εχω απλα δυο τρεις γνωστους να μιλαω πού και πού και να βγαινω πού και πού. Η σταθερη παρεα που ειχα παλιοτερα κοπηκε για λογους που δεν αφορουσαν εμενα και εν ολιγοις δε μπορουσα να κανω κατι. Λογω της απιστευτης συστολης που εχω, αδυνατω να γνωριζω ατομα και ακομη και να γνωριζω ενω προσπαθω να φανω ευχαριστη στο τελος καταληγω μια αντιπαθητικη ντροπαλη και περιεργη. Παω σε δραστηριοτητες οταν νιωθω λιγο καλυτερα, αλλα τιποτα. Εχω κουραστει να νιωθω τοσο μονη μου και σκεφτομαι οτι εχω (μαλλον δηλαδη-ευτυχως ή μαλλον δυστυχως) τοσα χρονια ζωης μπροστα μου. Τοσα χρονια μπροστα μου απλα να σηκωνω το βαρος της μοναξιας μου και να ευχομαι να βρεθει κανενας ανθρωπος στο δρομο μου να παρακαμψει το ποσο ντροπαλη και απομακρη φαινομαι. Αλλα αυτο ναι το ξερω δε γινεται γιατι κανεις δε θελει να το κανει για σενα. Οποτε πρεπει εγω να αλλαξω. Αλλα δε βρισκω τη δυναμη να παω σε ψυχολογο γιατι δεν εχω πιστη στον εαυτο μου οτι θα λυθει το προβλημα μου. Πιστευω οτι καποιοι ανθρωποι ειμαστε καταδικασμενοι στη μοναξια. Πώς μπορω να φυγω απο αυτη την αρνηση και να προσπαθησω να δω με αλλο ματι τη ζωη μου? Πιστευεις οτι καποιοι ανθρωποι ειναι καταδικασμενοι να βιωνουν σε ολη τους τη ζωη μοναξια?

η μοναξια με πνιγει

Δεν πιστεύω ότι είναι οποιοσδήποτε καταδικασμένος σε οτιδήποτε, δεν βγάζει νόημα αυτή η σκέψη. Από ποιον δηλαδή είναι καταδικασμένος; Ό,τι και να κάνει, μα ό,τι και να κάνει κάποιος, θα έχει την ίδια εξέλιξη; Αυτό λέγεται μοιρολατρία, και δεν πιστεύω στη μοίρα.

Οκ, δεν πιστεύεις ότι θα λυθεί το πρόβλημα σου αν πας σε ψυχολόγο. Οπότε, αν πας, δεν θα γίνει τίποτα. Τότε, γιατί δεν πας; Αυτό που κάνεις, δεν είναι ουδέτερο, είναι ενεργητικό.

Επιλέγεις να μην πας, γιατί φοβάσαι μήπως τελικά αλλάξεις, κι αυτό είναι ακόμη πιο τρομαχτικό από αυτό που ξέρεις ήδη.

Δεν έχεις άλλη επιλογή. Νέτα-σκέτα, μόνο αυτό μπορείς να κάνεις. Δεν μπορείς να δεις με άλλο μάτι τη ζωή σου με τη θολούρα που σε περιβάλει τώρα. Χρειάζεσαι βοήθεια. Αν θέλεις να αλλάξεις, γίνεται.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

52 points
Upvote Downvote

26
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
21 Θέματα σχολίων
5 Απαντήσεις θεμάτων
4 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
23 Συντάκτες σχολίων
xrusaleepapiaCaprica_6Τσιτσίγκειος Πένα Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Penthesilea
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Πέρα από όλα τα άλλα, εγώ θα σου πω ότι οι παρέες με τα εκατό χιλιάδες άτομα τύπου φιλαράκια (αγάπες, καρδούλες κλπ.) που ζηλεύεις τόσο πολύ, είναι ένα ψέμα. Το ξέρω ότι δεν θα με πιστέψεις γιατί έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι έτσι είναι, κάποιοι είναι καταδικασμένοι να ζουν μόνοι κι έρημοι ενώ άλλοι ζουν κινηματογραφικές ζωές, αλλά θα σου το πω ξανά και θα επιμείνω: Οι παρέες αυτές δεν είναι τόσο αξιοζήλευτες όσο νομίζεις. Πιστεύεις ότι η ουσία είναι ακριβώς όπως φαίνεται στις φωτογραφίες στο ίνσταγκραμ, τα βλέπεις όλα με ένα φίλτρο γαματοσύνης, θα σου πω όμως εγώ… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Οι προσδοκίες, η απογοήτευση, η θλίψη και τα σενάριά της. Είσαι 27 και έχεις μια ολόκληρη ζωή μπροστά σου. Έχεις περίπου 70 χρόνια ακόμα να ζήσεις. Ή αλλιώς, ανά πάσα στιγμή θα πάψεις να ζεις. Δεν υπάρχει λόγος να ζεις έτσι. Με προσδοκίες, απογοήτευση, θλίψη και σενάρια, στα οποία εσύ είσαι ανεπιθύμητη. Η ψυχοθεραπεία δε σου μάθει πώς να αποκτήσεις φίλες, ούτε θα σου πει 5 τρόπους για να είσαι κεφάτη και μπριόζα μόλις ξυπνάς το πρωί. Θα σε βοηθήσει να σκεφτείς τι έχει συμβάλει στο να νιώθεις έτσι, θα σε βοηθήσει να συστηθείς εσύ στον εαυτό σου λέγοντας του… Διαβάστε περισσότερα »

Fuchsia
Μέλος
Συμμετέχων

Ωραιο σχολιο Ποντια!

Τσιτσίγκειος Πένα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Πολύ όμορφο σχόλιο! Η ιστορία μας γράφεται μέχρι την τελευταία στιγμή, μέχρι τότε μαθαίνουμε και προσπαθούμε.

xrusa
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συγχαρητήρια για το ψευδώνυμο πολύ ευφάνταστο και είμαι τρελή φαν των σαββατογεννημένων

Μέλος
Συμμετέχων

Εγω σε ένα πράγμα θα σταθώ και αυτό είναι ότι τα φαινόμενα απατούν όσον αφορά τις παρέες τύπου Φιλαράκια. Με τα σοσιαλ είναι πολύ εύκολο να ανεβάσεις στορυ και ποστ που φαίνεται να έχεις την τέλεια παρέα, ενώ στην πραγματικότητα νιώθεις ότι δεν ταιριάζεις πραγματικά, δεν πολυσυμπαθεις κάποιον απο την παρέα, κλπ. Θυμάμαι στην σχολή μου ήταν μια κοριτσοπαρεα που φαινόταν τέλεια και aesthetic και λες και θα κάνει το Νετφλιξ καμία σειρά γι αυτές και είχανε αξιοζηλευτα προφίλ στο Ινσταγκραμ, αλλά εγώ θυμάμαι να περιμένω στην ουρά της λεσχης και να ακούω 2 να κράζουν μια απο αυτές. Όχι… Διαβάστε περισσότερα »

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Οι άνθρωποι που έχουν πολλούς φίλους δεν τους βρήκαν τυχαία, ούτε στα γαριδάκια. Έκανα συνειδητές προσπάθειες για να αποκτήσουν φίλους και δε σταματάνε όταν γνωρίζουν καινούριους ανθρώπους. Αυτά αγαπητή δεν έρχονται μόνα τους, για να αποκτήσεις και να διατηρήσεις φίλους πρέπει να είσαι ένας άνθρωπος θελκτικος, και η μαυρίλα που νιώθεις θελκτική δε σε κάνει σίγουρα. Αν θέλεις να το αλλάξεις γίνεται, όσο όμως επαναπαυεσαι σε αυτό και πιστεύεις ότι έτσι είναι και δεν αλλάζει, μάντεψε, δεν πρόκειται να αλλάξει. Κάνεις δεν μπορεί να σε σώσει ούτε από τον εαυτό σου ούτε από τη μοναξιά σου. Αυτή είναι μια δουλειά… Διαβάστε περισσότερα »

Eva
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εγώ θα πρότεινα την μέθοδο baby steps! Ήτοι μη δημιουργείς μεγάλες προσδοκίες και δες τα πράγματα απλά. Βρες ένα ψυχολόγο που είναι στην περιοχή σου, τόσο απλά, κλείσε ένα ραντεβού και απλά πήγαινε. Τόσο απλά. Χωρίς μεγάλη επεξεργασία και προσδοκίες. Ίσως θεωρείς την αλλαγή δύσκολη, αλλά δεν είναι. Επίσης πέρνει χρόνο, δεν είναι όπως το μαλλί που το κόβεις σε ένα μισάωρο και αλλάζεις αμέσως όψη. Μη σκεφτείς τι θα πεις, ούτε τι θα σου πει ο ψυχολόγος. Κράτα τα πράγματα απλά, με την λογική του βλέποντας και κάνοντας. Μην αναλύεις, μην επεξεργάζεσαι. Απλά πήγαινε, μπες στο γραφείο και κάτσε… Διαβάστε περισσότερα »

este
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Βρε παιδί μου πήγαινε σε έναν ψυχολόγο. Προσπάθησε να λύσεις τα θέματα σου. Τι πάει να πει πεπρωμένο και αηδίες. Μην αφήνεις τα χρόνια να περνάνε και εσύ να βυθίζεσαι στις ανασφάλειες σου. Όλοι μα όλοι έχουμε θέματα, και οι κοινωνικοί και οι όμορφοι και οι άσχημοι και αυτοί με τις καλές δουλειές και αυτοί με τις λιγότερο καλές. Δεν τα αφήνουμε να μας ρημάζουν την ζωή όμως. Αφού δεν μπορείς να τα λύσεις μόνη σου, ζήτα βοήθεια. Κανείς δεν είναι καταδικασμένος σε τίποτα, εκτός βέβαια αν ο ίδιος καταδικάσει τον εαυτό του.

MarinaK
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Ξέρεις τί κάνεις;Βλέπεις τις παρέες απ΄εξω, σαν να βλέπεις σορτ-φιλμάκι ονειρεμένο. Δεν είναι έτσι η πραγματικότητα. Για να την δεις πρέπει να βγάλεις αυτα τα γυαλιά της εξειδανίκευσης που φοράς. Αυτά, για να τα βγάλεις, πρέπει να ζήσεις, να μάθεις και να δεις τα πράγματα στις αληθινές τους διαστάσεις. Δες ψυχολόγο για πιο γρήγορο αποτέλεσμα. Ο χαρακτήρας ο ντροπαλός δεν είναι ντροπή.Είναι φύση. Ντροπαλοί ανθρώποι δεν σημαίνει δυστυχισμένοι άνθρωποι. Κοίτα τι σου αρέσει και μπορείς να κάνεις με την δουλεία σου και λύσε με ψυχολόγο την αντιμετώπιση και την επιρροή που έχει μέσα σου η σχέση με την μητέρα σου.

Μαύρο Γατί
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Εγώ πάλι είμαι εδώ να σου πω να μη ζηλεύεις καθόλου τις φανσι δουλειές του εξωτερικού, γιατί κι εγώ τις ζήλευα, και παλεψα πολύ να πάρω μια τέτοια, και όταν έπαθα δηλητηρίαση απ’ το φαι της καντινας κανείς δε με ακουσε, και με κορόιδευαν που ήμουν βιγκαν, και είδα να παίρνουν προαγωγές άτομα που έρχονταν κάθε μέρα μαστουρωμενα επειδή τα είχαν καλά με τους από πάνω, και δέχτηκα official warning επειδή πάω συχνά για κατούρημα. Ήτοι, φανσι ή μη φανσι δουλειά, τη μεγαλύτερη διαφορά την κάνουν οι ανώτεροι και η στάση της εταιρείας απέναντι στους υπαλλήλους. Όλα τα άλλα έπονται.… Διαβάστε περισσότερα »

Miss Vanjie
Μέλος
Συμμετέχων

έχω περάσει από παρόμοια φάση όπου δεν είχα πολλούς φίλους και στεναχωριόμουν και ενώ ήθελα να κάνω πράγματα δεν τα έκανα γτ δεν είχα παρέα. Πρώτον, κατάλαβα πως τα άτομα που θεωρούσα φίλους ήταν απλά γνωστοί και στη τελική δεν μου ταίριαζαν σαν παρέα ,οπότε δεν τους είχα ανάγκη. Δεύτερον, νομίζω πως ο ψυχολόγος θα σου κάνει καλό γιατί έτσι θα αποδεχτεις τον εαυτό σου, θα τον αγαπήσεις, θα το σέβεσαι και θα βάζεις όρια στους άλλους στη ζωή σου και έτσι σιγά σιγά οι άνθρωποι θα σε αγαπούν γι αυτό που είσαι και εσύ θα είσαι καλύτερα μέσα σου.… Διαβάστε περισσότερα »

Eva
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πόσο δίκιο! και έχω να πω ότι μόλις ξεκίνησα να πηγαίνω σε αυτά που ηθελα ακόμα και μόνη μου, βρήκα και την αντίστοιχη παρέα, είτε μέσα από το περιβάλλον της εκδήλωσης, είτε γιατί άρχισα να μιλάω για αυτά που έκανα και μόνη μου και έτσι ανακάλυπτα ότι άνθρωποι στο περιβάλλον μου, που μπορεί να είμασταν απλοί συνάδελφοι και να είχαμε πει μόνο ένα γεια, πήγαιναν στα ίδια μέρη και εκδηλώσεις, απλά δεν είχε τύχει ποτέ να γίνει σχετική συζήτηση! και μάντεψε τώρα έχω βρει παρέες, όχι απλά παρέα και απολαμβάνω την κάθε διαφορετική έξοδό μου και με διαφορετική παρέα! Να… Διαβάστε περισσότερα »

Miss Vanjie
Μέλος
Συμμετέχων

εγώ έτσι ένιωσα στη συνάντηση της α,μπα και ξεκινόντας να γραφω εδώ. Επίσης, ακόμη δεν έχω βρει τον κύκλο μου όμως, ξέρω πως τα άτομα που θα βρω θα με αποδέχονται ( τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό ) γι αυτό που είμαι και όχι γι αυτό που θα ήθελαν να είμαι και εννοείται πως έτσι θα τους αποδεχτώ κι εγώ. Δύσκολο πράγμα η μοναξιά αλλά από το να έχεις ” φίλους ” που σε δυσκολίες σου λένε ” με κουράσες. όλο τα ίδια μου λες .δε θέλω να ακούσω άλλο ” ( ναι ,μου το είπε “φίλη” μου όταν τραβούσα μεγάλα… Διαβάστε περισσότερα »

loglady
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Σίγουρα δεν μπορείς να περιμένεις να φύγει από μόνη της η άρνηση. Ωστόσο, δεν θεωρώ πως χρειάζεται απαραίτητα πίστη στον εαυτό σου για να γυρέψεις τη βοήθεια που χρειάζεσαι. Χρειάζεται απλώς να κλείσεις το ραντεβού, και να πας. Κι ας μην πιστεύεις στον εαυτό σου. Κάνε κάτι. Μαντεύω πως η ζήλια σου τροφοδοτεί τη μοναξιά σου και το αντίστροφο, και για να το λύσεις αυτό είναι απαραίτητο να απευθυνθείς σε ειδικό. Όσον αφορά στη ζήλια ειδικά, έχοντας υπάρξει για χρόνια φίλη με άτομο που ζήλευε σχεδόν όλες τις πιο κοντινές της, ξέρω ότι πρόκειται για χαρακτηριστικό ανυπόφορο, με σημαντικό κόστος,… Διαβάστε περισσότερα »