Είμαι συναισθηματικά φορτισμένη από το όλο κύμα που έχει σηκωθεί αυτές τις μέρες με αρχή την κυρία Μπεκατώρου και έχει συνεχίσει την πορεία του στον χώρο του θεάτρου και της τηλεόρασης. Δεν έχω κάποια χτυπητή προσωπική εμπειρία αντίστοιχη με κάποια από όσες έχουν δημοσιοποιηθεί. Θα έλεγα-με έντονη θλίψη-μόνο τον συνηθισμένο μισογυνισμό και τα εκάστοτε σεξιστικά σχόλια που όλες έχουμε λίγο πολύ λάβει, ίσως και μερικά πιο επικίνδυνα περιστατικά που νομίζω ότι έχω απωθήσει ή εκλογικεύσει κάπως. Νιώθω λοιπόν την ανάγκη αυτές τις μέρες να ψάχνω κάθε νέα δημοσίευση που αφορά το θέμα σαν να θέλει το μέσα μου να ακούσει ΟΛΕΣ τις γυναίκες που βρήκαν θάρρος να μιλήσουν και αδιαμφισβήτητα και τους άνδρες που ελπίζω να ακολουθήσουν το παράδειγμα. Το πρόβλημα μου όμως είναι το εξής: μέσα σε τόσο κόσμο που ακούω και διαβάζω καθημερινά να αμφισβητεί και να κατηγορεί τα θύματα και με εξοργίζει τόσο που κλαίω, σήμερα άκουσα και τον μπαμπά μου. Βρισκόμουν στο δωμάτιο μου και τον άκουσα να λέει στη μητέρα μου ότι τώρα που έκαναν καριέρα θυμήθηκαν να βγουν και να πουν, που δε χρειάζονται τον Κιμούλη και τον κάθε Κιμούλη ενώ τότε σιωπή. Σηκώθηκα κι έκλεισα αμέσως την πόρτα μου γιατί δεν άντεξα να ακούσω άλλα. Δεν άντεξα να πάω στην κουζίνα και να τον ξεχ*σω γιατί ήδη βούρκωσα μόλις τον άκουσα και ήξερα ότι θα ξεσπάσω σε φωνές και κλάματα άμα το τολμήσω και θα χάσω το δίκιο μου. Ντράπηκα αμπα. Ντράπηκα που είναι πατέρας μου και λέει αυτά που αντικρούουμε κάθε μέρα στο σάιτ και ΝΤΡΑΠΗΚΑ για μένα που δε βρήκα τη δύναμη ούτε τον πατέρα μου να βάλω στη θέση του. Ερώτηση ακριβώς δεν έχω, μάλλον ήθελα να πω ότι πνίγομαι λίγο περισσότερο σήμερα που αιφνιδιάστηκα έτσι και αναρωτήθηκα πώς θα μπορέσω στο μέλλον αν ανοίξει η συζήτηση μπροστά μου να μη χάσω την ψυχραιμία μου και να πω αυτά που θα πρεπε να είναι ντε φάκτο σε όλα τα κεφάλια μέσα
-regrettably,κόρη μισογύνη
Η ιδέα ότι χάνεις το δίκιο σου όταν δείχνεις συναίσθημα είναι πατριαρχική. Είναι απόφαση των αντρών που έχουν εξουσία και ο λόγος τους μετράει διπλά, και γι’αυτό έχουν περιθώριο για την περίφημη ψυχραιμία. Ωστόσο, αν τους κοιτάξει κάποιος στραβά στον δρόμο και την χάσουν και αρχίσουν τις φωνές, παραδόξως, τότε δεν χάνουν το δίκιο τους, αντιθέτως, το διεκδικούν.
Πνίγεσαι αυτόματα επειδή σε πνίγουν από τότε που γεννήθηκες. Είναι η φυσιολογική, αναμενόμενη αντίδραση. Γι’αυτό ακριβώς έχει βγει το «είσαι υπερβολική», για να ακυρωθεί το δίκιο, για να συνεχίσουμε να πνιγόμαστε μέσα στα συναισθήματά μας. Έχουμε πειστεί ότι αν φωνάξουμε, πάει, δεν θα πειστεί η άλλη πλευρά, λες και (χαχα) από την δική σου ψυχραιμία εξαρτάται αν ο πατέρας σου σταματήσει να πιστεύει αυτά που πιστεύει. Λες και αυτό που του λείπει είναι τα λογικά επιχειρήματα.
Η ψυχραιμία είναι μια πολυτέλεια που έχουν οι ισχυροί. Αυτό να σκεφτείς την επόμενη φορά που θα την χάσεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ πάντως απάντησα σε ένα φίλο μου, σε συζήτηση για την Μπεκατώρου που τώρα το θυμήθηκε: όταν σου είπε ο αφεντικός σου να επιστρέψεις το δώρο Χριστουγέννων, εσυ δεν είπες τίποτα γιατί φοβήθηκες μην σε απολυσει. Γυρισα εγώ ποτε να σου πω “ε αφού δεν αντεδρασες, σημαίνει ότι το ήθελες” ή ότι “α δεν είπες τίποτα τότε, γιατί κοίταξες την καριέρα σου;!” Φαντάζεσαι να διεκδικούσες το δίκιο σου και να σου έλεγαν όλοι, ελα τώρα που δεν ήθελες, θέλεις να καταστρέψεις την οικογένεια του αφεντικού, κοίταξες τη δουλειά σου, γιατί μπήκες στην επιχείρηση και εργαστηκες ενώ ήξερες ότι δεν πληρωνει… Διαβάστε περισσότερα »
Υποκλίνομαι. Μυθική απάντηση! Αν του την είπες δε και με ένα γλυκύτατο χαμόγελο…
Φανταστική απάντηση! Μόνο με κάτι τέτοια ίσως, μπορεί, ενδεχομένως να αρχίσουν να κατανοούν την άλλη πλευρά. Και πάλι όμως δεν το παραδέχονται. Παίζονται μεγάλα παιχνίδια και ξέρουν ότι αν παραδεχτούν θα πρέπει να παραδεχτούν και πολλά πολλά ακόμα…
Blanca Luna, θα πρέπει να παραδεχτούν και εκείνοι πόσες φορές βίασαν.
Εξαιρετικό παράδειγμα!
Μπράβο, πολύ ωραίο παράδειγμα!
Να θυμάσαι επίσης ότι όταν είσαι ψύχραιμη, θα είναι το ύφος σου αυτό που ενοχλεί. Όταν διαφωνείς νηφάλια, είσαι εριστική, απόλυτη, βγάζεις γλώσσα. Δεν θα ξεχάσω ατάκα φίλου, που ήταν παρών σε διαφωνία για τη θέση των γυναικών μεταξύ εμού κι ενός φίλου του, που μου καταλόγισε πως ήμουν απόλυτη. Εν τω μεταξύ, το ύφος μου ήταν ακριβώς το ίδιο με του φίλου του και ο τόνος της φωνής μου (σκόπιμα) χαμηλότερος. Ήταν ωραίο πείραμα, με το οποίο επιβεβαίωσα ότι ακόμη κι όταν μιλάς στο ίδιο στιλ με κάποιον με τα μισά σου προσόντα, ο οποίος ισχυρίζεται ότι οι γυναίκες… Διαβάστε περισσότερα »
πόσο αλήθεια! το ίδιο βίωσα και γω όταν έκανα συζήτηση με την οικογένειά μου στο τραπέζι. Ένας συγκεκριμένος θείος είχε εξαγριωθεί, είχε χάσει κάθε ψυχραιμία και πετούσε τη μια μπαρούφα μετά την άλλη, ότι θες ξεκινήσαμε από σεξιστικές απόψεις, συνεχίσαμε με ρατσιστικές, και ολοκληρώσαμε το κρεσέντο με ομοφοβία και χοντροφοβία. Θέλω να πω δεν ήταν ο αντίστοιχος ψύχραιμος συνομιλητής. Εγώ ωστόσο ψύχραιμη, μέσα μου σχεδόν γέλαγα με τον όλο παραλογισμό. Τελικά εγώ κατέληξα να είμαι η απόλυτη και η γλωσσού. Ντάξει μπορεί να μην κέρδισα στα μάτια των γύρω, κέρδισα όμως μέσα μου, για μένα, και αυτό αρκεί.
“Η ιδέα ότι χάνεις το δίκιο σου όταν δείχνεις συναίσθημα είναι πατριαρχική. Είναι απόφαση των αντρών που έχουν εξουσία και ο λόγος τους μετράει διπλά, και γι’αυτό έχουν περιθώριο για την περίφημη ψυχραιμία.
Ωστόσο, αν τους κοιτάξει κάποιος στραβά στον δρόμο και την χάσουν και αρχίσουν τις φωνές, παραδόξως, τότε δεν χάνουν το δίκιο τους, αντιθέτως, το διεκδικούν.” Μακάρι να είχα διαβάσει αυτήν την παράγραφο πιο νωρίς.Σε ευχαριστώ Λένα.Πραγματικα υπέροχη απάντηση, πρέπει οπωσδήποτε να είναι στο δεύτερο βιβλίο!
Οι άνθρωποι με σεξιστικές, ρατσιστικές, ομοφοβικες απόψεις δεν είναι μωβ με ροζ ελεφαντακια και πράσινα κερατα. Είναι ο μπαμπάς μας, ο αδερφός μας, ο άνδρας μας, με τον οποίο εμείς μπορεί να έχουμε δημιουργησει μια υπέροχη σχέση. Είναι πολύ μεγάλο το σοκ και το διαχειρίζεται ο καθένας μας όπως μπορεί. Εμένα το μόνο που με βοηθάει είναι η εκλογίκευση και η σκέψη ότι οι αλλαγές στη νοοτροπία θέλουν χρόνο. Εννοώ ιστορικό χρόνο.
“Η ψυχραιμία είναι μια πολυτέλεια που έχουν οι ισχυροί”
Τα είπες όλα Λένα. 👏👏👏
Δεν είμαι και τόσο σίγουρος γι’ αυτό που είπε η Λένα. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, θα πρέπει να ήμουν “πανίσχυρος” όταν ήμουνα ένας ανασφαλής έφηβος, με τεράστια όμως ψυχραιμία και στα πρώτα-πρώτα βήματα του ακονίσματος του χιούμορ μου. Σίγουρα, η ψυχραιμία, το χιούμορ και η ειρωνεία είναι επίφοβα όπλα, δεν είμαι όμως σίγουρος ότι αποτελούν αποκλειστικά πολυτέλεια των ισχυρών. Πολλές φορές μπορεί να είναι και το όπλο καταπιεσμένων. Χαρακτηριστικότερη ίσως περίπτωση, το χιούμορ (το οποίο συνοδεύεται σχεδόν υποχρεωτικά από ψυχραιμία) των Εβραίων, πραγματικά διάσημο, το οποιο τους βοήθησε να επιβιώσουν επί αιώνες κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Ενώ ακολουθώ τη Λενα χρονια και χρονια απο εποχες μπλογκ, έκανα λογαριασμο σημερα για να απαντησω στο σχόλιο σου Μαυρε Γατε. Νομιζω πεφτεις σε λογικο σφαλμα. Άλλο αυτό που περιγραφουν οι γυναικες, τη *συστηματικη* προσπαθεια φίμωσης (γιατι εκει αποσκοπει η αστυνομευση τόνου) και αλλο το να κανεις χιουμορ για μια σκοτεινη κατασταση στην οποια βρισκεσαι. Η ψυχραιμία *ειναι* πολυτελεια των ισχυρών. Οταν δεν διακυβεύονται τα δικαιώματά σου μπορεις να συζητας κατι “φιλολογικα” και να μην επηρεαζεσαι. (Οχι εσυ προσωπικά, ο καθενας). Οταν καποιος στην παρέα λεει οτι αυτη εφταιγε που βιαστηκε επειδη φορουσε κοντή φουστα, σαν γυναίκα που φοραει κοντές… Διαβάστε περισσότερα »
Μαυρε γάτε, νομίζω πως ερμηνεύεις λίγο διαφορετικά την αιτιολογικη σχέση μεταξύ ψυχραιμίας και δύναμης από αυτό που δόθηκε ως απάντηση: ο κάθε άνθρωπος που είναι ψύχραιμος γενικά ως άτομο, δεν αποκτά και αυτόματα κάποια κοινωνική δύναμη. Αντίθετα, το άτομο με μεγάλη κοινωνική δύναμη είναι πιο εύκολα ψύχραιμο σε πιο δύσκολες συζητήσεις, γιατί και τα προνόμια του δε θίγονται στον ίδιο βαθμό, και προσωπικες εμπειρίες/τραύματα δεν υπάρχουν για να αναζωπυρωθουν εκείνη τη στιγμή και δεν κινδυνεύει να αμφισβητηθεί σε αυτά που λέει λόγο της κοινωνικής θέσης που κατέχει. Δηλαδή ποιος είναι πιο πιθανό να μείνει πιο ψύχραιμος σε μια κουβέντα για… Διαβάστε περισσότερα »
Δωροθέα, Ε, μα, έχω βρεθεί στη θέση του εξαιρετικά αδύναμου (εξαιρετικά ευάλωτου για την ακρίβεια) και ο συνδυασμός ψυχραιμίας και ατάραχου ντανταϊστικού χιούμορ με γλίτωσε από πολλά. Οι δύο χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις : α) από αξιωματικό των ΜΑΤ ο οποίος, προτού διατάξει να ξυλοκοπηθώ, θέλησε να με “ανακρίνει” β) επειδή μου είναι αδύνατον να σωπαίνω (βλάπτει σοβαρά την υγεία μου), σε όλη τη διάρκεια της θητείας μου σε μια δύσκολη μονάδα του Εβρου, με εξαιρετικά κομπλεξικούς καραβανάδες, η τελευταία λέξη ήταν πάντα η δική μου, τους έσπασα δύο φορές περισσότερο τα νεύρα απ’ ό,τι μου τα έσπασαν εκείνοι.
Μαυρε Γάτε, νομίζω ότι μιλάμε επί διαφορετικής βάσης και πλαισίου για να βγει συμπέρασμα. Μιλάμε για διαφορετικά πράγματα. Δίνεις πολύ συγκεκριμένα – και φρικιαστικα – παραδείγματα μιλιταριστικης βίας μεταξύ – κυριως – ανδρών, και τα εξομοιώνεις (από τη στιγμή που τα συγκρίνεις) με ένα πλαίσιο συζήτησης μεταξύ μιας οικογένειας γύρω από το θέμα της σεξουαλικης κακοποίησης των γυναικών. Λες ότι η διατήρηση αυτοελέγχου από τον αδύναμο σωζει από ακόμα πιο ακραίες βίαιες καταστάσεις και ότι μπορεί και να δώσει μια κάποια ηθική ικανοποίηση στον αδύναμο, ότι κατάφερε να σπάσει τα νεύρα των δυνατών που δεν τον λύγισαν. Μα αυτο είπα… Διαβάστε περισσότερα »
Α εγώ τον κράζω τον δικό μου αν τύχει να πει κάτι σεξιστικό. Επίσης κράζω και το γαμπρό μου για τον ίδιο λόγο. Κοινώς, τις λίγες μέρες το χρόνο που περνάω στο σπίτι αυτό, ξέρω ότι θα είμαστε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα! Αλλά δε με νοιάζει καθόλου, κάποιος πρέπει να τους τα πει γιατί η εκπαίδευση που έχουν πάρει σε θέματα ισοτητας είναι τελείως λάθος.
Δεν ξέρω αν μπορώ να το γράψω, δεν είναι η Κυρία Μπεκατώρου, είναι το θύμα του Αδαμόπουλου. Για να πάει η συζήτηση στον θύτη και να φύγει επιτέλους από τα θύματα. Μια χαρά μιλάνε όλοι και κρίνουν την Κυρία Μπεκατώρου, ο θύτης πάει να ξεχαστεί. Μόνο αν αποδομηθεί ο Κάθε Αδαμόπουλος και αυτοί που τον καλύπτουν υπάρχει ελπίδα να αλλάξει κάτι.
Ανεξάρτητα από αυτά κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει την Μπεκατώρου για το θάρρος της.
Μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Ότι οι γυναίκες αυτές δεν είχαν φωνή απέναντι στον κάθε ΄Κιμούλη΄, μπορεί να ένιωθαν αποδυναμωμένες, δεν θα τις πίστευαν ή δεν θα τους έδιναν και μεγάλη σημασία, θα άκουγαν κι ένα σωρό χαρακτηρισμούς από πάνω, θα έχαναν τη δουλειά τους, μπορεί να μην ξαναέβρισκαν εύκολα άλλη δουλειά…Το διακύβευμα ήταν ολόκληρη η ζωή τους, η οποία βρέθηκε να εξαρτάται απολύτως από έναν άλλον άνθρωπο, απέναντι στον οποίο δεν θα μπορούσαν να βρουν το δίκιο τους. Ο πατέρας σου το λέει, αλλά δεν μπορεί να το συνειδητοποιήσει. Δεν αντιλαμβάνεται το αίσθημα της απελπισίας και του εγκλωβισμού… Διαβάστε περισσότερα »
Μου συνέβη ακριβώς το ίδιο με την αδερφή μου. Και ήταν μπροστά όλη η οικογένεια και το αγόρι μου. Μόλις άκουσα να λέει κάτι τέτοιο και κυρίως γυναίκα (και η αδερφή μου ειδικότερα) έπεσα από τα σύννεφα έγινα κατακόκκινη από τα νεύρα μου από αυτό που άκουσα. Προσπάθησα να της εξηγήσω αλλά δεν ήθελε να με καταλάβει. Αυτό που με χαροποιησε ιδιαίτερα ήταν ότι και όλοι οι άλλοι υποστήριζαν την άποψη μου, που τέτοιες αντιδράσεις τις περίμενα κυρίως από άντρες ή μεγαλύτερους ανθρώπους. Εν τέλει η αδερφή μου δεν ξέρω αν άλλαξε γνώμη, αλλά στεναχωρήθηκα πολύ από αυτό που είδα.
Περιεκτικότατο το meme και πολύ χρήσιμο!