Αγαπητή α,μπα Υπάρχει ένα ζήτημα που με βασανίζει το τελευταίο διάστημα.Ο σύζυγος μου έχει έναν αδερφικο φίλο μεγαλώσανε μαζί.Οι γάμοι μας γίνανε σχετικά κοντά κι η γυναίκα του φίλου του μια εξαιρετική κοπέλα κάναμε στενή παρέα όλοι μαζί είχαμε μια υπέροχη χαρούμενη ζωή.Δυστυχως πριν από 20 μήνες η κοπέλα έχασε τη ζωή της με τραγικό τρόπο σε τροχαίο λίγες μέρες μετά την πρώτη επέτειο του γάμου τους.Οπως καταλαβαίνετε το σοκ ήταν μεγάλο για όλους μας.Πολυ δύσκολο μακάρι να μην αξιώνεται κανείς να ζει τέτοιες στιγμές.Να μη πολυλογω του σταθήκαμε όλοι οι φίλοι δεν τον αφήναμε μόνο κλπ.Στους 8 μήνες έκανε μια σχέση με μια κοπέλα αρκετά μικρότερη του.Στην αρχή θεωρήσαμε ότι είναι κάτι επιπόλαιο γιατί έτσι το παρουσίαζε κι ότι Μ αυτόν τον τρόπο ξεσπάει ίσως.Μολις όμως έγινε το ετήσιο μνημόσυνο σιγά σιγά την έφερε στο σπίτι και συγκατοικούν (στο σπίτι που έμενε με την γυναίκα του γιατί είναι δικό του)και πλέον η κοπέλα έχει γνωρίσει όλο του το σόι και συμπεριφέρεται σαν αρραβωνιαστικια του ας πούμε.Το θέμα μου εμενα είναι το εξής:δυσκολεύομαι τόσο πολύ να βρισκόμαστε με την καινούρια σχέση χωρίς να γίνεται το στομάχι μου κόμπος.Δε μπορώ να είμαι χαζοχαρουμενη σαν να μη συνέβη τίποτα σκέφτομαι αυτή την κοπελίτσα που τόσο άδικα έφυγε στο άνθος της ηλικίας της.Ακομα δε μπορώ καλά καλά να το χωνέψω ότι έγινε.Εχω τη φωνή της ακόμη στ αυτιά μου.Πολλες φορές σκέφτομαι ότι βλέπω εφιάλτη και θα ξυπνήσω και θα είναι όλα όπως πριν.Προσωπικα δεν ήμουν ακόμη έτοιμη να την γνωρίσω.Η κατάσταση που ζούμε με βοηθά να κρατώ τις αποστάσεις μου αλλά δε γίνεται να τους αποφεύγω συνέχεια.Οι υπόλοιποι της παρέας είναι κουλ και μέσα στα γέλια.Ο σύζυγος μου λέει ότι υπερβάλλω κι ότι έγινε δεν θα αλλάξει ακόμη κι αν έβρισκε κοπέλα σε δέκα χρόνια.Φυσικα κανείς δεν είπε ότι ο άνθρωπος πρέπει να κλειστεί μέσα έζησε έναν εφιάλτη και του αξίζει να ζήσει πάλι τη χαρά.(αν και δε ξέρω κατά πόσο μπορεί κάποιος να βγει αλώβητος μετά από ένα τέτοιο τραυμα)Το θέμα μου είναι γιατί εγώ δυσκολεύομαι να το ξεπεράσω?Κι αν εγώ δυσκολεύομαι εκείνος που ήταν και γυναίκα του πως κατάφερε να την ξεχάσει τόσο γρήγορα και να βάλει μια άλλη κοπέλα στο σπίτι που στεγασε τα όνειρα τους?θα ηθελα ειλικρινά να είμαι κι εγώ σαν τους άλλους και να λειτουργώ με ψυχρή λογική κι όχι συναισθηματικά αλλά δυσκολεύομαι κι αναρωτιέμαι αν έχω τελικά εγώ το θέμα η όλοι οι άλλοι?Είναι παράλογο που εναμιση χρόνο μετά σκέφτομαι την κοπελίτσα και δακρύζω? πρέπει να απευθυνθώ σε ψυχολόγο?
=Αφροδιτη
Ίσως, γιατί μόνο έτσι θα καταλάβεις τι έχεις πάρει τόσο προσωπικά. Φοβάσαι την ιδέα ότι ουδείς αντικατάστατος; Φοβάσαι ότι αν πέθαινες εσύ, ο άντρας σου θα γινόταν ξανά ευτυχισμένος με κάποια άλλη; Πιστεύεις ότι όσοι σημαδεύονται από τη ζωή οφείλουν να φέρουν αυτό το σημάδι για πάντα, να ζουν ως κατεστραμμένοι, επειδή δεν δικαιούνται κάτι άλλο; Αν δεν το βρεις μόνη σου, να πας, γιατί κάποια που λες δεν είναι και πολύ λογικά. Δεν είναι παράλογο που δακρύζεις όταν τη σκέφτεσαι, αλλά ποιος είπε ότι οι άλλοι δεν δακρύζουν όταν την σκέφτονται; Δεν χρειάζεται να μείνει ο άλλος μόνος του για να δακρύζεις εσύ με την ανάμνηση της, είναι εντελώς ξέχωρα αυτά μεταξύ τους. Ο άντρας σου τα είπε μια χαρά: αυτό που έγινε δεν ξεγίνεται, αλλά δεν χρειάζεται να είναι “αλώβητος” κάποιος για να ζήσει ξανά τη χαρά της ζωής. Όσο για το σπίτι, τι προτείνεις; Να το πουλήσει τώρα για να αποδείξει πόσο συντετριμμένος είναι; Είναι κάτι που τον συνδέει με το παρελθόν που δεν θέλει να χάσει, έχεις σκεφτεί ότι λειτουργεί και έτσι; Και ότι οι άλλοι χαίρονται με την εξέλιξη δεν σημαίνει ότι είναι ψυχροί υπολογιστές και εσύ που δεν χαίρεσαι η συναισθηματική. Μάλλον ανάποδα πάει. Εσύ είσαι που απαιτείς να λειτουργούν οι άλλοι με την λογική σου χωρίς να αφήνεις περιθώριο στα συναισθήματα των άλλων.
Δεν την ξέχασε την γυναίκα του. Εσύ πιστεύεις ότι την ξέχασε, επειδή έχεις πολύ συγκεκριμένη άποψη για το πένθος. Πρέπει να απαγορέψεις στον εαυτό σου να έχει γνώμη για το πένθος των άλλων, και σου το λέω πολύ καλοπροαίρετα. Εσύ, να πενθείς όπως θέλεις (κι ελπίζω να μην πενθήσεις ποτέ ξανά) αλλά μην διανοείσαι καν να νομίζεις ότι ξέρεις τι σκέφτεται και τι νιώθει κάποιος άλλος που έχει ζήσει κάτι τέτοιο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το πέθνος είναι κάτι πολύ προσωπικό. Το ότι έκανε σχέση στους 8 μήνες δεν σημαίνει οτι ξέχασε την γυναίκα του, απλά οτι το πήρε απόφαση και προχώρησε με την ζωή του. Η γιαγιά μου πέθανε πριν 60 χρόνια, ήταν πολύ νέα και άφησε δύο παιδιά και τον παππού μου πίσω. Ο παππούς μετά από λίγα χρόνια παντρεύτηκε, έκανε κι άλλα παιδιά και έζησε μια καλή ζωή με την νέα του γυναίκα η οποία πέθανε πριν από λίγα χρόνια σε μεγάλη ηλικία. Τον παππού τον χάσαμε φέτος και λίγο πριν ξεψυχήσει φώναζε το όνομα της της γιαγιάς μου κι ας είχαν… Διαβάστε περισσότερα »
BabyDoll πολύ συγκινητικό το σχόλιό σου, με άγγιξε βαθιά.
Συλλυπητήρια για τον παππού, να ζήσεις να τον θυμάσαι.
Σ’ ευχαριστώ πένα ❤️
@babydoll και εγω συγκινηθηκα με την ιστορια σου. Καπως σκεφτηκα οτι καποια ζευγαρια ειναι πραγματικα πολυ ταιριαστα. Ακομα και μπροστα στον θανατο.
Θελω επισης να πω στην Αφροδιτη πως την καταλαβαινω απ τη μια. Η διαχειριση του πενθους ειναι δυσκολη και απροβλεπτη. Το τι κανουμε δεν αντικατοπτριζει παντα το πως νιωθουμε. Ειναι καλο να ειμαστε επιεικεις με τους ανθρωπους.
Αυτή η ερώτηση με άγγιξε βαθιά. Φίλη μου πολύ νέα κοπέλα και με τον άντρα της δέκα χρόνια πέθανε μαζί με το παιδί τους. Ο άντρας της μέσα σε ένα χρόνο είχε παντρευτεί και είχε κάνει άλλο παιδί.
Αντιλαμβάνομαι ότι το πένθος είναι διαφορετικό για τον καθένα, ότι ο άνθρωπος αυτός είχε κάνει τα πάντα (είχε αγοράσει καινούριο σπίτι, καινούριο αμάξι) για να αποκτήσει μια νέα ζωή, ωστόσο όταν έγινε ήταν δύσκολο να το αποδεχτώ συναισθήματικα.
Όχι όχι. Καμία σχέση.
Τον οποίο όλοι έπεσαν να τον φάνε, χωρίς να ξέρουν τι βίωσε αυτός ο άνθρωπος και τι χρειάστηκε να κάνει για να μην του στρίψει.
Η ζωή συνεχίζεται. Ο καθένας είναι ελεύθερος να κουμαντάρει τη ζωή του όπως του αρέσει και δεν μας πέφτει λόγος. Αυτά τα πράγματα δεν τα βλέπουμε συναισθηματικά, είναι θέματα επιβίωσης.
Εγώ συμφωνώ με τη γράφουσα.. Ναι φυσικά @ καθεμία/καθένας διαχειρίζεται το πένθος τ@ διαφορετικά…αλλά μόνο 8 μήνες για έναν άνθρωπο που φεύγει από τη ζωή και, δη, με τέτοιον ειδεχθή τρόπο;
Δεν ξέρω, το νιώθω ασέβεια προς το πρόσωπο τ@ εκλιπούσας/εκλιπόντος.
Γιατί; αλήθεια ρωτάω! Ξέρεις τι σημαίνει 8 μήνες σε πενθος ; η ώρα είναι σαν ένας χρόνος! Παρ’ όλα αυτά , ακόμα και αν δε το πέρασε έτσι βαριά ο άνθρωπος, τι το κακό έχει που συνεχίζει τη ζωή του;
Το καταλαβαίνω αυτό εν μέρει. .. αλλά μου χτύπησε πολύ άσχημα που πριν γίνει καν το 1ο μνημόσυνο της εκλιπούσας αυτός είχε προχωρήσει.. Επίσης μου χτύπησε πολύ άσχημα που αυτό ξεκίνησε “επιπόλαια” : άσχημα όχι μόνο για την εκλιπούσα, αλλά και για τη νέα κοπέλα -Αν ήταν πχ ότι ξεκίνησε γιατί την αγάπησε, γιατί και η άλλη βίωνε κάτι παρόμοιο, γιατί στήριξε @ μία/ένας τ@ν άλλον κλπ να το καταλάβω… αλλά να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο, ενώ δεν έχει γίνει καν το 1ο μνημόσυνο της γυναίκας, μόνο για να ικανοποιήσεις το βασικό σου ένστικτο (αρχικά τουλάχιστον).. ε ασεβές για εμένα -Για… Διαβάστε περισσότερα »
Το βασικό ένστικτο δεν πρέπει ποτέ να το υποτιμάμε ούτε να το υποβιβάζουμε. Γι’ αυτό λέγεται και βασικό: είναι ο πυρήνας της ύπαρξής μας και της εξακολούθησης της παρουσίας μας στον πλανήτη.
Δηλαδή ποιο θα ήταν το επιτρεπτό για σένα όριο, μετά από το οποίο η καινούρια σχέση δεν είναι ασέβεια;
Γνώμη μου πάντα, έτσι; Σίγουρα μετά από π. χ. 2 χρόνια, αλλά για μένα εξαρτάται και ο πόσος καιρός έζησες με τ@ν άλλ@ν, δηλ. για εμένα όσο πιο πολλά τα χρόνια που ζήσατε, τόσο πιο πολύ να διαρκεί το “πένθος”.
Το πένθος έχει να κάνει και με την αιτία του θανάτου; Μπαίνουν στο ζύγι, π.χ. Τροχαίο = 2 χρόνια πένθους;
Καρκίνος = 6 χρόνια πένθους;
Εγκεφαλικό = 1 χρόνος πένθους;
Δηλαδη ρε παιδια- απευθυνομαι σε εσας οου πεσατε να τη φατε- εσεις τι θα κανατε αν πεθαινε ξαφνικα η φιλη σας κ στους 8 μηνες θα επρεπε να γνωρισετε την κοπελα του συζυγου της; ετσι απο περιεργεια ρωταω.
Θα μπορουσατε να το διαχειριστειτε; Και αν οχι, δεν θα αναρωτιοσασταν (οπως αναρωτηθηκε και η γραγουσα) πως εδω εσειε δεν μπορειτε να συνεχισετε, πως μπορεσε εκεινος τοσο γρηγορα;
Γιατι το βρισκετε παραλογο να αναρωτιεται κατι τετοιο;
Το ότι δε συνέχισε τι σημαίνει όμως; Ο μόνος τρόπος να μη συνεχίσεις τη ζωή σου είναι να θαφτεις μαζί με το νεκρό σα χήρα στην Ινδία. Εκτός άμα συνέχεια εννοείς να πενθεί και να κλαίει και να μη βρίσκει σύντροφό και να μην κάνει τίποτα στη ζωή του για το χρονικό διάστημα που θεωρεί αποδεκτό η γράφουσα ή εσύ ή η κοινωνία. Μια χαρά συνεχίζει τη ζωή της η γράφουσα πάντως και καλά κάνει. Ο φίλος της,που επίσης συνεχίζει τη ζωή του, με σύντροφό ή χωρίς καλά κάνει. Το ότι βρήκε άλλη σύντροφο δε σημαίνει ότι δεν πονάει κι… Διαβάστε περισσότερα »
Εσύ σκέφτεσαι πως ήταν μέσα σε 8 μήνες έτοιμος να προχωρήσει τη ζωή του. Μπορεί και να μην ήταν. Απλά να ήθελε να ξεχαστεί και απλά μετά να έκατσε. Αν και σωστά τα λέει η Λένα, καταλαβαίνω τι λες και εμένα μου φαίνεται εξαιρετικά νωρίς το 8 μήνες μετά… Αλλά το τι σκεφτόμαστε εμείς δεν παίζει κάποιο ρόλο, και καλώς συμβαίνει αυτό.
Από τον τρόπο που αντιδράς φαίνεται σαν να κάνεις προβολή τα συναισθήματα και τους φόβους σου πάνω στον άνθρωπο αυτόν. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι έχει ο κάθε άνθρωπος μέσα του, με τι παλεύει, ο τρόπος που διαχειρίζεται καθένας το πένθος είναι διαφορετικός και το ότι κάποιος δε χάνεται μέσα στη θλίψη και την κατάθλιψη δε σημαίνει ότι δεν πονάει. Δικός μου άνθρωπος, όταν έχασε ξαφνικά τον πατέρα του, με τον οποίο είχαν σχέση βαθιάς αγάπης, έβγαινε κάθε μέρα σε κλαμπ. Φίλη μου, όταν πέθανε η αδερφή της, το ίδιο βράδυ πήγε στα μπουζούκια. Δεν μπορούμε να κρίνουμε τον πόνο… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι πολύ για την απώλια σας.
Δεν ξέρω σε τι βαθμό η άποψη σου έχει να κάνει με το ότι πενθείς και ψάχνεις από κάπου να κρατηθείς ή κάποιον να κατηγορήσεις, το πένθος κάνει περίεργα πράγματα.
Αλλά δεν έχεις κανένα δικαίωμα να κρίνεις το πώς πενθεί κάποιος άλλος. Δεν ξέρεις τι νιώθει, και για να λέμε την αλήθεια ακόμα και αν δεν αγαπούσε τη γυναίκα του ή αν την ξεπέρασε γρήγορα και πάλι δεν σε αφορά. Θα πρέπει να βρεις τις απαντήσεις σου αλλού.
Αυτό ακριβώς αγαπητή Anna!
Συμφωνώ μέχρι κεραίας, είπες όλα όσα με φούντωσαν. Σημειώνω μόνο ότι αυτή η στάση οισιομάρτυρος που φαίνεται να ασπάζεται η κοπέλα και πρέπει να εφαρμόζουν όλοι μου φαίνεται και συνδεδεμένη και με μια ιδέα προσωπικής ηθικής ανωτερότητας
“κι ελπίζω να μην πενθήσεις ποτέ ξανά” Το καταλαβαίνουμε ότι αυτή η ευχή έχει αντίτιμο ε; Σημαίνει ότι θα πεθάνουμε πρώτοι πριν από όλους τους αγαπημένους μας. Δυστυχώς έτσι πάει ή θα πενθήσουμε ή θα πεθάνουμε εμείς ή θα μας πέσει μετεωρίτης και θα πάμε όλοι μαζί.
Πόσο δίκιο έχεις… Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω την γραφούσα εάν κάποιος δεν ακολουθεί τον τρόπο που πενθεί εκείνη αυτομάτως είναι ψυχρός και αναίσθητος?
Δεν είναι 8 μέρες, είναι 8 μήνες. Είναι σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, αλλά πλέον το έχεις πάρει απόφαση. Δεν την ξέχασε. Όσο και να χτυπηθεί, όσο και να την κλάψει, δεν πρόκειται να επιστρέψει.
Συγγνώμη αλλά εμένα αυτή η πρόταση μου βγάζει κάτι πολύ απωθητικό: “θα ηθελα ειλικρινά να είμαι κι εγώ σαν τους άλλους και να λειτουργώ με ψυχρή λογική κι όχι συναισθηματικά” σαν να θες να πεις ότι δεν νοιάζει κανέναν άλλον, μόνο εσένα. Το ότι δεν μπορείς να δεχτείς αυτή την κοπέλα ως σύντροφο του φίλου σας επειδή είναι πρόσφατος ο θάνατος της άλλης κοπέλας, δεν σε κάνει πιο ευαίσθητη από τους άλλους και πιο ανθρώπινη, δεν σε εξυψώνει. Όταν εσύ πονάς για τη φίλη σας, δεν παίρνεις τηλέφωνο τον άντρα της να του το πεις, ούτε εκείνος μοιράζεται τον πόνο… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβως αυτο με ενοχλησε κι εμενα περισσοτερο.Αυτη η αισθηση ανωτεροτητας κ η πεποιθηση οτι μονο η δικη της οπτικη ειναι σωστη.
Ναι, ουσιαστικά λέει μακάρι να μπορούσα να είμαι αναίσθητη όπως οι άλλοι, για να μην πληγώνομαι, ενώ αυτοί τα έχουν όλα λυμένα με την ψυχρή τους λογική. Το οποίο δε στέκει από πουθενά.