Διαβάζοντας περί κοινού οράματος για τη δημιουργία μίας σχέσης, έρχομαι να πώ ότι το κοινό όραμα δεν είναι κάτι που προυπάρχει αλλά συνδιαμορφώνεται, έχοντας βέβαια πάντα τον σεβασμό και την ισότητα ως κοινό παρανομαστή.Διαφωνείς;
-Δεν αντέχω τον ντετερμινισμό
Ούτε εγώ αντέχω τον ντετερμινισμό. Και προϋπάρχει, και συνδιαμορφώνεται.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αν εγώ θέλω να μένω στην εξοχή με μπαχτσε και ο άλλος σε ρετιρέ στο κέντρο της πόλης πως θα γίνει η συνδιαμορφωση, θα κάνουμε μαρουλοκηπο στην ταράτσα;
😂😂😂
Soukaivou, μπαχτσέ, όπως λέμε Φενερμπαχτσέ?
Όχι και μαρουλόκηπος στην ταράτσα, αλλά μπορείτε να συμβιβαστείτε και οι δύο πχ σε ένα σπίτι στην πόλη, αλλά σε μια γειτονιά εκτός κέντρου. Γενικά πιστεύω ότι αν δε μιλάμε για εντελώς αγεφύρωτα πράγματα (ό,τι και αν είναι αυτό για τον καθένα), κάποιοι συμβιβασμοί ίσως είναι και θετικοί, γιατί άνθρωπο καρμπόν με εσένα είναι δύσκολο να βρεις και οι μικρές διαφορές μπορεί να φέρουν μια πολυχρωμία που μακροπροθεσμα βγαίνει σε καλό.
Μα γι αυτό είπα μια εκ διαμέτρου αντίθετη οπτική.
Το σπίτι εκτός κέντρου αν δεν είναι πολύ εκτός κέντρου, δεν μπορεί να έχει αυλή ώστε να έχεις κήπο. Οπότε ένας από τους δύο και πάλι θα είναι περισσότερο ευνοημένος, ενώ δεν θα είναι κανένας από τους δύο πολύ κοντά στο όραμα για καλή ζωή. Δεν είναι ότι δεν γίνονται συμβιβασμοι, το μετά που είναι όλη σου η ζωή είναι το πρόβλημα.
Εξαρτάται που ζεις . Στο Λονδίνο για παράδειγμα εάν έχεις χρήματα σε απόσταση 15 λεπτά με μέτρο και 30 λεπτά με αμάξι από το κέντρο μπορείς να έχεις ωραιότατο σπίτι ή διαμέρισμα με κήπο 😉
Καλέ, κι εδώ, από Χαλάνδρι, Χολαργό, Γαργητό, Μελίσσια, Παλλήνη, Γέρακα κλπ. 10 λεπτά απ’ την Ομόνοια, με φως, νερό, τηλέφωνο.
Ξεχνάω εγώ που μεγάλωσα (με μπαμπά & θείους γεωπόνους) με κολοκυθιές, ντοματιές, καρπουζιές κλπ στον κήπο, κούνιες κρεμασμένες στα δέντρα μας, και τώρα με το μετρό (καρδούλες) σε 10 λεπτά έιμαι Σύνταγμα;
Ή αλλιώς, χρησιμοποιήστε τη λέξη που μάθατε σήμερα από το χαρτί τουαλέτας σε πρόταση.
Αυτά κάνει ο βερμπαλισμός..
Αυτό είναι από εκείνη την πολύ ωραία ταινία;
@Νινακι, σε πέτυχα εδώ και θα το γράψω εδώ: καλό κουράγιο στην προσπάθεια σου και καλή επιτυχία στις πανελλήνιες. Εάν θέλεις γράψε να μας πεις πώς τα πήγες!
Διάβασα το σχολιο σου στο άρθρο για το τσουρέκι αλλά δεν ξέρω αν θα έβλεπες το σχόλιο μου εάν το άφηνα εκεί.
υπαρχουν χαρτια τουαλετας με λεξεις;
ή τις “διαβαζουμε” πανω τους οταν ειναι χρησιμοποιημενα, οπως τον καφε ενα πραμα ;
Η συνδιαμόρφωση παίζει ιδιαίτερα σε μικρές ηλικίες.
Οι μεγαλύτεροι ψάχνουν ανθρώπους που οι ήδη υπάρχουσες διαμορφώσεις τους ταιριάζουν.
Oσο για τον ντετερμινισμό,την αιτιοκρατία δηλαδή, μεγαλώνοντας αποδέχτηκα πως οι αιτίες ενός αποτελέσματος δεν είναι πάντα αυτές που φαίνονται.
Υπάρχει μία πολυπλοκότητα του γίγνεσθαι που ο πεπερασμένος ανθρώπινος νους αδυνατεί να αποκωδικοποιήσει . Ετσι το “δεν ξέρω”, δεν με βασανίζει πλέον, είναι εως και απελευθερωτικό .
Ρε παιδιά τι είναι ο ντετερμινισμός;
Για να συνδιαμορφωθει πρεπει να προϋπαρχει ηδη συμβατοτητα στις ιδιοσυγκρασιες των συμβαλλομενων, αρα ναι γινεται μονο ομως αν υπαρχει ηδη συγκλιση, οποτε με τους διαφορους “ναι μεν αλλα” καταληγουμε στο γνωστο “εγω θα τον αλλαξω” το οποιο μονο εμας θα αλλαξει τελικα, με το να μας πληγωσει κ απογοητευσει.
Προφανώς ελπίζει σε λίγη τυχαιότητα στις σχέσεις και κατά επέκταση στα οράματα. Με την προοπτική κάπου αυτά να συγκλίνουν με τον σεβασμό και την ισότητα.
προδιεγραμμένο αποτέλεσμα γενικά.
Για “οραμα” γενικα χρειαζεται λιγο μαυρο, ή ασπρη , ή χαπια , ακόμι και μια δοση ψυχικης διαταραχης. Για σχεδιο, πλανο ζωης , τροπο κλπ χρειαζεται κουβεντα, και ολα γινονται.
Και μιας και οι λεξεις εχουν αλλο νοημα , ο ντετερμινισμος δεν θα κολαγε;
Δεν φταιει ο Μπουκαι και ο Κοελιο, μονο, αλλα εχουμε καταντησει να λεμε οτι εχουμε στοχους στη ζωη και να εννοουμε φιλοδοξιες