Αγαπητή α μπα, σήμερα συνέβη ένα περιστατικό που έβαλε θα πω το κερασάκι στην τούρτα κάποιων σκέψεων που έχω εδώ και καιρό και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Πάνω σε μια συζήτηση με τους γονείς μου, όπου προέβαλαν την επιθυμία τους να με βοηθήσουν σε κάτι και τους είπα αυστηρά όχι, μου απάντησαν “μα γιατί δε θες να το συζητήσεις καν”. Και συνειδητοποίησα ότι πολλές φορές – ειδικά τελευταία που έχω αρχίσει να βάζω τα όριά μου πιο αυστηρά, βοήθησε και το σάιτ σε αυτό – έχουν αντίστοιχη αντιμετώπιση. Να τους λέω όχι και να παρεξηγούνται επειδή τους φαίνεται ότι όχι απλά έχω άδικο που διαφωνώ μαζί τους, αλλά ούτε καν μπαίνω στη διαδικασία να το συζητήσω. Γενικά μεγαλώνοντας το όχι μου δεν μπορώ να πω ότι γινόταν ιδιαίτερα σεβαστό, ιδίως σε ασήμαντα σχετικά πράγματα όπως το πεινάς; – όχι. – μα έχει πάει 10, δε θα φας τίποτα; – όχι. – μα έχω το φαγητό που σ’αρέσει! Και πάει λέγοντας. Το αντιμετώπιζα σαν κάτι μεταξύ νοιαξίματος (“για το καλό μου το λέει”) και παραξενιάς (“τους λέω όχι αλλά αυτοί το βιολί τους”) και άλλοτε υποχωρούσα γιατί σκεφτόμουν ότι ίσως έχουν δίκιο τελικά, άλλοτε υποχωρούσα γιατί ήταν πιο εύκολο από το να συνεχίσω τη συζήτηση, και άλλοτε επέμενα στο όχι μου με φωνές και νεύρα γιατί (ένιωθα ότι) ήταν ο μοναδικός άλλος τρόπος να κόψω τη συζήτηση. Επιπλέον συνειδητοποιώ ότι το έχω κάνει κι εγώ πάρα πολύ στις σχέσεις μου, να προσπαθώ να μεταπείσω τον άλλον και ουσιαστικά να μη σέβομαι το όχι του. Όσο το σκέφτομαι μου φαίνεται ότι είναι από τους τοπ λόγους φθοράς στις σχέσεις μου. Και εδώ έρχεται η ερώτηση – είναι ποτέ οκ να προσπαθείς να μεταπείσεις κάποιον; Να σου λέει όχι και να επιμένεις επειδή θεωρείς ότι αυτό που του λες είναι το σωστό; Ίσως μόνο σε παιδιά;
Χρειάζεται μεγάλη αυτογνωσία για να αναγνωρίσεις τα κίνητρά σου, αλλά σε γενικές γραμμές όχι, ποτέ δεν είναι οκ να προσπαθείς να μεταπείσεις κάποιον, ούτε καν τα παιδιά. Τα παιδιά μόνο να αναγκάσεις μπορείς όταν κάνουν κάτι που είναι ξεκάθαρα επικίνδυνο, ξεκάθαρα όμως, όπως το να βάζουν ζώνη ασφάλειας στο αυτοκίνητο. Δεν μπορείς να τα μεταπείσεις όμως να βάλουν μπουφάν επειδή κάνει κρύο – πρέπει να κρυώσουν και να μάθουν ότι το χρειάζονται.
Το ίδιο ισχύει και με τους ενήλικες – μόνο αν κάνουν κάτι που ξεκάθαρα είναι επικίνδυνο, όπως κάτι που είναι παράνομο. Είναι πολύ λίγες οι περιπτώσεις που έχεις δίκιο να επιμένεις. Πρέπει να αναγνωρίζεις ότι δεν ξέρεις το σωστό, ξέρεις ίσως το σωστό ΓΙΑ ΣΕΝΑ (κι αυτό ακόμα παίζεται).
Το φαγητό είναι σκέτη άσκηση εξουσίας και είναι ένα συνηθισμένο μέσο πίεσης, δυστυχώς. Και η παραίνεση «φάε» αλλά και το «μην τρως», που δημιουργεί όλες τις διατροφικές διαταραχές, γιατί το φαγητό δεν είναι ποτέ σκέτο καύσιμο. Αν οι γονείς σου σε πίεζαν σε αυτό το θέμα, τότε είναι κατανοητή η έκπληξή τους ότι δεν θέλεις «να το συζητήσεις» που σημαίνει «δεν αφήνεις περιθώρια για ψυχολογικό εκβιασμό που θα ακολουθήσει». Το όχι είναι μια ολοκληρωμένη πρόταση από μόνη της, δεν χρειάζεται ούτε επιθετικούς προσδιορισμούς, ούτε αντικείμενο, ούτε ρήμα. Μπράβο σου που το κατάλαβες και το εφαρμόζεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το φαγητό είναι άσκηση εξουσίας. Σοφά λόγια, πολύ σοφά λόγια. Η δική μου η μαμά έχει κάνει διατριβή σχετικά. Παλιότερα θεωρούσα ότι είναι μια ιδιορρυθμία της, αλλά τελικά συνειδητοποίησα ότι το χρησιμοποιεί ως μέσο πίεσης αλλά και ως μέσο εκδίκησης (για παράδειγμα πρόσφατα που είχα επισκεφθεί τους δικούς μου μαγείρεψα ένα φαγητό που η μαμά μου δεν ο έφτιαχνε ποτέ, για να την ευχαριστήσω και δεν το δοκίμασε καν)
Αχ, την ίδια σχολή τελειώνουν αυτοί οι γονείς; Εμένα ο πατέρας μου, μετά από χρόοοοοονια που μένω σε άλλη πόλη, διατύπωσε δήθεν με έκπληξη την εξής απορία ‘μπα, μαγειρεύεις κιόλας Margarita’; Δηλαδή πώς νόμιζε ότι τρέφομαι τόσα χρόνια;;;;;
Το γεγονός ότι οι περισσότεροι γονείς δεν σέβονται το όχι ή σου προκαλούν σκέψεις για τις βασικές σου ανάγκες όπως η πείνα ή το κρύο, έχει ως αποτέλεσμα να μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας για τα πιο απλά πράγματα . Σκέψου για τα πιο σοβαρά…… Μετά αυτοί οι γονείς που μας έμαθαν ότι δεν ξέρουμε αν πεινάμε ή κρυώνουμε, έχουν την απαίτηση να στίψουμε την πέτρα και να πιάσουμε τον ταύρο απ τα κέρατα
Καταρχάς μπράβο που τους βάζεις όρια, γιατί χωρίς όρια το πράγμα ξεφεύγει. Γενικά, δεν είναι εντάξει να προσπαθείς να μεταπείσεις κάποιον εκτός αν είναι κάτι εξαιρετικά σοβαρό και θες να τον γλυτωσεις από έναν μεγάλο κίνδυνο. Όμως το να πιέζεις πχ ένα παιδί να φάει χρησιμοποιώντας εκφράσεις του στυλ “μα εγώ σου μαγείρεψα, δε με λυπάσαι, τι θα το κάνω τώρα το φαγητό να το πετάξω; Άλλα παιδάκια δεν έχουν να φάνε κ εσύ…” θα του δημιουργήσει αργότερα πολλά προβλήματα γιατί του ασκείται ψυχολογική πίεση.
“ίσως μόνο σε παιδιά;” Γράφουσα, αυτή η τελευταία σου φράση είναι βαθιά προβληματική. Και αυτό γιατί ακυρώνει ό,τι μας έχεις πει μέχρι εκείνη την στιγμή. Ειδικά στα παιδιά, πρέπει να σεβόμαστε το όχι τους, επειδή δεν έχουν χτίσει ακόμα τις άμυνές τους και την κριτική τους ικανότητα, που μόνο μέσω των προσωπικών βιωμάτων χτίζονται. (όπως άλλωστε πολύ σωστά επισήμανε η Λένα.) Όμως αυτό, θα έπρεπε να το γνωρίζεις ήδη,αφού μόνη σου παραδέχεσαι ότι το γεγονός πως οι γονείς δεν δεχονταν το “όχι” σου, ευθύνεται για τα μεγαλύτερα προβλήματα στις σχέσεις που δημιουργείς. Φαίνεται λοιπόν, ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά (να προσπαθείς… Διαβάστε περισσότερα »
Θα συμφωνήσω με την αμπά ότι είναι οκ να προσπαθείς να μεταπείσεις κάποιον που αγαπάς και νοιάζεσαι, πχ κάποιον φίλο σου, μόνο αν κάνει κάτι ξεκάθαρα επικίνδυνο. Απλά, να διευκρινίσουμε, για να μην υπάρχουν παρανοήσεις, ότι όταν λέμε επικίνδυνο, δεν εννοούμε μόνο επικίνδυνο για τη υγεία του, αλλά εννοούμε και ξεκάθαρα επικίνδυνα πράγματα όπως το να συνδυάσει λάθος χρώματα στα ρούχα, παπούτσια που δεν ταιριάζουν, άρνηση να δοκιμάσει ένα γλυκό που αντικειμενικά είναι κόλαση, σκέψεις να μπλέξει εν γνώσει του με δεσμευμένο/η, να κάνει απιστία στο σύντροφο του, κλπ κλπ. Ναι, έχει δίκιο η αμπά. Μια παράμετρος στην συγκεκριμένη ανάρτηση… Διαβάστε περισσότερα »
Πέρα από το ότι είναι μέσο ελέγχου κτλ, γενικά είναι ανθρώπινο και αναμενόμενο να αντιστέκεται κανεις σε κάτι που έχει συνηθίσει. Σε έχουν μάθει μια ζωή να μην λες. Αν τώρα τελευταία έχεις αρχίσει να λες όχι, θέλει πολλή υπομονή και επιμονή για να περάσεις μια άλλη γραμμή. Αν έχεις αρχίσει να λες και σε άλλες προσωπικές σου σχέσεις όχι, κι εκεί θα βρεις παρόμοιες αντιδράσεις. Μερικοί θα απομακρυνθούν κιόλας. Εμένα δε μου έλεγαν ” έτσι λες και στο τέλος θα το κάνεις”.
Να ένα καλό rule of thumb 🙂
Α εγώ λέω έχεις εξαντλήσει εδώ και πεντε χρονια τα περιθώρια σου μαμά.
Όταν ορισμένοι προσπαθούν να μας μεταπείσουν, ενάντια στα θέλω μας ή ακόμα χειρότερα στις αποφάσεις μας, προκαλούν διπλό(μόνο ελπίζω)”κακό”. Αρχικά μας προκαλούν δυσφορία και αίσθηση πίεσης προσπαθωντας να επιβάλλουν με πλάγιο τρόπο,όταν προσπαθούν “ευγενικά..” ,την αντίθετη γνώμη τους ή οποια ποτέ δεν ζητήθηκε. Έπειτα καταφέρνουν να μας απομακρύνουν από το στόχο μας, αμφισβητούν την κριτική μας ικανότητα, αγνοούν τη βούληση ή/και τη θέλησή μας,δείγματα έλλειψης/απουσίας σεβασμού. Αυτό συμβαίνει καθώς αντί να προσηλωθουμε σε αυτό που ήδη έχουμε αποφασίσει, χάνουμε χρόνο και φαιά ουσία αναλύοντας το “γιατί ” το κάνουν αλλά και προσπαθώνταςνα τους εξηγήσουμε,επανελλειμενα και απολογητικά, τους λόγους που λέμε… Διαβάστε περισσότερα »