Αγαπητή «Α, μπα»: Θα ήθελα κάποιος να δώσει λίγα λεπτά να με ακούσει

Είμαι προτεραιότητα όταν δεν είναι κανείς άλλος τριγύρω

Απέραντη μοναξιά κι απέραντος θυμός. Θυμός γιατί σαν τρίτο παιδί απλά υπήρχα, δεν ζούσα. Υπήρχα για να ακούω τα προβλήματα της μάνας μου – δεν είχε φίλες και έριξε το βάρος της φίλης σε μένα ενώ θα έπρεπε να ήταν απλά μάνα μου. Άπειροι καβγάδες στο σπίτι κι εγώ εκεί από κοντά μήπως πάθει κανείς εγκεφαλικό. Κάντε σας παρακαλώ λίγη ησυχία δεν αντέχω άλλο τους έλεγα όταν ήμουν ακόμη στο γυμνάσιο – αλλά ήταν σαν να μην υπάρχω και κανείς δεν άκουγε οτι δεν άντεχα άλλο. Η έγνοια με την οποία μεγάλωσα ήταν πότε θα γυρίσει σπίτι από έξω η μια μου αδερφή και γιατί δεν παντρεύεται η μεγάλη. Εγώ έπρεπε να είμαι σωστή σε όλα – μάλλον δεν υπήρχε χώρος για να μπορώ κι εγώ να κάνω λάθη. Είχαν πιάσει όλο το χώρο οι αδερφές μου. Καλή μαθήτρια, καλό παιδί, οικονόμα, δεν έβγαινα πολύ, δεν γυρνούσα αργά, «καθόμουν ήσυχη στον καναπέ και ούτε καταλάβαινες ότι ήμουν σπίτι» (με παίνευε καμιά φορά η μάνα μου) κλπ ότι ήταν «σωστό» το έκανα. Πατέρας με σπούδασε, με χαρτζηλίκωνε, φαγητό ο,τι θελήσω, έξοδα και φροντίδα χαλι να τον πατήσουμε, όλα για τα παιδιά του, απλά δεν ήταν εκεί συναισθηματικά. Τουλάχιστον όχι για μένα. Τρελή αδυναμία σε μια από τις αδερφές μου. Οκ όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας αλλά 3 καλοκαίρια να μη δίνει σημασία σε μας γιατί η αδυναμία του είναι όλο έξω και γυρνάει πολύ αργά. Λες κι.εμείς δεν μπορούσαμε να του δώσουμε ούτε στο ελάχιστο λίγη χαρά. Το πρωτο πράγμα που μου είπε οταν βρήκα δουλειά στο εξωτερικό, με κόπο και πολύ προσπάθεια, ήταν «πως τα πάει η αδερφη σου στην δουλειά, εμένα δεν μου λέτε τίποτα»! Τι να απαντήσεις. Υπήρχα για να ηρεμώ, να ακούω και πάνω από όλα να μην κάνω λάθη και να μην δημιουργώ προβλήματα. Αν εγώ είμαι στις μαύρες μου και θέλω να μιλήσω δεν υπάρχει κανείς. Η απάντηση είναι να πάω σε ψυχολόγο. Ότι ειμαι δύσκολη, οτι είμαι περιέργη. Που μπορεί να ισχύουν όλα αυτά απλά μια φορά θα ήθελα κάποιος να δώσει λίγα λεπτά να με ακούσει χωρίς να με «στείλει» σε ψυχολόγο κατευθείαν. Λείπω χρόνια και έζησα τους καβγάδες τους και τώρα όλοι είναι μια χαρούμενη οικογένεια,τα πηγαίνουν όλοι μια χαρά, λες και περίμεναν να φύγω για να τα βρούνε. Ο άντρας μου καλός, μαγαπάει μάλλον αλλά ίσως μόνο όταν δεν έχει κάποιον άλλον να βάλει πρώτα κατά περίπτωση. Είμαι προτεραιότητα όταν δεν είναι κανείς άλλος τριγύρω. Τουλάχιστον έτσι νιώθω. Λέει οτι δεν ειναι ετσι κι οτι απλά είναι οι αδυναμίες του χαρακτήρα του αλλά νομίζω μόνο οι πράξεις αξίζουν. Και όταν παραμονή του γάμου σου είσαι μόνη και κλαις γιατί ο μελλοντικός σου άντρας δεν μπορούσε να πάει κόντρα στον αδερφό του νομίζω κάτι λέει. Αλλά μάλλον αυτό μου αξίζει και αυτό παίρνω. Τόσα πολλά παραδείγματα. Με αρχή αυτό που μου είχαν πει οι γονείς μου. Οτι όταν γεννήθηκες λέει για δυο μέρες είχαμε κατεβάσει μούτρα γιατί και το τρίτο βγήκε κορίτσι. Γιατί να το πεις σε κάποιον αυτό; Γιατί να το ξέρω απο το δημοτικό; Οκ χαζές απόψεις παλιών του στυλ έχω δυο.παιδιά και μια κόρη απλά ειλικρινά κάτι αλλάζει μέσα σου όταν ξέρεις οτί όταν γεννήθηκες αυτό έφερε θλίψη αντί χαρά. Φίλη προφανώς καμία. Την τελευταία φορά που γύρισα απο Αμερική και βγήκα για καφέ με «φίλη» μιλούσαμε 2 ώρες για τα δικά της νέα και τα τελευταία 10 λεπτά (κυριολεκτικά, με το ρολόι και χωρίς υπερβολή) τα αφήσαμε για μένα. Πως να το κάνουμε. Κάτι σπάει. Γουστάρω να ενδιαφέρονται οι «φίλοι» για μένα. Οπότε δεν ξαναέστειλα ούτε μήνυμα ούτε τίποτα. Και προφανώς κανείς δεν επικοινώνησε.μαζί μου. Γιατί ξαφνικά με το που φευγεις για εξωτερικό χάνεις και το δικαίωμα να παίρνεις λίγο προσοχή και ενδιαφέρον. Εσύ πρέπει να τους τηλεφωνήσεις όλους. Έχω προσπαθήσει να μιλήσω αλλά δεν βγάζω άκρη. Δεν υπάρχει επικοινωνία. Όλοι καταλαβαίνουν μόνο την δική τους πλευρά, όπως σίγουρα κι εγω παρουσιάζω μόνο την δική μου άρα την μισή αλήθεια. Μια άσχημη μέρα ήταν που τα θυμήθηκα. Αλλά δεν πειράζει. Θα περάσει κι αυτην την φορά μέχρι την επόμενη. Έτσι γίνεται πάντα. Εντάξει όλα καλά. Ήθελα να ρωτήσω όμως μήπως υπάρχει τρόπος να περάσει μια και καλή; Μπορώ να ξεχάσω; Ή μάλλον πως μπορώ να το δεχτώ μέσα μου; Και κυρίως πως μπορώ να δεχτώ τις τύψεις που νιώθω για το πως νιώθω; Υπαρχουν σοβαρα προβλήματα στον κόσμο και τα δίκα μου δεν συγκρίνονται με αυτά. Θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων. Είμαι συχνά, αλλά ίσως όχι τόσο συχνά όσο θα έπρεπε. Έχω καλούς γονείς που με μεγάλωσαν, έχω κάποιον που σε γενικές γραμμέςμε αγαπάει. Απλα να. Κανεις δεν τρελαίνεται κιόλας.

Μονη

Μόνη, η ιστορία της ζωής σου θα αλλάξει τροπή μόνο αν αποφασίσεις να ξεκινήσεις συνεργασία με ψυχολόγο. Δεν υπάρχει κάτι άλλο για να σου πω.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

23 points
Upvote Downvote

Total votes: 45

Upvotes: 34

Upvotes percentage: 75.555556%

Downvotes: 11

Downvotes percentage: 24.444444%

42
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
17 Θέματα σχολίων
25 Απαντήσεις θεμάτων
3 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
26 Συντάκτες σχολίων
holynessidrilπόντια ιντερνάσιοναλkamia empnefsi Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Maggie
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Πάντως εμένα είχες την αμέριστη προσοχή μου όταν σε διάβαζα. Σα να μπήκες (σε βάλανε;) σε ένα ρόλο κομπάρσου και δεν μπορείς να βγεις από αυτόν, με αποτέλεσμα να είναι πλέον το σημείο αναφοράς της ζωής σου, καθώς τα βλέπεις όλα πλέον μέσα από το παραμορφωτικό αυτό πρίσμα. Ένας καυγάς με το σύζυγο που μπορεί να περνούσε γενικά απαρατήρητος, καθώς προστίθεται στο σωρό των άλλων, γιγαντώνεται και τσιμεντώνεται μαζί με τα άλλα. Μην κάνεις πίσω αν τον πρώτο καιρό στον ψυχολόγο χειροτερέψουν όλα μέσα σου. Θα είναι γιατί θα ανασκαλέψεις τα κάρβουνα που τώρα σε σιγοκαίνε και θα πάρουν πάλι… Διαβάστε περισσότερα »

bella ciao
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Θα γράψω κάτι με φόβο ότι θα φάω το κράξιμο του αιώνα… Τα προβλήματά σου είναι τα υπερκλασικότατα προβλήματα της αγίας ελληνικής οικογένειας με τα οποία μεγαλώσαμε όλοι.. (οι περισσότεροι) Και ποιανού η μάνα δεν είχε γκρίνιες και απωθημένα για τη ζωή που δεν έζησε, ποιος πατέρας στα 80’s ασχολήθηκε με τα παιδιά, ποιος σύζυγος δεν έκανε λίγο την κότα την παραμονή του γάμου, ποια φίλη όταν έχει προβλήματα δε σε παίρνει μονότερμα… Λυπάμαι πραγματικά που το βιώνεις τόσο βαριά, κι εγώ πιστεύω πως ένας ψυχολόγος θα σε βοηθήσει πολύ… Αν ήμουν φίλη σου, θα σου έλεγα, δες το και… Διαβάστε περισσότερα »

Maggie
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Σε μένα όταν βγήκε η νοσοκομα και είπε «Να σας ζήσει η κόρη» κοίταξε πίσω και δεξιά-αριστερά, ήταν σίγουρος ότι το έλεγε στον δίπλα. Όταν είδε ότι η αίθουσα ήταν άδεια, είπε τρεμάμενος: «…Σε μένα μιλάτε;»
: ))))

Μαρία Ιουλμά Δεκαοκτώ Αυγά
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Σε μένα, τον βρήκε μια θεία στον δρόμο και ειπωθηκαν τα εξής:
-Γέννησε η γυναίκα σου! Να σου ζήσει η κοπέλα!
– Τί; Κοπέλα; ΤΟ ΨΑΞΑΤΕ ΚΑΛΆ;;;

Luthien
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αντίστοιχο είχε πει η γιαγιά μου όταν γεννήθηκε η αδερφή μου (δεύτερη κόρη δηλαδή): «είστε σίγουροι; κοιτάξτε καλά μήπως κάνατε λάθος»
Η αδερφή μου ακόμα το λέει με παραπονο!

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Τεσσερα κορίτσια έκανε η γιαγιά μου μεχρι να έρθει ο πολυπόθητος γιος. Στο πρωτο κορίτσι ο παππούς ΟΚ, στο δευτερο ειπε»δε βαριέσαι, γερό να είναι». Στο τρίτο δεν έβγαλε κουβέντα. Στο τέταρτο (τη μάνα μου) απειλούσε ότι θα το πετάξει από τη σκεπή. Αλλες εποχές βέβαια, μιλάμε για λίγο μετά την κατοχή…

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

– Καλά ρε συ, κανένα παιδί δεν έκανες;
– Πώς, έχω τρεις κόρες.
– Ει, παιδί λέμε! Παιδί! Αγόρι ντε… άντε βάλτε μπρος, νέοι είστε ακόμη!
Βαθιά Πελοπόννησος, βόλτα με το μπαμπά.

– Τέσσερεις γυναίκες ρε, πού τις πας, θα σε φάνε!
Αθήνα, διπλανό αυτοκίνητο σε τυχαίο φανάρι, σχεδόν σε κάθε οικογενειακή έξοδο με το αυτοκίνητο που θυμάμαι μικρή.

Andromeda
Μέλος
Συμμετέχων

Μα το ιδιο πρόβλημα σε 2 ανθρώπους ειναι κατι τελειως διαφορετικό. Δεν ειναι το πρόβλημα που παίζει ρόλο αλλά το βίωμα….

Maggie
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

ναι, ακριβώς, για κάποιους είναι μια γραφική ιστορία ενώ για άλλους είναι μια κατάσταση που πρέπει να βρουν τρόπο να διαχειριστούν. Αλλά σε αυτή την ιστορία δεν είναι μόνο αυτό το βίωμα. Συνοδεύεται από ένα βουνό άλλα.

Μανδάμ Φρου Φρου
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εμένα ο πατέρας μου δεν ήταν καν εκεί όταν γεννήθηκα, όπως βασικά και κανείς άλλος. Η μαμά κοιτιόταν στον καθρέφτη και είπε όλες τις ευχές, χαρτζιλίκωσε και τις νοσοκόμες.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

bella ciao, θα συμφωνήσω με τα περισσότερα από όσα λες, αλλά μην παραβλέπεις, ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες, γι αυτό έχουμε θεσπίσει άτυπους και τυπικούς κανόνες συνεννόησης…. Είναι απαράδεκτο να λες σε ένα παιδί , δε σε θέλαμε αλλά μετά σε αγαπήσαμε. Εμένα ας πούμε η μάνα μου μου είχε πει, ότι δεν πίστευε ότι θα αγαπούσε άλλο παιδί , μετά την αδελφή μου. Εμένα (τουλάχιστον συνειδητά) δεν με πείραξε. Ίσως γιατί σαν δεύτερο παιδί , είμαι πιο ταπεινή. Την αδελφή μου όμως, που ο πατέρας μου έλεγε , πως αναγκάστηκε να παντρευτεί τη μάνα μου εξ αιτίας της εγκυμοσύνης… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Advocate

Ακούστηκες αγαπητή Μόνη. Έχεις δίκιο. Όταν δε σε αναζητούν, κινδυνεύεις να ξεχάσεις ότι υπάρχεις. Όταν οι γονείς σου δεν σε βλέπουν, πιστεύεις ότι είσαι αόρατη. Είναι όλα τόσο σύνθετα και ταυτόχρονα τόσο απλά, τόσο ίδια και τόσο διαφορετικά, πόσοι έχουμε κουβάρι στα χέρια μας αλλά ποιο κουβάρι είναι ίδιο με το άλλο; Η ζωή δεν είναι μια γραμμή. Δεν γεννιέσαι και είσαι καταδικασμένος να είσαι πάντα ο ίδιος. Και μπορεί όσο ζεις με τους γονείς σου, να είναι δύσκολο να αλλάξεις τα πράγματα γιατί μπορεί εκείνοι να φταίνε γι’αυτό που νιώθεις, γι’αυτό που είσαι αλλά αν θέλεις να το αλλάξεις,… Διαβάστε περισσότερα »

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Τι όμορφο σχόλιο ρε Πόντια…έχεις πάντα κάτι πολύ όμορφο να πεις.

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Advocate

Ο πόνος θέλει χάδι βρε Μitsi μου. <3

Aloutero
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Πολύ με στεναχώρησε αυτή η εξομολόγηση.
Νομίζω όλοι έχουμε νιώσει έτσι κάποια ή πολλές στιγμές στη ζωή μας.
Το θέμα είναι πως αν είναι αλήθεια όλα όσα περιγράφεις, έχεις μερίδιο ευθύνης όχι ως παιδί βέβαια, αλλά ως ενήλικας.
Η Λένα έχει δίκιο. Μόνο ο ψυχολόγος μπορεί να σε βοηθήσει. Αν αποφασίσεις να το πας και κάνεις σοβαρή ψυχανάλυση, θα βγεις από όλο αυτό, άλλος άνθρωπος.
We promise 🙂

Μανδάμ Φρου Φρου
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αγαπητή Μόνη,

αυτό που μας περιέγραψες είναι το τρελοκομείο που ονομάζεται μέση ελληνική οικογένεια. Οι περισσότεροι σε μια τέτοια μεγαλώσαμε. Αν διαβάζεις τη στήλη συχνά, θα έχεις διαβάσει συχνά για κακοποιητικούς/ εξουσιαστικούς/ χειριστικούς κ.ά. γονείς και συντρόφους, για ευνοημένα αδέρφια στην πλάτη των αδερφών τους, για, για, για… Δεν υποτιμώ καθόλου την κατάστασή και το πρόβλημά σου, αυτό όμως έγκειται όχι στις καταστάσεις που περιέγραψες, αλλά στο πώς εσύ τις αντιλαμβάνεσαι και τις ερμηνεύεις.

Όντως χρειάζεσαι ψυχοθεραπεία, καταλαβαίνει κανείς εύκολα από το κείμενό σου ότι πνίγεσαι κι ασφυκτιάς. Ο ψυχολόγος είναι αυτός που θα σε ακούσει και θα σε βοηθήσει.

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Advocate

Πώς ακριβώς βοηθάει έναν άνθρωπο που πνίγεται και ασφυκτιά το να του πεις ότι το πρόβλημα του δεν είναι ότι η οικογένεια του ήταν τρελοκομείο, αλλά ότι εκείνος την αντιλαμβανόταν ως τρελοκομείο;

Λες ωραιοποιημένα το «καλά κι εμείς μεγαλώσαμε με προβλήματα».
Η Μόνη κουβαλάει ακόμα εκείνο το παιδί, που δεν ήταν σε θέση να αποστασιοποιηθεί από το τρελοκομείο και να μην το αφορά και να μην επηρεαστεί από αυτό.

Με συγχωρείς για την παρατήρηση αλλά μπορεί να διαβάζει η κοπέλα και να νιώσει πιο μόνη, παρόλο που το είπες για να νιώσει ακριβώς το αντίθετο.

Corry Karav O'Keerie
Μέλος
Συμμετέχων

Πόντια, αυτός είναι ο μόνος τρόπος να βοηθηθεί. Αν το πρόβλημα είναι οι άλλοι τότε τι σου μένει να κάνεις πέρα από το να κατηγορείς την τύχη σου και να κλαίς τη μοίρα σου; Κανείς δεν πρόκειται να αλλάξει για να νιώσεις εσύ καλύτερα. Αν δεις την ευθύνη σου απέναντι στον εαυτό σου, απέναντι στο παιδί που κουβαλάς μέσα σου (όπως λες κι εσύ), τότε η μόνη λύση είναι να δουλέψεις με τα βιώματά σου, με τις οπτικές σου γωνίες, με τα συναισθήματα που σου δημιουργούνται. Δεν υπάρχουν μαγικές αναίμακτες λύσεις σε αυτά τα ζητήματα. Για να κάνεις ομελέτα πρέπει… Διαβάστε περισσότερα »

Ικμάδα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Συμμετέχων

Το πιο τέλειο ψευδώνυμο ever
👏👏👏

Melissa
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πόντια, δε λεει κατι κακο. Αυτο που γραφεις στην δευτερη παραγραφο καλούμαστε ολοι καποια στιγμη να κανουμε. Να το δουμε απο μακρυά το «τρελοκομειο» και να σκεφτουμε απο δω και περα οτι δεν ήμασταν εμεις οι τρελοι, ή υπερευαίσθητοι κλπ. Το γεγονος οτι αυτά τα σκηνικα ειναι κοινα σε τοσες πολλες οικογενειες εμενα (για αρχη) με παρηγορουσε καπως. Δεν ξερω γιατι. Απο κει και περα θελει δουλεια. Το τρελοκομειο δε το αντιλαμβανοταν μονο, το πιο πιθανο να ηταν. Αλλα δουλευοντας μαθαινουμε οτι πραματα που χουμε δεχτει σαν αλήθειες για τον εαυτο μΑς και οφειλονται στα τρελοκομεια σπιτια μας εκεινης της… Διαβάστε περισσότερα »

Μανδάμ Φρου Φρου
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κορίτσια, έχετε όλες δίκαιο. Πόντια σου έχω αδυναμία, πάντα τα σχόλια σου είναι εύστοχα και τα διαβάζω με χαρά! Στο συγκεκριμένο σχόλιο αντιλαμβάνομαι την οπτική σου και με έβαλε σε σκέψεις. Δεν είχα κανένα σκοπό να υποβαθμίσω το πρόβλημα της γράφουσας. Την κατανοώ και συμπάσχω μαζί της. Μεγάλωσε με ανθρώπους που την πλήγωσαν πολύ και σε βάθος χρόνου και συνέβαλλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση αυτού που είναι σήμερα. Δεν είναι η δική της οπτική και θεώρηση, έτσι έγινε όντως. Φαίνεται από το κείμενο. Αν το σχόλιό μου φάνηκε σκληρό και τύπου «άντε μωρέ μιλάς κι εσύ τώρα, ρώτα μας κι εμάς…»… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Advocate

😀 Μανδάμ! Το σχόλιο της J.Brian προς τη Bella Ciao λέει ακριβώς ό,τι ήθελα να πω, δεν το είχα δει όταν έγραφα. Για το Υ.Γ., σε αυτό που γράφω εγώ πχ «Πώς ακριβώς βοηθάει έναν άνθρωπο που πνίγεται και ασφυκτιά το να του πεις ότι το πρόβλημα του δεν είναι ότι η οικογένεια του ήταν τρελοκομείο, αλλά ότι εκείνος την αντιλαμβανόταν ως τρελοκομείο;» δεν είναι η λέξη τρελοκομείο που δεν βοηθάει τον άνθρωπο αυτό να νιώσει καλύτερα. Βάλε «δυσλειτουργική», δεν έχει να κάνει, πραγματικά. Εδώ θα πω κι εγώ, όλοι σε τρελοκομεία μεγαλώσαμε, είναι ένας όρος ομπρέλα. Δηλαδή όντως, δεν… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Advocate

Παιδιά εστιάζω στο ότι η απάντηση της Μανδάμ απευθύνεται στη συγκεκριμένη κοπέλα προσωπικά, απαντώντας της σε όλα αυτά που εξομολογείται, τα βαθιά της συναισθήματα και τον βαθύ της πόνο, αναγνωρίζοντας της ότι φαίνεται ότι πνίγεται κι ασφυκτιά. Κι αυτά που λέτε εσείς σωστά είναι και της Μανδάμ σωστά είναι, εγώ δεν είπα ότι είναι λάθος, αλλά είναι κατάλληλα ως απάντηση ότι μιλάς γενικά. Η Μανδάμ δε μιλάει γενικά, μιλάει στη Μόνη. Γι’αυτό βρίσκω την απάντηση ακατάλληλη, όχι λάθος. Κι εγώ τον ψυχολόγο προτείνω γι’αυτό δεν βρίσκω το λόγο να της πούμε εμείς εδώ εκείνα που θα είναι αποτέλεσμα της ψυχοθεραπείας.… Διαβάστε περισσότερα »

KonstantinaS
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πόσο θα ήθελα να αγκαλιάσω αυτό το κορίτσι που ασφυκτιά!

Eleanor Oliphant
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Λυπάμαι πολύ που νιώθεις έτσι. Χρειάζεται να τα συζητήσεις με έναν ψυχολόγο ειλικρινά. Με στεναχωρεί που γράφεις να με «στείλουν» σε ψυχολόγο λες και είναι τιμωρία. Είναι αυτό που χρειάζεσαι!

papia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πολλή θλίψη στην ερώτηση και δικαιολογημένη. Απλά επειδή έζησες μια άσχημη παιδική ζωή δεν είσαι καταδικασμένη να ζεις μες την ίδια δυναμική για όλη σου τη ζωή. Δε θα είναι όλοι οι άνθρωποι στη ζωή σου σαν τους γονείς σου, θα υπάρξουν κι αυτοί πουθα σε εκτιμούν. Αναφέρεις οτι δε θες κάποιος απλά να σε στείλει σε ψυχολόγο, όμως η Άμπα που σε προτρέπει να πας δεν το κάνει επειδή δεν έχει όρεξη να σε ακούσει, ούτε επειδή κάτι πάει στραβά με σενα. Πρακτικά είναι ο μόνος τρόπος να ξεπεράσεις την πικρία και να αρχίσεις να διεκδικέις.

Louk Ritia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Ενθουσιώδης

Όπως τα περισσότερα, έτσι κι εγώ θα σου πω πόσο με ρούφηξε η εξομολόγησή σου. Αυτό που νιώθεις από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου είναι απόρριψη, τα μέτωπα πολλά. Δεν έχει σημασία που με έναν τρόπο και ως ένα βαθμό την έχουνε βιώσει όλοι, σημασία έχει πώς νιώθεις εσύ γι’αυτο. Να πας σε ψυχολόγο, μη διστάζεις, πρέπει να διαχειριστεις την αδικία και την απόρριψη που νιώθεις. Κάνε την προσπάθεια και θα δεις ότι αξίζει.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Κοίτα, αν θέλεις να κάνεις σοβαρή προσπάθεια να τα ξεπεράσεις όλα αυτά , οφείλεις στον εαυτό σου να πας σε ψυχολόγο. Εγώ σε καταλαβαίνω γιατί ήμουν κι εγώ «το μικρό»….. Το αστείο είναι ότι οι πρωτότοκοι διατείνονται ότι το βάρος πέφτει σε αυτούς και ότι είμαστε τα χαϊδεμένα….. αλλά είναι τόσο πρωτότοκοι τελικά, που δε χωράει στον κόσμο τους ούτε καν η ιδέα , ότι μπορεί τα αδέλφια τους να έχουν υποφέρει και αυτά. Ούτε κατά διάνοια …. Δεν έχω ακούσει ούτε έναν πρώτο, να παραδέχεται το αυτονόητο…. ότι δηλαδή και «οι άλλοι», μόνο από το γεγονός ότι είναι άνθρωποι… Διαβάστε περισσότερα »

Pengu no2
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πωπω εντελώς έτσι, κι εγώ είμαι η τελευταία αδερφή και ενώ έχω πολεμήσει πααρα πολύ για αυτονόητα πράγματα, (εντελώς παλαιών αρχών πατέρας), παρ’ όλα αυτά η μεγαλύτερη αδελφή μονίμως με έβλεπε όπως το λες σαν χνουδωτό αρκουδάκι!! Και πάντα αρπαζομαστε όταν λέει ότι αυτά που κέρδισα ήταν καθαρά από τη δική της στήριξη, και ότι είμαι χαϊδεμένη, νιώθω τόσο αδικημένη! Δεν είχα σκεφτεί ότι μπορεί να είναι και γενικό αυτό, νόμιζα είναι μόνο θέμα χαρακτήρα

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Είναι πλέον αποδεκτό από την επιστήμη (και από τη λογική), ότι τα πρώτα παιδιά έχουν πάρει όλη την αγάπη πριν γεννηθούμε εμείς. Εμείς γεννηθήκαμε σε ήδη σχηματισμένη οικογένεια, γι αυτό και είμαστε πιο αθώοι ως προς τον τρόπου που τους βλέπουμε. Για το λόγο αυτό πιστεύουν πως είμαστε πιο άνετοι και cool….Η αλήθεια είναι πως είμαστε πιο ελεύθεροι…. γιατί όμως; Γιατί τελικά είμαστε πιο μόνοι. Όλη η ουσιαστική προσοχή είναι στον πρώτο , που περνά τα στάδια πρώτος…. Οι πρώτοι νομίζουν ότι ανοίγουν το δρόμο, επειδή οι γονείς είναι άπειροι σε αυτούς . Ακόμα κι αν είναι πιο αυστηροί, ενδιαφέρονται… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Advocate

Pengu η αλήθεια είναι πάντα κάπου στη μέση 🙂