Αγαπητή «Α, μπα»: Του δίνω τόσα αλλά δεν παίρνω τίποτα πίσω, δεν είναι άδικο;

Δεν έχει νιώσει την ανάγκη να μου εκμυστηρευτεί δικά του πράγματα

Γεια σου αγαπητή αμπα ! Εύχομαι να σαι καλά και συγχαρητήρια για τη στήλη ! Έφτασε η ώρα να κάνω και γω τη δική μου ερώτηση . Πότε φεύγουμε από μια σχέση γενικότερα ? Πότε καταλαβαίνουμε ότι ήρθε η ώρα να φύγουμε ? Πιο συγκεκριμένα τώρα , είμαι με ένα παιδί τους τελευταίους 5 μήνες και αρχικά όλα έδειχναν πολύ όμορφα .Εκείνος δεν ανοίγεται εύκολα και τις προάλλες μου είπε πάνω σε μια συζήτηση που είχαμε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν έχει νιώσει την ανάγκη να τα μοιραστεί με κανέναν και άρα ούτε μαζί μου. Το θέμα είναι ότι εγώ του έχω εκμυστηρευτεί τα προσωπικά μου και γενικά είμαι πιο ανοιχτή. Όταν λοιπόν μου το είπε αυτό ένιωσα ένα χτύπημα . Του έχω δώσει ο,τι έχω ενώ αυτός όχι. Εγώ πάλι δε λειτουργώ έτσι , Είμαι πολύ δοτική και μου αρέσει να δίνω πράγματα αλλά θέλω να νιώθω ότι και άλλος μου δίνει πίσω κάτι .Δεν είναι άδικο ; Το να έχεις ανοιχτεί εντελώς σε έναν άνθρωπο και αυτός όχι ; Ένιωσα εκτεθειμένη. Μετά κάτι άλλο που με στεναχώρησε είναι ότι σε μια άλλη συζήτηση μου είπε πως δεν έχει απαιτήσεις από τους αγαπημένους του . Και σε ρωτάω βρε αμπα, είναι δυνατόν κάποιος να μη περιμένει πράγματα από τους αγαπημένους του ; Όταν του είπα ότι μάλλον δε ξέρει τι ζητάει από τις διαπροσωπικές σχέσεις του μου είπε ότι έχω δίκιο. Εμένα δεν μου αρέσει όλο αυτό που γίνεται. Δε θέλω να μαι με έναν άνθρωπο που δε μου ανοίγεται πλήρως , ούτε με κάποιον που δεν έχει απαιτήσεις από την σχέση του. Το λογικό είναι να χωρίσω αλλά γιατί μου είναι τόσο δύσκολο ; Γιατί οι χωρισμοί είναι δύσκολοι ; Όσο σκέφτομαι όλα αυτά που ζήσαμε μαζί , αυτά που μοιραστήκαμε , τα συναισθήματα που νιώσαμε , θλίβομαι που πρέπει να τα αφήσω πίσω . Δε ξέρω αν είμαι έτοιμη ακόμα. Ευχαριστώ εκ των προτέρων!

-Ζυμαρι

Δεν θυμάμαι αν το έχω ξαναγράψει, αλλά είναι κάτι που έχω συνειδητοποιήσει κυρίως μέσα από τη στήλη και ακόμα δεν μπορώ να το ερμηνεύσω: οι millennials πιστεύουν ακράδαντα, στα μύχια της ψυχής τους, (σε αυτούς το παρατηρώ, δεν ξέρω αν επεκτείνεται σε άλλες ηλικίες, μάλλον ναι) ότι το «δίκαιο» είναι να είναι όλα, μα όλα, απολύτως τα πάντα, άσχετα με το αν χρειάζεται προσπάθεια, ικανότητες ή σκέτη τύχη, ίσα μοιρασμένα. Ούτε ακριβώς αυτό: δεν τους ενδιαφέρει να έχει οποιοσδήποτε άλλος όσα έχουν οι ίδιοι – αυτό περιέργως καταλαβαίνουν ότι δεν γίνεται – αλλά να παίρνουν ακριβώς ό,τι δίνουν, αν όχι περισσότερο. Προσοχή: δεν το εύχονται, δεν το ελπίζουν, δεν το απαιτούν, έστω με εκβιασμό ή με βία. Το περιμένουν, αυτονόητα, και πέφτουν από τα σύννεφα όταν δεν συμβαίνει.

Όταν μοιράζεται κάτι, περιμένουν να λάβουν το μερίδιο τους. Ταυτόχρονα, δεν νιώθουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στα ίσα όταν κάποιος τους δίνει κάτι, η ανταπόδοση είναι αυτονόητη κυρίως μονόπλευρα. Επίσης, ενώ η λέξη «αδικία» είναι καραμέλα, δεν υπάρχει η ίδια αγωνία για την δικαιοσύνη. Η λέξη «αδικία» ως προς αυτό είναι η μια από τις πιο κακοποιημένες λέξεις.

Σε αυτή την ερώτηση, η κοπέλα έχει την ειλικρινή απαίτηση να της δίνει ο άλλος ό,τι δίνει η ίδια, επειδή απλώς τα δίνει. Επειδή αυτή κάνει κάτι, το δίκαιο είναι να το εισπράττει σε ίσες ποσότητες. Και δεν συμβαίνει, και το χαρακτηρίζει «άδικο». Δεν το λέει με υπονοούμενα, δεν είναι το νόημα που προκύπτει από τα συμφραζόμενα. Το λέει με ακριβώς αυτές τις λέξεις: «Είμαι πολύ δοτική και μου αρέσει να δίνω πράγματα αλλά θέλω να νιώθω ότι και άλλος μου δίνει πίσω κάτι. Δεν είναι άδικο; Το να έχεις ανοιχτεί εντελώς σε έναν άνθρωπο και αυτός όχι;»

Αυτή η λογική έχει εμφανιστεί σε μορφή ερωτήσεων πάμπολλες φορές στο ‘α μπα’ και το βλέπω να κυριαρχεί εν μέρει και στον δημόσιο διάλογο. Φυσικά, δεν το έβγαλαν οι νεότεροι από το μυαλό τους: η πεποίθηση ότι όλα πρέπει να είναι ίδια για όλους, ανεξάρτητα από τι έχουν καταφέρει, ανεξάρτητα αν το αξίζουν ή αν όντως το χρειάζονται, με την υποσημείωση ότι μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους, είναι κυρίαρχο πολιτικό κλίμα. Από πολιτικό τυχοδιωκτισμό όμως, που μεν κυριάρχησε για δεκαετίες αλλά συνέβαινε με την επίγνωση ότι όλοι υποκρινόμαστε, τώρα στην επόμενη γενιά έχει καταλήξει ως η μόνη αλήθεια, όχι στο μοίρασμα των αγαθών, αλλά στο μοίρασμα των πάντων.

Και όταν λέμε μοίρασμα, δεν εννοούμε το σοσιαλιστικό, εννοούμε το τι έδωσα και τι πήρα, οι άλλοι ας κάνουν ό,τι νομίζουν. Είπα ότι δεν μπορώ να το ερμηνεύσω, αλλά φυσικά έκανα την απόπειρα. Με απασχολεί ιδιαίτερα γιατί ενώ οι συμπεριφορές μεταξύ διαφορετικών λαών δεν διαφέρουν ιδιαίτερα, τη συγκεκριμένη την βλέπω μόνο στην Ελλάδα.

Νομίζω ότι εξηγείται ιστορικά/πολιτικά. Εδώ θα μπορούσα να συμπληρώσω το «γι’ αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε». Είναι πρόσφατη θεωρία, δεν ξέρω. Πείτε κι εσείς.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

19 points
Upvote Downvote

23
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
14 Θέματα σχολίων
9 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
17 Συντάκτες σχολίων
leasLelaErsi Georgiadouκουκουρούκου Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Ένα Μπλούμπερι
Μέλος
Συμμετέχων

Ίσως το άδικο απασχολεί τόσο τους millennials στην Ελλάδα επειδή ενηλικιωθηκαν μέσα σε μια ‘αδικη’ ιστορική συγκυρία. Μεγάλωσαν σε άλλα δεδομένα από αυτά που βρήκαν όταν βγήκαν στην αγορά εργασίας. Καλώς ή κακώς, φαντάστηκαν μια άλλη ζωή όταν επέλεξαν τι θα σπουδάσουν, πώς θα ζήσουν, πού θα ζήσουν. Και τα βρήκαν μπαστούνια. Τα δεδομένα της παιδικής και εφηβικής τους ηλικίας κατέρρευσαν. Πολλοί ζουν ακόμη με τους γονείς τους, δουλεύουν για κάτι παραπάνω από το βασικό μισθό στα 30 τους με πτυχία και αντικειμενικα προσόντα που η 50χρονη κυρία που τους εξυπηρετεί ανυπόμονα στην εφορία δεν προσεγγίζει κατ’ελαχιστο. Πολλοί είναι στο… Διαβάστε περισσότερα »

Μαύρο Γατί
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Αχ μα τι ωραίο σχόλιο Μπλουμπερι! Συμφωνώ μέχρι τελείας, ακριβώς έτσι το βιωνα και το βιώνω έχοντας πάψει μεν να απαιτώ τα ίσα που δίνω , αλλά μια προσδοκία υπάρχει η αφορεσμενη. Ειδικά στα εργασιακά που είναι και η μεγαλύτερη πατάτα, αφού οι πιο πολλοί από μας μπήκαμε σε σχολές με συγκεκριμένα δεδομένα και μέχρι να πάρουμε πτυχίο είχαν όλα αλλάξει – ούτε καν δηλαδή να προλάβουμε να κάνουμε άλλη επιλογή, τίποτα. Και στις διαπροσωπικές σχέσεις το ίδιο, αν και δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που δίνουν δίνουν δίνουν χωρίς να περιμένουν να πάρουν. Αυτό άλλωστε συγκαταλέγεται στη… Διαβάστε περισσότερα »

Sleepy yet busy
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Τόσα πολλά λάθη σκέψεων και νοοτροπίας μέσα σε ένα κείμενο. – Όσο σκέφτομαι όλα αυτά που ζήσαμε μαζί , αυτά που μοιραστήκαμε , τα συναισθήματα που νιώσαμε , θλίβομαι που πρέπει να τα αφήσω πίσω- Αρχικά είστε 5 μήνες μαζί. Δεν θέλω να ακυρώσω ούτε να γειώσω τα συναισθήματα σου, αλλά ακόμα και αυτη η υπερβολή δείχνει πόσο βιαζόμαστε. Βιαζόμαστε να γνωρίσουμε τον άλλον. Βιαζόμαστε να νιώσουμε. Να τον αποκαλέσουμε άνθρωπο μας. Κ όταν τελικά ανακαλύπτουμε ότι δεν είναι αυτό που είχαμε πλάσει στο κεφάλι μας εμείς απογοητευόμαστε. Τον ξέρεις 5 μήνες. Δεν τον γνωρίζεις όμως. Πριν προλάβεις να επενδύσεις… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

πες τα..

Biskof
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συμμετέχων

Δεν βρίσκω παράλογο κάποιος να θέλει έναν εξίσου “δοτικό” ανθρωπο για σχέση. Θεωρώ όμως παράλογο, να έχει κανεις την απαίτηση κάθε σύντροφος του, ανεξάρτητα του ποιος είναι(και όλα αυτά που συνθέτουν τον χαρακτήρα του), να γίνει κάτι το οποίο δεν είναι.
Η θα τον δεχτεις για αυτό που ειναι η βρες αλλού αυτό που ψάχνεις που είναι πιο κοντά σε εσένα.

Μεγάλη συζήτηση άνοιξες πρωινιατικα Λένα, πάω πάσο 😛

sugar
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Δουλεύοντας με μιλένιαλς έχω να πω ότι συμφωνώ με τη Λένα για την αίσθηση που έχουν περί αδικίας αλλά όχι για την αίσθηση περί δικαιοσύνης. Δηλαδή, δεν πιστεύω ότι θεωρούν ότι όλα πρέπει να είναι ίσα μοιρασμένα για να υπάρχει δικαιοσύνη. Πιστεύω ότι δεν πιστεύουν στη δικαιοσύνη. Μαθαίνουν να επιχειρηματολογούν γι΄αυτήν στην έκθεση αλλά συζητώντας μαζί τους, νιώθουν πως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Και αυτό συμβαίνει γιατί έχουν όντως έντονη την αίσθηση της αδικίας. Μιας “κοινωνικής αδικίας” που χαρακτήρισε τα πρώτα εφηβικά τους χρόνια και ήρθε σε αντίθεση με αυτά που είχαν προλάβει να βιώσουν ως παιδιά ή με αυτά… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

γιατι βρε παιδια; υπηρξαν πολλες γενιες που δεν ειχαν ανατροπες; ολες ζουσαν για ολοκληρη την ζωη τους σε ευμαρεια και ασφαλεια; αν τα παιδια που εζησαν 5 χρονια οικονομικης κρισης κι εχουν λιγοτερα απ οσα οταν γεννηθηκαν, τι αισθηση για την αδικια θα επρεπε να ειχαν αυτοι που μεγαλωσαν σε μια κατεστραμενη ελλαδα, οπου ακομα και το φαγητο (ποια θερμανση;) ηταν δυσευρετο και οι νεοι σπουδαζαν δουλευοντας σκληρα κι οταν αποφοιτουσαν επαιρναν ψιχουλα για την δουλεια τους, η οι γενιες που εζησαν πολεμους και δεν ηξεραν αν θα ζουν την επομενη μερα; εγω νομιζω οτι εχουν μπερδεμενες τις εννοιες απο… Διαβάστε περισσότερα »

άχθος αρουράκι
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Please, οτιδήποτε άλλο εκτός απο το «γι’ αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε».

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Εγώ θα πήγαινα πίσω στην ίδρυση του κράτους ή και ακόμα πιο πίσω. Το Ελληνικό Έθνος πάντα αισθανόταν πως συμβαίνει μια θεμελιώδης αδικία εις βάρος του, μια αδικία που φθάνει μέχρι τις ρίζες της ύπαρξής του. Όταν στην Δυτική Ευρώπη τον 17ο αιώνα εμφανίστηκε το πρώτο εθνικό κράτος, το απολυταρχικό κράτος που μετά την Γαλλική Επανάσταση εξελίχθηκε σε φιλελεύθερο, και την αντίστοιχη περίοδο πέρα από τον Ατλαντικό δημιουργούνταν το κράτος των ΗΠΑ, εμείς ήμασταν υπό τον Οθωμανικό δεσποτισμό, βιώνοντας αδικία σε όλες τις πλευρές και το κυριότερο, ως προς την ίδια την υπόστασή μας. Λίγο αργότερα, ενώ ΗΠΑ (και κατόπιν… Διαβάστε περισσότερα »

Lela
Μέλος
Συμμετέχων

Έχουμε μεγαλώσει με ένα «εθνικό αφήγημα» ότι οι ξένοι μας αγάπησαν εμάς και τον αρχαίο πολιτισμό μας και μας έσωσαν. Αυτό για την επανάσταση του 1821. Κανείς δεν διευκρινίζει ότι εκείνη την εποχή στις αυλές της Ευρώπης ήμασταν θέμα φιλανθρωπικής βραδιάς ανάλογο με τις σύγχρονες φιλανθρωπικές αποστολές για την Αφρική (νο οφενς για την πολύπαθη ήπειρο). Επίσης κανείς δεν διευκρινίζει ότι ήταν θέμα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας στα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας (που κατέρρεε) κάτι που ολοκληρώθηκε στον 20ό αιώνα. Όσον αφορά την σύγχρονη ιστορία μας, θυμάμαι καθαρά από τα βιβλία του σχολείου ότι τα γεγονότα μετά το 1944 αναφέρονται… Διαβάστε περισσότερα »

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Lela, όταν το σκέφτομαι από ψυχαναλυτική σκοπιά, μου θυμίζει τον μηχανισμό του καταναγκασμού της επανάληψης. Να μάθουμε την σύγχρονη ιστορία μας, βεβαίως ναι, αλλά αναρωτιέμαι θα είναι αυτό αρκετό; (Ιδιαίτερα εφόσον, όπως σωστά λες, η ιστορία στα σχολεία διδάσκεται ως αφήγηση γεγονότων χωρίς ιδιαίτερη εμβάθυνση και σίγουρα χωρίς ουσιαστική εμβάθυνση. Και δυστυχώς κατακερματισμένα). Μοιάζει σαν να δώσεις σε κάποιον που βρίσκεται εντός του μηχανισμού αυτού να διαβάσει γι΄ αυτόν. Τι θα καταφέρει με το διάβασμα; Τίποτα. Ποιος όμως ψυχαναλύει έθνη ώστε να έρθει η αλλαγή; Πραγματικά δεν ξέρω τι θα μπορούσε να μας βγάλει απ΄ αυτό.

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Και κάτι ακόμα (αν και η κουβέντα έχει σταματήσει). Σκεφτόμουν αυτό που λέει η Λένα, πως δεν γίνεται το ίδιο όσον αφορά στη δικαιοσύνη. Τελικά υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ μεταξύ αδικίας και δικαιοσύνης (εφόσον το εξετάζουμε από ιστορική/πολιτική σκοπιά). Την δικαιοσύνη δεν την νομιμοποιούν οι πολίτες, αλλά οι λειτουργοί της είναι απόφοιτοι της παραγωγικής σχολή δικαστών. Φαίνεται λοιπόν πως οι πολίτες της Ελλάδας εμπιστεύονται περισσότερο αυτούς που δεν νομιμοποιούν οι ίδιοι από αυτούς που νομιμοποιούν. Παράδοξο; Μπορεί, αλλά σίγουρα έχει την εξήγηση του. Άλλη φορά.

Καλή χρονιά σε όλους!

AllesGoed
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πρωινές ασκήσεις φιλοσοφίας πάνω από μελομακαρονα: Συμφωνώ ότι είναι κοινωνικο-πολιτικο φαινόμενο Ελλάδας. Ούσα γεννημένη το 1983 νομίζω θεωρούμαι millenial όποτε θα προσπαθήσω μια θεώρηση. Κάθε φορά που πάω να αναλύσω ένα κοινωνικό φαινόμενο πάντα καταλήγω στο βαθύ ΠΑΣΟΚ και την πρωτοφανή για τα ευρωπαϊκά δεδομένα επέκταση του Δημοσίου Τομέα. Από τη δεκαετία του 80 μέχρι και την κρίση του 2008, το δημόσιο απασχολούσε το 1/3 του του ανθρώπινου δυναμικού. Και τα υπόλοιπα 2/3 ζούσαν με κρατικές επιχορηγήσεις. Ακόμα και οι μεγάλες εταιρίες που υποτίθεται δημιουργούσαν το ελληνικό καπιταλιστικό όνειρο (αυτές που ξεκινάνε από ιντρα-) βασικά έπαιρναν (παίρνουν;) δημόσια έργα. Κάθε… Διαβάστε περισσότερα »

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Αχ δεν ξέρω και μέχρι πότε θεωρείσαι millennial , να ξέρω αν ανήκω σε αυτούς η όχι να κάνω μια βαθιά ανασκόπηση εαυτού και να αναρωτηθώ αν νιώθω ότι γίνεται αδικία εναντίον μου η όχι, και μετά να γράψω ολόκληρο δοκιμιο για το φαινόμενο. Και δεν έχω πιει και καφέ. Για πείτε ρε παιδιά ποιες ηλικίες είναι τελικά οι millennials;

Ένα Μπλούμπερι
Μέλος
Συμμετέχων

Συνήθως είναι οι γεννημένοι από αρχές δεκαετίας 80 μέχρι και το 1996.

demonoula
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Νομίζω ότι αρκετοί εδώ μέσα είμαστε millenials.
Είναι αυτοί που γεννήθηκαν από το 1980 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 90. Αν θες να το κάνεις πιο στενό το όριο, πιο αυστηρό, είναι αυτοί που γεννήθηκαν από το 1981 μέχρι και 1996.

Μαύρο Γατί
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Gen Y , γεννηθέντες 1981-1996 😁😁

Μαύρος Γάτος
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ζυμάρι,
Στον έρωτα και στις σχέσεις δεν υπάρχει καν η έννοια του “δίκαιου” και του άδικου”, ειδάλλως θα προσφεύγαμε σε σχεσοδικεία.
Υπάρχει μονάχα το “μου κάνει”, “δεν μου κάνει” (ενδεχομένως το “στην αναβροχιά, καλό και το χαλάζι”), το “με κάνει να νοιώθω καλά” (ή όχι), “με γεμίζει, με καλύπτει συναισθηματικά” (ή όχι), κλπ.
Αν όχι, δίνεις τέλος, “πενθείς” ενδεχομένως, και συνεχίζεις την αναζήτηση.
Στο κάτω κάτω “έχασες” μόνο 5 μήνες (που δεν τους έχασες, γιατί ακόμα και οι αρνητικές εμπειρίες είναι εμπειρίες μου μας διαμορφώνουν)

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Η Ελλάδα δεν κέρδισε την αυτοδιάθεση της μέχρι το τέλος ολομόναχη, δεν θέσπισε κράτος και όρισε σύνορα μόνη της. Υπήρχε πάντα ήττα ιστορική, που οδηγούσε στην επέμβαση ξένων δυνάμεων που φυσικά δρούσαν στρατηγικά και έντεχνα. Αυτό γινόταν παλαιά αυτό γίνεται και τώρα 10 χρόνια με τις δανειακές συμβάσεις. Δημιουργείται συνεπώς η αίσθηση του πολιτισμικού ανεκπλήρωτου, που μεταφέρεται από τη μια γενιά στην άλλη. Στη τωρινές γενιές απεικονίζεται και στην οικονομία αυτή η ψυχοσύνθεση. Αυτός όμως ο κακομοίρης λαός είναι συνυπεύθυνος για ότι συμβαίνει, από τους μπάτσους που παρενοχλούν πλέον ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ γυναίκες σε ελέγχους, μέχρι την ξεκάθαρη βία της κρατικής καταστολής.… Διαβάστε περισσότερα »