Αγαπητή «Α, μπα»: Θέλω να καταφέρω να γίνω μητέρα

Αλλά τρέμω στην ιδέα

Καλησπέρα! Διαβάζω ή καλύτερα “καταβροχθίζω” τις δημοσιευμένες στο α,αμπα ιστορίες γυναικών γύρω από την εμπειρία της μητρότητας. Ρωτάω γυναίκες γύρω μου με μικρά ή μεγαλυτερα παιδιά πώς το βιώνουν όλο αυτό. Ρωτώ τη μάνα μου, τις θείες μου, ρωτώ με γνήσια κι ατόφια περιέργεια. Ζητάω να μάθω τα δύσκολα, την κούραση, το τί τους δίνει δύναμη. Είμαι 33, στα 27 μου αποφάσισα να αλλάξω αντικείμενο δουλειάς, ξεκίνησα από την αρχή με σπουδές επί σπουδών, τώρα τελειώνω το (απαραίτητο για τον κλάδο) τριετές μεταπτυχιακό μου και γενικώς είμαι έως τώρα σε μια φάση μεταβατική, υπό την έννοια της εν εξελίξει επαγγελματικής μου ταυτότητας και των διαρκώς ανεπαρκών οικονομικών μου. Μου αρέσει η ιδέα να γίνω μαμά, είμαι και με έναν άνθρωπο που μου το βγάζει και του το βγάζω και νιώθουμε ασφαλείς μεταξύ μας. Αλλά ταυτόχρονα τρέμω στην ιδέα. Τρέμω στην ιδέα ενδεχόμενων επιπλοκών, στην ιδέα του αφόρητου πόνου, του ξυπνήματος κατά τη διάρκεια της αναισθησίας (εφιάλτης) και μετά, στην ιδέα της απίστευτης κούρασης, αϋπνίας, σπασμένων νεύρων, σχεδόν παντελούς έλλειψης προσωπικού ελεύθερου χρόνου και ξεγνοιασιάς. Φαντάζομαι οτι πολλές γυναίκες τα σκέφτονταν αυτά πριν γίνουν μητέρες, αλλά η επιθυμία τους ή η φαντασίωση και η προσμονή των θετικών υπερτερούσε, οπότε κατάφεραν να προχωρήσουν. Θέλω κι εγώ να τα καταφέρω, αλλά πώς;

Το “τέρας” της μητρότητας;;

Γιατί θέλεις να το καταφέρεις; Δεν είναι κάτι που πρέπει να «καταφέρεις». Δεν κάνεις κάποιο λάθος αν δεν υπερτερεί για σένα η προσμονή των θετικών.

Το περιγράφεις σα να είναι καπρίτσιο ή αδυναμία να μην θέλεις να ζήσεις όλα αυτά που περιγράφεις. Δεν είναι. Είναι ωριμότητα να ξέρεις ποια είναι τα όρια σου. Αλλά δεν είναι και πολύ σωστό να μιλάμε για παιδιά με τους όρους του νεογέννητου. Ούτε να περιορίζεσαι στο ιατρικό κομμάτι της γέννας. Τα παιδιά δεν θα είναι νεογέννητα για πάντα. Τα παιδιά θα γίνουν άνθρωποι. Εκεί ξεκινάει το δύσκολο κομμάτι. Στα όρια που θα πρέπει να θέσεις, στα παραδείγματα που θα δώσεις, στο πώς θα αντιδράσεις στις επαναστάσεις, στα κατάφωρα λάθη, στις επιλογές τους που θα σου φανούν από ξένες έως εξωφρενικές. Και στις ιατρικές αποφάσεις που θα πρέπει να παίρνεις για άλλον άνθρωπο, για πολλά χρόνια.

Δεν ξέρω τι θα πει «μου αρέσει η ιδέα να γίνω μαμά». Είναι πολύ ασαφές. Φαντάζεσαι κάτι ιδανικό; Ή τελικά φαντάζεσαι ένα φωτοστέφανο, επειδή υπάρχει κοινωνική επιβράβευση όταν «τα καταφέρνεις;» (Δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η υπόσχεση της.)

Οι ανησυχίες, αν δεν υπάρχουν, είναι κάτι ανησυχητικό από μόνο του. Αν δεν έχεις κατά νου τα προβλήματα και τις ενδεχόμενες αναποδιές, είσαι στο συννεφάκι σου και αυτό σε κάνει επικίνδυνο γονιό έτσι κι αλλιώς. Από κει και πέρα δεν μπορώ εγώ να κάνω το ζύγισμα για σένα. Πρέπει να ξέρεις τον εαυτό σου για να αποφασίσεις, δεν μπορεί να μπει κανείς στη συγκεκριμένη θέση που βρίσκεσαι.

Μια απορία, μόνο. Ποια αναισθησία από την οποία θα ξυπνήσεις; Η γέννα σε γενική αναισθησία είναι κάτι που γίνεται για ιατρικούς λόγους και δεν είναι συχνό. Αν εννοείς την αναισθησία της καισαρικής, δεν ξέρεις αν θα κάνεις καισαρική, και αν κάνεις, ξύπνια είσαι.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

36 points
Upvote Downvote

18
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
10 Θέματα σχολίων
8 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
16 Συντάκτες σχολίων
MariMia ideaAlwaysthinkΦρουφρου Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Origami Lover
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Κανείς δεν ξέρει αν θα τα καταφέρει με τη μητρότητα μεχρι να τα καταφέρει. Η εμπειρία είναι οδοντογλυφίδα, μπορεί να τη χρησιμοποιήσει μόνο ένας. Μπορεί να σκεφτεσαι ότι θα πονεσεις και να τρέμεις στη ιδέα, και τελικά να μην πονέσεις καθόλου αλλά να σου κληρωσει εκείνο το νεογεννητο που κοιμάται μια ώρα και κλαιει τεσσερις απο άποψη (όχι το δικό μου μιας φίλης από το χωριό). Μπορεί να φτάσει στα 17 και να ευχεσαι να ηταν ακόμα 17 μηνων που ο χειρότερος φόβος σου ήταν να μην καταπιει κανένα κουμπί. Μπορεί να γίνει ο επόμενος Μπάρναρντ, ή ο επόμενος Ντάνμερ.… Διαβάστε περισσότερα »

Goxhi
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εγώ θα έλεγα πως κάποια που είτε είναι έγκυος,είτε προσπαθεί να μείνει,να μην διαβάζει πολύ για επιπλοκές ή δύσκολες περιπτώσεις εγκυμοσύνης γιατί μόνο επιπρόσθετο άγχος θα προσφέρει. Θα σου πω ένα παράδειγμα άσχετο με την εγκυμοσύνη,αλλά πιστεύω ίδιας φιλοσοφίας για το πως λειτουργεί ο εγκέφαλός μας.Και στην τελική δεν είναι κάτι που μπορούμε να ελέγξουμε Τα πρώτα μου ταξίδια με αεροπλάνο ήταν στο Παρίσι και μετά στην Ταυλάνδη(15ώρες).Έκανα σαν μικρό παιδί απ’τη χαρά μου ενώ ο άντρας μου ήταν πολύ ανησυχος ,πολύ αγχωμένος.Εγώ δεν είχα καν στο μυαλό μου ότι κάτι μπορεί να μην πάει καλά.Ήμουν 28 χρονών. Και μετά… Διαβάστε περισσότερα »

Φρουφρου
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συμφωνώ και καταθέτοντας την ταπεινή μου εμπειρία, ενώ είχα μια πρώτη γέννα “εύκολη” που μάλλον τα πέρασα όλα στο ντούκου και τρα λα λα τι χαρά έγινα μητέρα , στη δεύτερη ημουν πολύ πιο αγχωμένη και πιεσμένη γνωρίζοντας τι θα συμβεί σε σημείο που δεν με έπιαναν τα παυσίπονα. Και όχι δεν ειναι πιο ευκολη η δεύτερη γιατί το έχεις ξανακάνει.

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Ακριβώς το ίδιο κι εγώ. Μετά την πρώτη γέννα που πήγα με παντελή άγνοια, είπα “αυτό ήταν; Άλλα δέκα παιδιά κάνω”. Και δύο χρόνια αργότερα, στη δεύτερη, ήμουν τόσο φοβισμένη και αρνητική που αρνήθηκα να κάνω την απαραίτητη ώθηση να βγει το παιδί και… Ρουφιομουν! Με αποτέλεσμα το παιδί να πάει να στρίψει και να μου χώσει ο χασάπης τη χερουκλα του να το στρίψει βρίζοντας με.
Memories…

lonely old dog
Επισκέπτης
Συμμετέχων
lonely old dog

Κατ’ αρχήν συμφωνώ απόλυτα με goxhi και λέω να ξαναπώ την προσωπική μου εμπειρία. Sorry αν έχω γίνει βαρετή. Το πρώτο παιδί ήταν με εξωσωματική σε δεύτερη προσπάθεια και με επιπλοκές. Δύσκολη εγκυμοσύνη με αποκόλληση και κρεβάτωμα, τους πρώτους μήνες, και τους τελευταίους με διαβήτη και ινσουλίνη. Γέννα με καισαρική και επισκληρίδιο και δεν ήταν τίποτα αυτό μπροστά στα προηγούμενα. Σε πέντε μέρες (την επόμενη που βγήκα από το μαιευτήριο) πήγα σουπερ μάρκετ μόνη μου για να μετρήσω τις δυνάμεις μου και σε ένα μήνα είχα χάσει όλα τα κιλά που ήταν λίγα λόγω της δίαιτας για το διαβήτη. Όλα… Διαβάστε περισσότερα »

flavors
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ο ρεαλισμός είναι πάντα τόσο αφοπλιστικός. Ευχαριστούμε που τον μοιραστήκατε μαζί μας!

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ειδικός

Όταν γεννησα συνειδητοποίησα πόσα είναι αυτά που δε μας λένε, δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί δε θέλουν να μας τρομαξουν με ανατριχιαστικες λεπτομέρειες, ίσως γιατί δε θέλουν ούτε να διανοηθουν να παρουσιάσουν τη μητρότητα με την υπόνοια αρνητικής χροιας. Στην αρχή εκνευριζομουν, νευριαζα με φίλες που όταν σηκώθηκαν μετά την καισαρική λιποθυμησαν αλλά δε μου το είχαν πει. Όμως, τολμώ να πω ότι αυτό τελικά με βοήθησε, αν ήξερα πόσο δύσκολο είναι να σηκωθείς πρώτη φορά μετά την καισαρική, ακόμα στο κρεβάτι θα ήμουν, αλλά λόγω άγνοιας δε φοβόμουν. Όσο πιο πολλά ακούς, τόσο περισσότερο μπαίνει το μυαλό σου σε… Διαβάστε περισσότερα »

JOAN DE BARK
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Χωρίς να αμφισβητώ τις δυσκολίες που υπάρχουν και τις φορές που απελπίζεσαι έχω να προσθέσω ότι στα παιδιά ανακαλύπτεις την ευτυχία από άλλες πτυχές. Η παιδική αθωότητα, τα εύκολα χαμόγελα και τα γέλια, η αγάπη που σου δίνουν απλόχερα είναι μερικοί από τους λόγους που οι άνθρωποι κάνουμε παιδιά ενώ έχει όλα τα παραπάνω. Εγώ ένιωσα ότι ανακαλύπτω τον κόσμο από την αρχή, ξαναδιαβάζω παραμύθια και ανακαλύπτω λεπτομέρειες που δεν θυμόμουν, επαναπροσδιορίζω τον κόσμο για να μεταφέρω στα παιδιά μου όσο το δυνατόν σωστότερες απεικονίσεις του.

Πατερας Ιερωνυμος
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κάνε μια αναίσθητη αναισθησία καλυτερα 😂

Βλαξ Μάμπα
Επισκέπτης
Συμμετέχων

Άσχετος ων, θα ήθελα κάνω την εξής ερώτηση: Κατά πόσο ο πόνος της γέννας και η προβολή* αυτού λειτουργεί σαν αποθαρρυντικός παράγοντας σε μία γυναίκα, ώστε να μην κάνει -κανένα- παιδί; (Παρακαλώ, μην αναφερθείτε σε περιπτώσεις που έχετε ήδη βιώσει οι ίδιες πόνο από την πρώτη ή μεταγενέστερη γέννα). Σας ευχαριστώ! Επίσης, μπράβο Λένα για την αναφορά στο caesarean shopping. Βέβαια στην Ελλάδα είμαστε, αν θέλει η ίδια και κυρίως ο γιατρός, θα κάνει καισαρική, πολλές φορές είναι προαποφασισμένο πριν καν συλλάβει (sad face)… * Μπορεί να είναι ιδέα μου, αλλά στα επιχειρήματα της (μη) γέννας φιγουράρει πολύ ψηλά ο… Διαβάστε περισσότερα »

mudkipz
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Έχω αποφασίσει να μην κανω παιδιά και προσωπικά ο πόνος και η φήμη του δεν έπαιξε ρόλο ποτέ σε αυτό, γιατί στο μυαλό μου είναι ένας πόνος με τέλος, και αυτό μου φαίνεται παρήγορο (μιλώντας για μια γέννα χωρίς περαιτέρω επιπλοκές βέβαια). Αυτά που προηγούνται και ακολουθούν της γέννας μου φαίνονται πιο τρομακτικά.

Σίγουρα υπάρχουν περιπτώσεις γυναικών που φοβούνται τον πόνο και την εγκυμοσύνη σε παθολογικό σημείο (τοκοφοβία), είναι κάτι που μπορεί να αντιμετωπιστεί με ψυχοθεραπεία όμως 🙂

βλαχάκι(το)
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Συνεργάτης

Υπάρχει η πρωτεύουσα τοκοφοβία, που αφορά σε άτομα που είτε δεν έχουν κάνει παιδί ή είναι πρώτη φορά έγκυοι και η δευτερεύουσα τοκοφοβία, που αφορά άτομα που έχουν γεννήσει. Και προφανώς υπάρχουν διακυμάνσεις από την εξτρήμ φοβία στην mild. Ποσοστά; “It is difficult to say how common tokophobia is. Research suggests that between 2.5 per cent and 14 per cent of women are affected by tokophobia. But some researchers believe this figure could be as high as 22 per cent. These figures vary so much because women with different levels of tokophobia were included in the research. So while some… Διαβάστε περισσότερα »

Dream
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δεν ξέρω για άλλες γυναίκες, εμένα πάντως που δεν έχω παιδί με τρομάζει και το κομμάτι της εγκυμοσύνης και η γέννα με όλα αυτά που έχω δει και ακούσει από φίλες. Ειδικά για τους πόνους της γέννας δεν ξέρω πώς θα το έπαιρνα αν δεν υπήρχε η επισκληριδιος. Επειδή πονάω πολύ στην περίοδο θυμάμαι μια φορά που η μητέρα μου μου είχε πει ότι στη γέννα πονάς 10 φορές περισσότερο και αυτό δε χωρούσε καν στο μυαλό μου συγκρινοντας το με αυτό που περνάω κάθε μήνα. Φίλη μου έχει πει ότι θα έκανε παιδί μόνο με παρενθετη μητέρα. Αυτό που… Διαβάστε περισσότερα »

Dream
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Επειδή στην ουσία δεν απάντησα στην ερώτησή σου, παρόλα αυτά θέλω πολύ να γίνω μητέρα, οπότε προσωπικά όχι, αυτοί οι φόβοι δε θα με απέτρεπαν.

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

@φρουφρου Ακριβώς το ίδιο κι εγώ. Μετά την πρώτη γέννα που πήγα με παντελή άγνοια, είπα “αυτό ήταν; Άλλα δέκα παιδιά κάνω”. Και δύο χρόνια αργότερα, στη δεύτερη, ήμουν τόσο φοβισμένη και αρνητική που αρνήθηκα να κάνω την απαραίτητη ώθηση να βγει το παιδί και… Ρουφιομουν! Με αποτέλεσμα το παιδί να πάει να στρίψει και να μου χώσει ο χασάπης τη χερουκλα του να το στρίψει βρίζοντας με.
Memories…

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Για ό,τι και να κάνουμε στη ζωή μας υπάρχουν ρίσκα. Ακόμα και το να πάω μια βόλτα στη γειτονιά εμπεριέχει κινδύνους μικρούς και μεγάλους αν το καλοσκεφτείς (να με χτυπήσει αμάξι, να φυσάει και μου πεσει γλάστρα στο κεφάλι, να πλημμυρίσει ο δρόμος κλπ). Αν σταθούμε και αναλογιστούμε όλα τα πιθανά ρίσκα στις αποφάσεις μας, θα καταλήξουμε τρέμοντας κουκουλωμένοι στο κρεβάτι. Ολα αυτά που αναφέρεις δε σημαίνει ότι θα συμβούν σε εσένα. Μπορεί να μη συμβεί τίποτα. Μπορεί να συμβούν 1-2 πράγματα από αυτά. Είναι σημαντικό να είσαι προετοιμασμένη, να έχεις κάνει homework, να έχεις επιστρατεύσει βοήθεια, να είναι υποψιασμένος… Διαβάστε περισσότερα »

Mia idea
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Όχι απαξιούσα και να σκεφτώ ότι η εγκυμοσύνη και η γέννα είναι δύσκολα πράγματα, είχα άγνοια από τη μια αλλά κι απτην άλλη δεν με ενδιέφερε και αν θα πονέσω (πόνεσα). Γέννησα σε άθλιες συνθήκες μακριά απτο σπίτι μου σε ένα δημόσιο νοσοκομείο με καύσωνα και εχθρικό σύζυγο κ κουνιάδα. Εμένα με τρομοκρατούσε άλλο πράγμα (εξαιτίας των διάφορων φρικιαστικών αφηγήσεων): μη χάσω το παιδί μου και δεν έχω άλλο. Δεν αντέχα στη σκέψη, ούτε αντέχω. Μέσα μου κάτι με ωθούσε να κάνω κι άλλο παιδί, κι ακόμα και τώρα που έμεινα τελικά έγκυος στο 2ο σκέφτομαι από τώρα να κάνω… Διαβάστε περισσότερα »

Mari
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εγώ είχα πολύ εύκολη και γρήγορη γέννα, δεν χρειάστηκε καν επισκληρίδιο. Θέλω να πω, υπάρχει κι αυτό. Όσο για τα μετά αποφασιστικό ήταν ότι με τον πατέρα του παιδιού πραγματικά μοιραζόμασταν τις δουλειές. Κι αν τον πρώτο χρόνο είχα εγώ περισσότερο το μωρό καθώς θήλαζα, εκείνος είχε αναλάβει εκείνο το διάστημα όλες τις δουλειές του σπιτιού, κι επίσης έπαιρνε το μωρό νωρίς το πρωί για να μπορέσω να κοιμηθώ λίγο. Αποφασιστικό μου φαίνεται αυτό, η πραγματικά ίση κατανομή της δουλειάς – όχι απλώς να “βοηθάει”. Πράγμα που στην Ελλάδα ξενίζει πάρα πολύ, κανένας μα κανένας από το περιβάλλον μου τότε,… Διαβάστε περισσότερα »