Αγαπητή «Α, μπα»: Τι πιστεύεις για τις μακροχρόνιες σχέσεις που δεν οδηγούν κάπου;

Τί πιστεύεις για τις πολύ μακροχρόνιες σχέσεις που δεν οδηγούν κάπου; Και εννοώ συγκεκριμένα στην αποκτηση παιδιου; Εγω, με τη λειψη γνωση φυσικά και το περιορισμένο δείγμα μου, βλέπω πως με τα χρόνια ατονούν, και κάποια στιγμη διαλύονται. ή είναι πιο επιρρεπείς σε εξωτερικούς πειρασμούς. Κατι μου λέει όμως πως κανω λάθος και θα ηθελα, αν μπορούσες, να μου το εκλογικεύσεις. (δεν αναφέρομαι στις σχέσεις που δεν μπορούν ή έχουν αποφασίσει συνειδητά πως δεν θέλουν παιδι αλλα σε αυτες που το αφήνουν, το αφήνουν, και τσουπ μια ωραία πρωία χωρίζουν και μεσα σε ενα χρόνο κάποιος απο τους δυο και συνηθως ο άντρας, έχει ήδη γίνει γονιός).

Είναι αλήθεια ότι αυτοί που κάνουν παιδιά δυσκολεύονται πολύ περισσότερο να χωρίσουν, αλλά όχι επειδή η σχέση τους έχει «οδηγήσει κάπου». Κάνεις σωστή παρατήρηση, με πολύ λάθος εξήγηση. Δεν μένουν μαζί τα ζευγάρια με τα παιδιά επειδή αν δεν κάνεις παιδιά η σχέση ατονεί. Δεν γίνονται καλύτερες οι σχέσεις με παιδιά. Ούτε και χειρότερες βέβαια, δεν υπάρχει τρόπος να συγκριθεί το ένα με το άλλο, γιατί αν κάνεις παιδί, δεν υπάρχει επιστροφή. Αυτό που αλλάζει είναι ότι γίνεται ο χωρισμός πολύ πιο δύσκολος, και όταν λέω δύσκολος, δεν εννοώ συναισθηματικά – αυτό είναι δύσκολο έτσι κι αλλιώς. Εννοώ πολύ πρακτικά. Κυρίως οι γυναίκες δυσκολεύονται να χωρίσουν όταν έχουν παιδιά, γιατί έχουν το κοινωνικό στίγμα (μην χαλάσεις το σπίτι σου) αλλά και αν το αγνοούσαν, συνήθως δεν έχουν τα μέσα για να συντηρήσουν τον εαυτό τους και τα παιδιά τους, γιατί ποιος θα τα κρατάει για να βγάζουν τα λεφτά που χρειάζονται, αν είναι μικρά;

Η διάλυση μιας σχέσης δεν αποδεικνύεται μόνο με τον χωρισμό. Μπορεί μια διαλυμένη σχέση να συντηρείται στον πάγο, ακόμα και μέσα σε γάμο. Επίσης, μπορεί να παρεξηγήσεις τη δυναμική μιας σχέσης όταν βλέπεις δυο ανθρώπους να συνεργάζονται ως γονείς, και να πιστέψεις ότι είναι συνδεδεμένοι και με άλλο τρόπο, χωρίς να είναι.

Στο παράδειγμα που φέρνεις φαίνεται σα να ήθελε ο ένας από τους δυο μόνο, και αυτό είναι εντελώς άλλη κατηγορία. Αν θέλει μόνο ένας, τότε δεν μπορείς να πεις «οι σχέσεις χωρίς παιδιά ατονούν» αλλά «οι σχέσεις με εντελώς διαφορετικό όραμα ζωής οδηγούνται στη διάλυση». Δεν είναι η έλλειψη παιδιού που διαλύει μια σχέση, αλλά το πολύ διαφορετικό όραμα ευτυχίας, που τελικά είναι ο πιο συχνός λόγος χωρισμού.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News