Αγαπητή Α,μπα, Είμαι 25 χρονών και πριν μερικούς μήνες μετακόμισα σε μυστηριώδη πόλη της βόρειας Ευρώπης ώστε να ξεκινήσω τις σπουδές των ονείρων μου σε ακόμα πιο μυστηριώδη τομέα των τεχνών. Η πρώτη μου χρονιά υπήρξε δύσκολη καθώς αντιμετώπισα κάποια αρκετά σοβαρά θέματα ψυχικής υγείας, τα οποία έχω σχεδόν ξεπεράσει και προσπαθώ να συνεχίσω κανονικά και να προσαρμοστώ στο νέο μου περιβάλλον. Η ιστορία που θα σου περιγράψω ξεκινάει όταν εγώ εν μέσω του πανεπιστημιακού έτους έχω μηδενική παραγωγικότητα στο βασικό μου μάθημα και νιώθω οτι ο καθηγητής μου (τα μαθήματα είναι ιδιαίτερα) δεν με βοηθάει καθόλου. Από την άλλη, υπήρχε ένας άλλος καθηγητής που είχα σε μάθημα επιλογης (κι αυτό ιδιαίτερο) που με βοηθούσε και με ενέπνεε πολύ, οπότε πήρα την απόφαση να φύγω από τον πρώτο μου καθηγητή και να ζητήσω από εκείνον να μου κάνει μαθήματα. Εκείνος διδάσκει πρώτη χρονιά φέτος καθώς μέχρι πέρυσι ήταν φοιτητής στη σχολή (είναι 45 ετών), και όλοι έχουν να πουν για το πόσο “κουλ” άτομο είναι. Μετά από δύο βδομάδες άβολων συναντήσεων και αναμονής, λοιπόν, ξεκινήσαμε τα μαθήματα. Για κάποιο λόγο μου ξεκαθάρισε τουλάχιστον δύο φορές ότι ο λόγος που θα δεχόταν να με αναλάβει είναι ότι του αρέσει να διδάσκει, ενώ υπήρξε περιστατικό που απέφυγε φανερά να μπει μαζί μου σε ασανσερ, και τότε μου μπήκαν υποψίες ότι αυτός μπορεί κάποια μύγα να έχει και να μυγιάζεται. Έλα όμως που άρχισα να αναρωτιέμαι αν κι εγώ καταβάθος έχω την ίδια… Έτσι ξεκίνησε το κρας μου με εκείνον, και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Στην πορεία πέρασα κάποιες δύσκολες καταστάσεις και ένιωσα ότι ήταν το πιο κοντινό μου άτομο εδώ που είμαι. Του έλεγα τα πάντα και θα καθόταν ακόμα και ώρες μετά το μάθημα να συζητάμε. Ένιωθα ότι μπορώ να είμαι ευάλωτη μπροστά του. Βρήκα κίνητρο σε μια πολύ σκοτεινή περίοδο της ζωής μου και δεν μπορούσα να μην έχω συναισθήματα για εκείνον. Πάντα θα μου έστελνε πράγματα για να πάρω έμπνευση, θα καθόταν ακόμα και διακοπές να ήταν να δουλέψει για να μου στείλει υλικό και θα έμενε επιπλέον ώρες στα μαθήματα. Κάποια στιγμή αρχίσαμε να λέμε αρκετά πιο προσωπικά πράγματα, εκείνος μου είπε για την τωρινή του σχέση και νομίζω πως ήθελε να μάθει για την δική μου προσωπική ζωή, αλλά απέφυγα να το συζητήσω (προσπάθησε αρκετές φορές). Είχαμε κάνει κάποια μαθήματα μέσω skype επειδή μια βδομάδα έλειπα, όπου υπήρχε ένα αρκετά συνωμοτικό ύφος μεταξύ μας (μου είπε πως έχει πει αρκετά πράγματα που δεν πρέπει να ειπωθούν παραέξω) και όταν γύρισα μου ξαναζήτησε να κάνουμε μέσω skype κάποιο απόγευμα και επέμενε (η σχολή ήταν κλειστή εκείνη τη βδομάδα) αλλά εγώ δεν ήμουν καλά και αρνήθηκα πολύ τυπικά και ψυχρά. Από τότε νομίζω ότι πήρε απόσταση, και μάλιστα έβαλε και τα δυο μαθήματά μας σε μία μέρα τη βδομάδα χωρίς να μου το πει ξεκάθαρα, λέγοντάς μου ότι απλά “έτυχε” μέχρι που στο τέλος αυτό έγινε μόνιμο. Όποτε όμως έχουμε μάθημα, νιώθω ότι άλλες φορές υπάρχει μια τεράστια ένταση και αμηχανία, και άλλες υπάρχει άνεση, υπάρχουν τα αστεία μας και μπορώ να τον κοιτάζω στα μάτια χωρίς να φοβάμαι μην καταλάβει, γιατί ήδη ξέρει και με κοιτάει με τον ίδιο τρόπο. Κάθε φορά που βγαίνω από το μάθημα συνειδητοποιώ πως έχω ένα ηλίθιο χαμόγελο και έχω παρατηρήσει ότι έχει κι εκείνος ένα παρόμοιο που δεν το έχει μπροστά σε κανέναν άλλον. Σε ένα φεστιβαλ που έγινε πρόσφατα στα πλαίσια της σχολής κοιταζόμασταν από μακριά αλλά αποφεύγαμε ο ένας τον άλλον, ειδικά εκείνος έδειχνε τραγικά αμήχανος. Γενικά ο κανονισμός της σχολής απαγορεύει τις σχέσεις μεταξύ καθηγητών και φοιτητών, και προφανώς δε θέλει να ρισκάρει να χάσει τη δουλειά του. Εννοείται ξέρω ότι δεν μπορεί να είναι καθαρά αυτός ο λόγος που δεν εκδηλώνεται. Κάποιες φορές έχει καθίσει αρκετά κοντά μου και με κοιτάει με έναν τρόπο που δεν μπορώ να τον κοιτάξω γιατί είμαι σίγουρη πως κάτι θα γίνει εαν κοιταχτούμε στα μάτια. Συνήθως μετά από αυτό πετάγεται σαν ελατήριο στην άλλη πλευρά της αίθουσας και μιλάει ακατάπαυστα. Το τέλος της χρονιάς πλησιάζει και κάτι μέσα μου θα ήθελε να εκφραστει για να υπάρξει έστω ενα κλείσιμο. Σίγουρα θέλω να τον ευχαριστήσω για όσα έκανε για εμένα φέτος, που ήταν πολλά και σημαντικά, άσχετα με το μεταξύ μας φλερτ. Επίσης το ξέρω πως πιθανότατα το ζω μόνη μου σε αυτή την ένταση και φταίει και η ηλικία. Δεν περιμένω να τα παρατήσει όλα και να ναι μαζί μου, όσο και να το έχω ονειρευτεί. Επίσης ξέρω πως αν εκδηλωθώ υπάρχει η πιθανότητα να καταστρέψω τη σχέση μας για τα επόμενα χρόνια που θα συνεργαζόμαστε. Αλλά αν δεν εκδηλωθώ θα σκάσω. Κι αν είναι η σπάνια περίπτωση που τα αισθήματα είναι αμοιβαία; Τι να κάνω; Να εκδηλωθώ;
-Στομαχική πεταλούδα
Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να απευθυνθείς στο τμήμα ψυχικής υγείας της σχολής σου και να κλείσεις ραντεβού με έναν ψυχολόγο το γρηγορότερο.
Χρειάζεσαι ένα στήριγμα όσο δεν μπορείς να στηριχτείς στον εαυτό σου και επειδή είσαι ευάλωτη, έπεσες σε ένα από τα πλέον ακατάλληλα. Αυτό που κάνεις είναι αδιέξοδο, μάταιο, πολύ μεγάλο λάθος, που μπορεί να πληρώσεις ακριβά για πολλά χρόνια.
Δεν εξετάζω την δική του ευθύνη σε όλο αυτό, που είναι τεράστια, γιατί προέχει να προστατέψεις τον εαυτό σου. Δεν μπορεί να σε σώσει, ούτε αυτός, ούτε κανένας άλλος. Μίλα σε φίλους, αν χρειάζεται, αλλά προέχει να βρεις έναν επαγγελματία γιατί αυτά που σε έχουν οδηγήσει να έχεις ερωτευτεί τον ανώτερο σου που έχει εξουσία πάνω σου δεν είσαι σε θέση ούτε να τα δεις αυτή τη στιγμή.
Σε παρακαλώ, πάρτο στα σοβαρά αυτό που σου γράφω, και γράψε μας ξανά, αν έχεις κι άλλες ερωτήσεις, ή δεν καταλαβαίνεις καθόλου την αντίδραση μου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κάνεις τις σπουδές των ονείρων σου που σημαίνει ότι το περιβάλλον γύρω σου είναι γεμάτο από ανθρώπους που έχετε ονειρευτεί τα ίδια πράγματα. Αυτό συμβαίνει πολύ σπάνια στην ζωή μας, ίσως και ποτέ. Γνώρισε αυτούς τους ανθρώπους, κάντε μαζί δραστηριότητες, κοινές δημιουργίες, συζητήσεις, σχέδια. Το να διαλέγεις να δώσεις όλη σου την ενέργεια στον άνθρωπο που “υποχρεωτικά” πρέπει να σε βλέπει μια φορά την εβδομάδα, και που όλα φωνάζουν “απομόνωση και αδιέξοδο”, είναι σαν να πετάς ένα τεράστιο δώρο που σου δόθηκε και που δεν ξέρεις αν σου ξαναδοθεί. Φυσικά τους λόγους και τις λύσεις θα τις βρεις με την… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν ακούω για ιστορίες έρωτα που εξελίσσονται μόνο με καυτές ματιές και βλέμματα χωρίς ποτέ να οδηγούν κάπου, ο νους μου πάει μόνο στο κακό…
Ή η φίλη μας τα έχει φουσκώσει στο μυαλό της χωρίς να συμβαίνει τίποτα το ιδιαίτερο ή όντως κάτι υπάρχει αλλά η άλλη πλευρά εξυπηρετείται με κάποιο τρόπο από αυτή την αδράνεια και τη σιωπή.
Φοβάμαι ότι είμαστε στη δεύτερη περίπτωση.
Κι εγώ είμαι σχεδόν σίγουρη ότι τη γουστάρει ο καθηγητούκος. Μάλιστα, τα σκηνικά που περιγράφει με τις ματιές, το συνωμοτικό ύφος, το σκωτσέζικο ντους και την αμηχανία, μου θυμίζουν πάρα πολύ τη δική μου περίπτωση με τον καθηγητή μου. Αποδείχτηκε πως δεν ήταν στη φαντασία μου όσα παρατηρούσα. Το ζήτημα όμως για μένα δεν είναι αυτό, αν υπάρχει αμοιβαιότητα (θεωρώ ότι υπάρχει). Το ζήτημα είναι η τακτική που διακρίνεται στην όλη στάση του καθηγητή. Τεστάρει το έδαφος, προσπαθεί να δει αν τον παίρνει να κάνει κίνηση και αν μπορεί να σε κάνει “συνένοχη” σε βαθμό τέτοιο, που να μην ρισκάρει… Διαβάστε περισσότερα »
Ωραία τα λες, συμφωνω
Δεν έχει άδικο η αμπα που λέει ότι το θέμα μας δεν είναι αυτός αλλά η κοπελα, όμως δεν μπορώ να μη τον σχολιάσω. Δε συμφωνώ με τους υπόλοιπους που λένε ότι το φαντάστηκε και δεν είναι αμοιβαίο, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι ζει έρωτα τρελό. Όμως ολόκληρος μαντραχαλος να μην “μπορεί” να επιβληθεί στο συναίσθημα του, για πόσο; πέντε χρόνια θα την έχει φοιτητρια; Κάνα εξάμηνο, βαριά δύο, είναι τραγικό. Της έλεγε και συνομωτικα μυστικά, και να μη βγουν παραεξω και αηδίες. Ο κανονισμός υπάρχει και τον ξέρει εντωμεταξυ. Οπότε ή είναι αδίστακτος και ξέρει πολύ καλά τι κανει… Διαβάστε περισσότερα »
“Τσιμπιμένοι” είναι και οι δυο… Γιατί βάζουμε αμέσως τους ειδικούς ανάμεσα σε έναν πιθανόν έρωτα;;;Μήπως είναι λίγο φορμαλιστικό και συντηρητικό; Εξετάζουμε τις επιπτώσεις και όχι τα συναισθήματα. Κατ’ αρχήν δεν ξέρουμε τί ανθρωποι είναι και οι δυο. Σαφώς μπορεί να είναι και οι δύο για να τους δει ειδικός ψυχολόγος, αλλά μπορεί να είναι και σοβαροί άνθρωποι οι οποίοι έχουν μια χημεία. Κατά πάσα πιθανότητα αν γίνει κάτι, αυτό δεν θα αντέξει στον χρόνο λόγω διαφοράς ηλικίας και προτεραιοτήτων αλλά…βάζεις τον έρωτα σε καλούπι;;; Σε κάθε έρωτα υπάρχει αρχικά μια εξιδανίκευση στον άλλον μέχρι να περάσει αυτό σε φάση ολοκλήρωσης-… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν νομίζω…” Έλα όμως που άρχισα να αναρωτιέμαι αν κι εγώ καταβάθος έχω την ίδια…”, ” Έτσι ξεκίνησε το κρας μου με εκείνον..”, “εκείνος μου είπε για την τωρινή του σχέση και νομίζω πως ήθελε να μάθει για την δική μου προσωπική ζωή…”, “κοιταζόμασταν από μακριά αλλά αποφεύγαμε ο ένας τον άλλον…”. Μου μυρίζει μπαρούτι.
Συμφωνώ Γεδεών. Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις το ίδιο. Επιπλέον η κοπέλα από το γράψιμο της φαίνεται ότι έχει δυνατή αντίληψη, δε νομίζω ότι κατάλαβε λάθος.
Θα μπορούσα να σου απαντήσω ένα προς ένα σε αυτά που λες αλλά υποπτεύομαι ότι θα είναι μάταιο. Η μόνη λύση να ζητήσεις τη βοήθεια από κάποιον ειδικό. Σίγουρα η σχολή σου θα μπορούσε να σε βοηθήσει.
Νομίζω πως την γουστάρει αλλά είναι ανώρυμος, κολακεύεται με την προσοχή της, ίσως νιώθει και αυτός παγιδευμένος στην ζωή του. Επίσης ίσως φοβάται και μην πέσει μηνυσάρα για σεξουαλική παρενόχληση ή κάτι παρεμφερές, εξ ου και η αμηχανία.
Akyro
Να ξεκαθαρίσω, δεν πάει για την ερώτηση αυτό. Είχα γράψει σχόλιο και μετάνιωσα, αλλά δεν υπάρχει δυνατότητα διαγραφής, μόνο επεξεργασίας.