Αγαπητή «Α, μπα»: Το είδα ίσως σαν mansplaining;

Πες μου αν εισαι υπερβολικη χωρις να μου πεις οτι ρωτας αν εισαι υπερβολικη. Καλησπερα, υπέροχη Λένα! Θέλω, αρχικα, να εκφρασω την ευγνωμοσυνη μου γι’ αυτο το σαιτ και για ολα τα καλα που μου εχει δώσει! Και ύστερα να καταφύγω σε ένα ερώτημα το οποίο με βασάνισε αρκετα, σήμερα 8 Μαρτίου και Ημέρα της Γυναίκας. Εργάζομαι σε μια εταιρεία πληροφορικής και γενικα τα περιστατικά σεξισμού ειναι ελάχιστα, σε σχέση με άλλες εταιρειες που έχω εργαστεί στο παρελθόν, αλλά και σε σχέση με αυτα που ακούω και διαβάζω γύρω μου. Προφανώς αναγνωρίζω πόσο τυχερή ειμαι σε αυτό το κομμάτι αλλα σήμερα εγινε κατι που με προβλημάτισε. ¨Εγινε ενα ποστ στα εργαλείο επικοινωνίας που χρησιμοποιούμε, το οποιο μεσες ακρες ζητούσε να αναρτήσουμε προφίλ γυναικων που μας ενεπνευσαν ή τις θεωρούμε μεγάλες προσωπικότητες. Ε λοιπον το 90 τοις εκατο των ποστ έγιναν απο άνδρες! Προφιλ γυναικων και επεξηγήσεις στο γιατι τις θεωρούν άξιες. Αυτο με ενόχλησε αλλα δεν μπορεσα ακριβως να προσδιορισω το γιατι. Το ειδα ισως σαν mansplaining; Οπότε η ερώτηση μου είναι αν πράγματι υπήρχε λόγος ενόχλησης ή εχω αρχίσει απλά να τα βλέπω όλα ως σεξιστικα.
-Προβληματισμένη;

Τα βλέπεις όλα σεξιστικά, επειδή είναι.

Η Μέρα της Γυναίκας είναι επίσης η Παγκόσμια Μέρα Πατροναρίσματος στην οποία μας επισημαίνουν για άλλη μια φορά ότι μας αποδέχονται μόνο όταν εκπληρώνουμε συγκεκριμένους ρόλους, δείχνοντας μας γυναίκες που κατά τη δημόσια άποψη πρέπει να μιμηθούμε. Επειδή η μέρα είναι κουλτουριάρικη, τα παραδείγματα είναι γυναίκες που πέτυχαν όχι επειδή είναι γυναίκες, αλλά παρόλο που είναι γυναίκες, σε θέσεις που ελάχιστες τα καταφέρνουν γιατί οι περισσότερες εγκαταλείπουν σε ένα από τα χίλια εμπόδια που τους εμφανίζονται, ακριβώς επειδή είναι γυναίκες.

Είναι η Παγκόσμια Μέρα του «κοίτα, αυτές τα κατάφεραν, εσύ δεν τα καταφέρνεις επειδή δεν είσαι τόσο άξια, όχι επειδή υπάρχει σεξισμός» οπότε για άλλη μια μέρα, παλεύουμε με την αίσθηση της ανεπάρκειας.

Σε μια δίκαιη μέρα της γυναίκας θα διαβάζαμε για όλες όσες έκαναν διδακτορικό αλλά δεν έγιναν καθηγήτριες, για όλες όσες ήταν άριστες φοιτήτριες αλλά τελικά δεν δούλεψαν εκεί που ήθελαν, για όλες όσες ζήτησαν προαγωγή, αύξηση, διευθυντική θέση αλλά δεν την πήραν, για όλες όσες θέλησαν «να τα έχουν όλα» και κατάλαβαν ότι αυτό σημαίνει να αμφισβητούνται σε όλους τους ρόλους. Σε μια δίκαιη μέρα της γυναίκας θα τα βάζαμε κάτω και θα βλέπαμε πώς θα γίνει να έχουν όλοι, άντρες και γυναίκες, άδεια πατρότητας και μητρότητας, πώς θα γίνει να παίρνουν γυναίκες και άντρες ίδιο μισθό με ίδια προσόντα, και πώς θα γίνει να νιώθουν όλες οι γυναίκες ασφαλείς όταν περπατάνε στο δρόμο.

Δυστυχώς, και οι γυναίκες που ακούγονται, τα ίδια στερεότυπα αναπαράγουν εκείνη τη μέρα: η τάδε που κατάφερε το δείνα, η παράλλη που άνοιξε επιχείρηση, το άλλο, το εκείνο. Όλες αυτές, είναι οι λαμπρές εξαιρέσεις. Αν αποδεικνύεται κάτι, είναι ότι ακόμα είναι γουάου να είσαι γυναίκα επιχειρηματίας, ένα εξωτικό είδος τόσο παράξενο που πρέπει να το φωτογραφίσουμε και να το ερευνήσουμε.
Όταν δεν θα χρειάζεται η μέρα της γυναίκας, δεν θα υπάρχουν «γυναίκες επιχειρηματίες», μόνο σκέτο «επιχειρηματίες».

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News