Αγαπητή «Α, μπα»: Τελικά ο άντρας μου φάνηκε να έχει δίκιο

Αγαπητή Α μπα, Είμαι από τις περιπτώσεις που σε διαβάζω χρόνια χωρίς να έχω στείλει ή σχολιάσει ποτέ (ήρθε η ώρα!!)- αναρωτιέμαι αν πραγματικά έχεις πλήρη αίσθηση πως η στήλη αυτή έχει βοηθήσει σε πολλά πράγματα μια νεαρή κοπέλα απο τα early 20s μέχρι τα early 30s να διαμορφώσει απόψεις, σκέψεις να αναρωτηθεί και να παλεύει για πολλά πράγματα γύρω της. Πιστεύω είμαστε πολλοί αυτοί που παρακολουθούν & διαβάζουν σιωπηλά και αόρατα ότι συμβαίνει στην στήλη αλλά πολύ φωναχτά τα εφαρμόζουμε στις ζωές μας. Τι με έκανε να γράψω μετά από τόσα χρόνια; μια ημέρα απογοήτευσης ίσως. Η ιστορία έχει ως εξής: μιλάω στον άντρα μου ένα χαλαρό βράδυ και συζητάμε σχετικά με την Μπεκατώρου και στην συνέχεια όλες τις ελληνίδες και τους έλληνες ηθοποιούς/αθλητές κτλ που βρήκαν το θάρρος να μιλήσουν για κάθε μορφή κακοποίησης. Κάπου εκεί αναφέρω και την δική μου περίπτωση παρενόχλησης που μου συνέβη όταν ήμουν μικρότερη και συμφωνούμε με τον άντρα μου πόσο θάρρος έχουν όσοι μιλάνε και οτι φυσικά ΤΩΡΑ είναι η στιγμή. Νιώθοντας μια αισιοδοξία για όλο αυτό που συμβαίνει, διαβάζοντας και την στήλη σου καθημερινά, ένιωσα οτι επιτέλους κάτι θα αλλάξει και στην Ελλάδα και εκεί ,λιγότερο αισιόδοξος ο άντρας μου, είπε ότι έχουμε πάρα πολύ δρόμο ακόμα γιατί ακόμα και σε νέες γενιές επικρατούν απόψεις σεξιστικές ριζωμένες καλά μέσα σε όλους. Θυμώνω εκεί γιατί μάλλον γκρέμισε λιγάκι την αισιοδοξία μου και αυτό που ένιωθα εκείνη την στιγμή και του απάντησα πως “Εγώ το βλέπω ο κόσμος αλλάζει στην Ελλάδα, και θα μάθουμε τα παιδιά μας διαφορετικά”. Λίγες μέρες αργότερα σε συζήτηση με συνομήλικη συνάδελφο μου, πάει το θέμα στο ίδιο πράγμα περί Μπεκατώρου και ελλήνων ηθοποιών και βρίσκομαι αντιμέτωπη με το παράδειγμα ανθρώπου που εννοούσε ο άντρας μου, αντιμέτωπη να εξηγώ τα αυτονόητα …της απάντησα σε όλα, το πάλεψα να εξηγήσω ξανά και ξανά και μιλούσα σε τοίχο. Ήταν περισσότερο η περίπτωση του “ναι τους συνέβη αυτό, ΑΛΛΑ….” και πολλά άλλα, ακριβώς ο λόγος που θύματα κακοποίησης δεν μιλάνε, φοβούνται ή νιώθουν ντροπή. Δεν ξέρω αν έχω ερώτηση, ξεκίνησα να γράφω χωρίς να θέλω να καταλήξω σε ερώτηση. Η αισιοδοξία που ένιωθα έχει γίνει απογοήτευση, θα συνεχίσω όμως και θα το παλεύω και ελπίζω να είμαστε αρκετοί που θα κάνουμε το ίδιο. ΥΓ. Επίσης διαβάζοντας τις ιστορίες γυναικών στο #Istoriesmesamas νιώθoυμε σαν γονείς πιο έτοιμοι για το πως θα μάθουμε στα παιδιά μας για την περίοδο. Προχθές εξηγούσα στον άντρα μου μερικές απο τις ιστορίες που διάβασα και κάναμε ωραίο brainstorming για το πως θα το χειριστούμε εμείς.
— η αισιόδοξη

Τα πράγματα αλλάζουν, αλλά και έχομε πολύ δρόμο μπροστά μας. Iσχύουν και τα δυο ταυτόχρονα. Τα βήματα είναι αργά, και κανείς δεν μας εγγυάται ότι θα είναι πάντα προς τα μπροστά, οπότε χρειάζεται διαρκής εγρήγορση.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News