Ας πούμε ότι δυο άνθρωποι ταιριάζουν στα πάντα εκτός από ένα: ο ένας θεωρεί ότι η σχέση πρέπει να είναι μονογαμικη και ο άλλος ότι στη σχέση χωράει η πολυγαμια. Είναι η προοπτική για σχέση καμένη εξ αρχής? Κι αν δεν είναι, ποιος από τους δύο θεωρείς ότι πρέπει να “υποχωρήσει”?
– Polyna
Κανένας δεν πρέπει να υποχωρήσει. Αν κάποιος θέλει και είναι έτοιμος και τα λοιπά, μπορεί να αλλάξει γνώμη. Αν «αλλάξει» γνώμη όμως γιατί φοβάται να χωρίσει, είναι σίγουρα καταδικασμένη η σχέση.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Νομίζω το πράγμα είναι ξεκάθαρο. Ο ένας θέλει ανοιχτή σχέση, ο άλλος θέλει αποκλειστικότητα, οπότε το καλύτερο που μπορεί να γίνει είναι να μην προχωρήσετε σε σχέση γιατί απλά δεν πρόκειται να λειτουργήσει.
Είναι τρομακτικά αυτά που νομίζουμε ότι πρέπει να κάνουμε για να είμαστε σε σχέση, πρέπει να αλλάζουμε ολόκληρη την κοσμοθεωρια μας το ελάχιστο.
Ταιριάζουν στα πάντα σου λέει . Δηλαδή στα υπόλοιπα “πάντα”.
Γιατί να υποχωρήσει κάποιος από τους δύο εφόσον μπορούν και οι δύο να βρουν έναν άνθρωπο -ή περισσότερους εν προκειμένω- που να τους καλύπτει και σε αυτό;
Νομίζω έχουμε μπερδέψει παρά πολύ το τι σημαίνει υποχώρηση σε μια σχέση. Εσύ μιλάς για κάτι πολύ βασικό που αποτελεί έναν από τους κορμούς της σχέσης. Πώς πιστεύεις ότι μια τετοια υποχώρηση θα λειτουργήσει;
Ελπίζω να μην ειπώθηκε στο πλαίσιο “εγω δεν το θέλω αυτο δε μου ταιριάζει” και ο άλλος να απάντησε “οι σχέσεις θέλουν υποχωρήσεις ”
Έχουμε ακούσει καν και καν περί υποχωρήσεων, δε θα μου έκανε εντύπωση.
Και στις δυο περιπτώσεις αν προχωρήσει η σχέση κάποιος θα καταπιεστεί. Και οι σχέσεις δε θα επρεπε να είναι πηγή καταπίεσης, το αντίθετο θα έλεγα.
Θεωρώ ότι είναι εκ των πραγμάτων deal breaker από τη στιγμή που μιλάμε για διαφορετική οπτική μιας σχέσης. Εχω βρεθεί στην θέση αυτή και μάλιστα ξεκίνησε από παρέα σε σεξ και τελικά όταν άρχισαν να αναπτύσσονται αισθήματα και υπήρξε δέσιμο άνθρωπος αυτός μου είπε ότι είναι πολυγαμικος . Και εννοείται ότι δεν συνεχίστηκε γιατί πολύ απλά ένας από τους δύο θα καταπιεζοταν φρικτά.και έγινε σεβαστό και κατανοητο κ απ’ τις δυο πλευρές χωρίς να πέσει παραπάνω συζήτηση η διαπραγμάτευση.χωρις να σημαίνει ότι ήταν εύκολο,γιατί πραγματικά γουστάραμε ο ένας τον άλλον,ήταν πολύ απλό. Και σε αυτά δεν πιστεύω ότι χωράνε έρωτες,έλξη… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι η περίπτωση “μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά”.
‘Ομως, το καταλαβαίνω το σχόλιο της Didi. Αυτό που βλέπουμε συνήθως είναι αυτό που περιγράφει, ο άντρας με τις καβάντζες του, που δεν νομίζω να έχει ουδεμία σχέση με την πολυγαμία. Δεν θα υποκριθώ ότι έχω ψάξει στην ουσία τι είναι μια polyamorous σχέση, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό ειρωνεύεται η Didi.
Αν σου πει κάποιος πως ΠΡΕΠΕΙ να υποχωρήσεις εσύ, είτε είσαι η πολυγαμικη είτε η μονογαμική, πόσο πιθανό το βρίσκεις να το κάνεις? Και να το κάνεις και αβίαστα για να δουλέψει η σχέση? Ε, άλλο τόσο μπορεί κι ο άλλος. Είναι δυνατό να υπάρχουν πρέπει σε τέτοια ζητήματα? Είναι ξεκάθαρο. Δεν ταιριάζετε.
Όταν κάποιος γουστάρει πολύ είναι μονογαμικός είτε είναι άντρας είτε γυναίκα. Όταν δεν γουστάρει πολύ παριστάνει τον πολυγαμικό για να μην δεσμευτεί σε κάτι απόλυτα.
Απλά επειδή δεν μπορεί να σου πει “ ότι καλά περνάω απλά δεν γουστάρω τρελά ” σου λέει εγώ γενικά είμαι πολυγαμικός τύπος .
Τι σημαίνει “ποιός πρέπει να υποχωρήσει”; Αυτό προϋποθέτει ότι κάποιος έχει άδικο και οφείλει να υποχωρήσει μπροστά στην σωστή επιλογή. Εν προκειμένω και οι δύο απόψεις είναι ισότιμες, από την άποψη ότι καμία από τις δύο αυτές επιλογές δεν κάνει κακό στους άλλους, δεν τίθεται δίλημμα, δεν ρωτάς”ο ένας είναι ρατσιστής ο άλλος όχι, ποιος έχει δίκιο;”, όπου είναι προφανές το σωστό από ηθική, κοινωνική, ανθρωπολογική και βιολογική άποψη. Ρωτάς για μια επιλογή συναισθηματικής και ερωτικής συνύπαρξης η οποία δεν πληγώνει κανέναν, εφόσον δεν ασκείται βία, υποτίμηση και κακοποίηση κάποιου ατόμου. Μόνο γνώμη ίσως αλλάξει κάποιος σε αυτό το θέμα… Διαβάστε περισσότερα »