Αγαπητή «Α, μπα»: Βιάστηκα να τον χαρακτηρίσω κακοποιητικό;

Χαιρετώ την αμποπαρέα. Δεν ξέρω αν έχω ακριβώς ερώτηση, ελπίζω να μην καταλήξω στο αν είμαι υπερβολική, θα δείξει. Η ιστορία είναι παλιά αλλά θα ήθελα τη γνώμη σου. Ήμουν σε σχέση με κάποιον και έγινε ένα σκηνικό το οποίο θα περιγράψω ελαφρώς παραλλαγμένο γιατί δε θέλω να φωτογραφηθώ αλλά χωρίς να αλλάζω τη σημασία του. Τρώγαμε λοιπόν και εγώ κατά λάθος τον πιτσίλισα λίγο με το φαγητό (σούπα). Το έκανα μεν άθελά μου, αλλά κάπως “πήγαινα γυρεύοντας” γιατί έπαιζα με το κουτάλι μου. Αυτός με το που τον λέρωσα (μιλάμε για μια σταγονίτσα που δεν άφησε καν λεκέ), σηκώθηκε πάνω φωνάζοντας και νευριάζοντας πολύ απότομα, ενώ με είπε και μαλακισμένη πάνω στα νεύρα του. Γυρίζει στο τραπέζι τέλος πάντων, συνεχίζουμε να τρώμε και ξαφνικά μου ζητάει με πολύ απότομο τρόπο σαν διαταγή να σηκωθώ να του δώσω μια χαρτοπετσέτα. Του λέω να μου το πει με καλύτερο τρόπο αν θέλει να σηκωθώ, αλλιώς να πάει να τη φέρει μόνος του. Δεν το κάνει και συνεχίζουμε να τρώμε. Έπειτα παίρνει μια τρίχα μου που είχε πέσει κ τη βάζει πάνω από το πιάτο μου και μου λέει να του φέρω τη χαρτοπετσέτα αλλιώς θα τη ρίξει μέσα στο φαγητό μου. Για να αποκλιμακώσω την κατάσταση σηκώθηκα και του την έφερα εν τέλει. Εκ των υστέρων θεωρώ ότι το δεύτερο κομμάτι με τη χαρτοπετσέτα ήταν κάτι σαν εκδίκηση για το ότι τον λέρωσα στην αρχή παρόλο που τότε δεν το συνέδεσα. Τέλος πάντων μετά από αυτό το σκηνικό ξενέρωσα πάρα πολύ (και φοβήθηκα), δεν το έληξα εκείνη τη μέρα, αλλά σιγά σιγά ψυχραθήκαμε μέχρι που χωρίσαμε. Να σημειώσω ότι ήμαστε μαζί περίπου 3 μήνες. Εγώ λοιπόν θεώρησα ότι αν στους 3 μήνες με βρίζει, μου μιλάει όσο απότομα δε μου μιλάει κανείς και με απειλεί, είναι καμπανάκι για το μετά. Θεώρησα λοιπόν ότι είναι σημάδι για τη συνέχεια και ήμουν πεπεισμένη ότι αν έμενα μαζί του θα κατέληγε σε κακοποιητική σχέση. Θεωρώ ότι είμαι τυχερή που είδα τα σημάδια και έφυγα νωρίς. Έκτοτε, όταν τυχαίνει να το συζητήσω με φίλους μου αναφέρω όλες αυτές τις σκέψεις μου. Το ερώτημά μου λοιπόν είναι, αν είναι άδικο να χαρακτηρίζω κάποιον ως κακοποιητικό σε τρίτους, απ τη στιγμή που το χειρότερο σκηνικό που έγινε είναι αυτό που ανέφερα. Από την άλλη, φυσικά δε θα έμενα παραπάνω για να δω αν θα δικαιωθώ ότι θα γίνει κακοποιητικός. Αλλά και πάλι με τρώει αν δε θα έπρεπε να τον χαρακτηρίζω έτσι απ τη στιγμή που δεν έχω χειροπιαστή απόδειξη, παρά μόνο καμπανάκι για το μέλλον. Ότι ίσως είναι βαρύ να λες κάποιον κακοποιητικό σε τρίτους επειδή θεωρείς ότι θα γινόταν στο μέλλον. Και επίσης έχω και ένα άλλο ερώτημα. Εγώ έφυγα γιατί θεώρησα ότι αυτό που έγινε ήταν η αρχή για άλλα χειρότερα. Όχι ότι υποτιμώ το γεγονός αυτό καθεαυτό, αλλά ίσως δε θα χώριζα αν δεν ήμουν πεπεισμένη ότι θα κλιμακωθεί η συμπεριφορά του. Οπότε αναρωτιέμαι αν είμαι υπερβολική που χώρισα, όχι για αυτό που έγινε, αλλά για αυτό που υπέθεσα ότι θα συμβεί στο μέλλον (να το, τελικά δεν την απέφυγα την ερώτηση). Να επισημάνω επίσης ότι το ότι τον θεωρώ εν δυνάμει κακοποιητικό το έχω πει μόνο σε δικούς μου φίλους και όχι σε κοινούς γνωστούς που έχουμε και ότι επίσης υπήρχαν και άλλες μικροενδείξεις στη συμπεριφορά του αλλά πολύ μικρότερης σημασίας.

-υπερβολική;

Οι φίλοι τι νομίζουν ότι είναι η κακοποίηση; Δεν χρειάζεται να φας ξύλο. Οι βρισιές και οι φωνές, ΕΙΝΑΙ κακοποίηση. Η αίσθηση απειλής (λες ότι φοβήθηκες) ΕΙΝΑΙ κακοποίηση. Το «φταίω γιατί πήγαινα γυρεύοντας παίζοντας με το κουτάλι» είναι ακριβώς αυτό που λένε οι κακοποιημένες γυναίκες. Πράγματι, ακριβώς έτσι ξεκινάει, και κλιμακώνεται πριν το καταλάβεις, γιατί όταν το λες στους «φίλους» σε βγάζουν υπερβολική, οπότε δεν φεύγεις. Έχεις ήδη χειροπιαστή απόδειξη. Δεν υπάρχει δικαιολογία για την αντίδραση του επειδή πετάχτηκε μια σταγόνα σούπα στο ρούχο του. Η κλιμάκωση δε, με την τρίχα, είναι η σφραγίδα. Επειδή υπάρχουν πολλοί άντρες που συμπεριφέρονται έτσι δεν σημαίνει ότι είναι οκ. Είναι κάτι που έχουν μάθει. Δεν είμαστε υποχρεωμένες να το ανεχόμαστε επειδή «έτσι είναι», να μην είναι έτσι, να μάθουν να φέρονται κανονικά, όπως το μάθαμε κι εμείς. Μέχρι εδώ ακούστηκαν οι καμπάνες.

Χαίρομαι πάρα μα πάρα πολύ που το κατάλαβες και εξαφανίστηκες. Μπράβο. Οι φίλοι σου δε, αν είναι άντρες, έχουν πολλά να μάθουν, αν είναι γυναίκες, ελπίζω να μην χρειαστεί να τα μάθουν.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News