Αγαπητή «Α, μπα»: Τελικά, έχουν κάποιο νόημα οι παθιασμένοι έρωτες;

Δεν μπορώ να πω ότι υπήρξα ποτέ ερωτευμένη με τον άντρα μου

Αγαπητή α μπα, σου γράφω για πρώτη φορά αν και σε διαβάζω σε καθημερινή βάση εδώ και πολύ καιρό. Ο λόγος που σου γράφω είναι για να εξωτερικεύσω μια απορία που μου δημιουργείται διαβάζοντας τις ερωτικές ιστορίες του κοινού σου, αλλά και αναπολώντας την δική μου συναισθηματική/ερωτική ζωή, η οποία περιλαμβάνει μεταξύ άλλων ένα θυελλώδη, παθιασμένο έρωτα στα φοιτητικά μου χρόνια, που έληξε άδοξα γιατί υπήρχε τρίτο πρόσωπο και με έφερε στα πρόθυρα της κατάθλιψης (με συμπτώματα που πολύ μετά αναγνώρισα ως καταθλιπτικά διαβάζοντας άρθρα για τις ψυχικές διαταραχές), και κατόπιν μια μακροχρόνια σχέση με έναν άνθρωπο με τον οποίον πλέον είμαστε παντρεμένοι και έχουμε ένα γιο 14 χρόνων. Η σχέση -και ο γάμος μετέπειτα- με τον άνθρωπο που παντρεύτηκα μπορεί να χαρακτηριστεί ‘φυσιολογική’, δηλαδή με τα προβλήματα της καθημερινότητας, με τις διαφωνίες μας κατά καιρούς αλλά χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, αλλά και με ένα καλό επίπεδο επικοινωνίας, με κοινούς στόχους και καλή κοινωνική και σεξουαλική ζωή, και με μια σταθερότητα που δεν απειλείται από παράφορες ζήλειες και εντάσεις. Δεν μπορώ να πω ότι υπήρξα ποτέ ερωτευμένη με τον άντρα μου, τουλάχιστον όχι με την έννοια του έρωτα που είχα βιώσει στο παρελθόν. Ωστόσο καταφέραμε να ταιριάξουμε, να επικοινωνήσουμε και να μακροημερεύσουμε. Γυρνώντας κατα καιρούς τη σκέψη μου στα φοιτητικά μου χρόνια, διαπιστώνω ότι δεν μου λείπει πια, και δεν μου έλειψε ποτέ από τότε ο άνθρωπος αυτός που έιχα ερωτευτεί τρελά καθώς και τα παθιασμένα αισθήματα που μου προξένησε, αν και τότε νόμιζα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να ζήσω μακριά του. Και το ερώτημα το δικό μου είναι φιλοσοφικό: τελικά, έχουν κάποιο νόημα οι παθιασμένοι έρωτες; έχει ζήσει κανείς ποτέ κάποιον τρελό, απόλυτο, παθιασμένο έρωτα που ευδοκίμησε και κατέληξε σε μια φυσιολογική και ισορροπημένη σχέση; Ή μήπως οι παθιασμένοι έρωτες είναι καταδικασμένοι;

Κατερίνα

Θα σου απαντήσω με ένα σχόλιο της πόντιας ιντερνάσιοναλ, γιατί κοντεύουν να ματώσουν τα δάχτυλα μου απαντώντας σε αυτό το αιώνιο ερώτημα.

«Κατάλαβα ότι είναι the one, επειδή δεν τα πάθαινα όλα αυτά, με την έννοια ότι δεν μου προκαλούσε άγχος αυτός ο άνθρωπος. Δεν φοβόμουν μήπως ΔΕ στείλει. Χαιρόμουν όταν έστελνε και χαίρομαι ακόμα, κάθε φορά που μπαίνει στο σπίτι, που με παίρνει τηλέφωνο, που κάθεται δίπλα μου. Δεν μου κόβονταν ποτέ τα γόνατα, πιθανότατα δεν φαντάζεται κανείς ότι κάθε τόσο βάζω τη Γιορτή της Πρωτοψάλτη και χαίρομαι μόνη μου. Χαμογελάω πάντα όταν γράφω κάτι γι’αυτόν. Στις αρχές προσπαθούσα με το στανιό να φέρω θύελλα, γιατί έτσι ήξερα τις σχέσεις, θυελλώδης. Αλλά στη δική μου ζωή, οι θυελλώδης σχέσεις ήταν και οι προβληματικές. Οπότε αυτή που δεν ήταν θυελλώδης, που αντιστεκόταν στη θύελλα που ήθελα να προκαλέσω, με κέρδισε. Με ηρέμησε, με έκανε να καταλάβω ότι χωρίς θύελλα, απολαμβάνεις καλύτερα το ταξίδι. Από την άλλη, νομίζω ότι είναι αδύνατον να εκτιμήσεις τη νηνεμία, αν δεν περάσεις από τη θύελλα. Δηλαδή θεωρώ ότι ένας νέος άνθρωπος, είναι υγιές μέχρι ενός σημείου να έχει παρόρμηση, να θέλει να σαρώσει, να αισθανθεί έντονα συναισθήματα. Είναι η νιότη, που προηγείται της ωριμότητας. Οπότε απολαύστε τη θύελλα και μη φοβάστε τη νηνεμία, δε σημαίνει ότι υπάρχει βάλτος. Ο βάλτος βρωμάει, έχει κουνούπια, ξύνεσαι και δυσφορείς. Εκεί να έχεις το νου σου, μήπως δυσφορείς.»

Θα συμπληρώσω με ένα ποτ πουρί άλλων απαντήσεων:

«Το εγωιστικό τριπ του έρωτα είναι υπέροχη ασχολία όταν είσαι εικοσιπέντε και δεν έχεις άλλα σπουδαία προβλήματα στη ζωή, τι καλύτερο από το να θαυμάζεις τον εαυτό σου που τα κατάφερε τόσο περίφημα και τσάκωσε το μεγαλύτερο κελεπούρι του σύμπαντος; Όταν αρχίζεις να συνειδητοποιείς πόσο πιο δύσκολη γίνεται η ζωή όσο μεγαλώνεις, όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι ήταν αυτό το χάι του έρωτα που τόσο σου έφτιαχνε τη μέρα, όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις πόσο μόνος είναι ο καθένας μας, τότε η ελπίδα ότι μπορεί να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο που σε νιώθει, που είναι με το μέρος σου, και σε στηρίζει αν μπορεί να σε στηρίξει, είναι κάτι που εκτιμάς».

«Δεν είναι κατάκτηση να παντρευτείς αυτόν που ερωτεύτηκες, γιατί ο έρωτας δεν είναι ούτε σπουδαία ικανότητα, ούτε είναι σπάνιος, ούτε απόδειξη ταιριάσματος. Επίσης, δεν είναι κακό να ξέρεις να συμβιβάζεσαι, είναι ένα πολύ σπουδαίο και απολύτως απαραίτητο προσόν. Ο συμβιβασμός δεν είναι εξίσωση προς τα κάτω. Είναι «τι καλύτερο μπορώ να έχω κάνοντας τις λιγότερες δυνατές θυσίες». Ο συμβιβασμός εμπεριέχει και την λυσσαλέα διεκδίκηση. Αν δεν κάνεις αυτό, δεν λέγεται συμβιβασμός, παραίτηση λέγεται.»

«Ο έρωτας είναι το παραμύθι, ή μάλλον ο θρύλος, το μαγικό στοιχείο που λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία σε ένα ζευγάρι, όταν αρχίσει να εμφανίζεται η πραγματικότητα. Αυτό το μοναδικό στάδιο, που και οι δυο πιστεύουν ότι είναι οι πιο τυχεροί άνθρωποι στον κόσμο, που νιώθουν ότι ο άλλος είναι τα πάντα και ακόμη περισσότερο, λήγει, αλλά η ανάμνηση, όχι. Ο θαυμασμός, αν υπάρχει ταίριασμα όταν όλα καταλαγιάσουν, κρατάει ζεστή τη φωτιά, για πολύ, ίσως για πάντα. Δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να επιλέξει μονογαμία χωρίς αυτή τη χρυσόσκονη, χωρίς αυτό το λυρικό στοιχείο. Χρειάζεται να νιώσεις ότι ήταν μοίρα σου αυτός ο άνθρωπος, ότι η ζωή έκανε το θαύμα της για να τον συναντήσεις μέσα στη θάλασσα των ακατάλληλων. Αλλιώς είναι σα να διαλέγεις συνεργάτη, και πόσο καλός να είναι πια ο συνεργάτης; Δεν γίνεται να περιμένεις να θέλεις τον άλλον για σεξ όλη την ώρα, αλλά κάποτε πρέπει να το έχεις ζήσει αυτό με τον άλλον, κι ας έχει ατονήσει.»

Δεν υπάρχει μια απάντηση για όλους τους έρωτες. Μόνο τις δικές σου επιλογές μπορείς να εξετάσεις, και να ζυγίσεις τι αντέχεις και τι όχι. Αν σου λείπει κάτι από τη ζωή σου, είναι δική σου ευθύνη.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

111 points
Upvote Downvote

35
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
26 Θέματα σχολίων
9 Απαντήσεις θεμάτων
5 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
31 Συντάκτες σχολίων
Kira K.Betty BoopleeΜαντάμ ΠελαζίHaifischnet Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Εντελβάις
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Α μπα και Πόντια 👏👏👏👏. Ναι έχουν νόημα οι “θυελλώδεις έρωτες”, αυτοί που με τον άλλο είστε η μέρα με τη νύχτα, που ζεις στην ανασφάλεια, που καυγαδίζεις για τα πάντα. Έχουν νόημα μόνο και μόνο για να καταλάβεις πόσο μπούρδες είναι όλα αυτά τα περί “ετερώνυμων που έλκονται”. Προσωπικά τους “θυελλώδεις” γκόμενους τους θυμάμαι με πλήρη ανακούφιση που αποτελούν παρελθόν, ούτε επί πληρωμή δε θα τους ξαναζούσα.

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

το παθος στον ερωτα δεν περιεχει παντα διαφωνια, ασυνεννοησια και καυγαδες. το παθος δεν ειναι η διαφωνια, αλλα η ενταση της ελξης που μας προκαλει ο αλλος (πεταλουδιτσες και αλλα εντομα). συμβαινει πολλες φορες, το ιδιο προσωπο που ξεκινησε σαν τεραστιο παθος αλλα και αβεβαιοτητα, να γινει ο συντροφος ζωης με τον οποιο θα υπαρξει σταθεροτητα, αγαπη, ασφαλεια και ισορροπια, χωρις να χαθει η ερωτικη ελξη. κι αυτο, ειναι ευτυχια..

Κοτόπουλο με μπάμιες
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Η τελευταία σου πρόταση,η σκέψη μου όλη συμπυκνωμένη!

Queen of Hearts
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εγώ προτείνω η Πόντια να κάνει ένα guest και να απαντήσει τις ερωτήσεις μιας ημέρας.
Θα το κάψουμε Κυρ Στέφανε, ΘΑ ΤΟ ΚΑΨΟΥΜΕ!

Εντελβάις
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Ναιιιι! Επίσης είχαμε προτείνει και στήλη Ιστορίες της Πόντιας!!!

este
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Συμμετέχων

Μα ποιοι είστε αυτοί που γράφετε τόσο υπέροχες απάντησεις; Τι δουλειά κάνετε και γράφετε τόσο ωραία και κυρίως τόσο εύστοχα; Μπράβο σας!! Συγκινήθηκα και ταυτίστηκα.

mojo jojo
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

εδώ θα βρω παρηγοριά! θέλω να σχολιάσω και ντρέπομαι! εκτός του ότι τα έχουν πει όλα τα λένε και τόσο ωραία!

Tawn Tawn
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Ε μα πες τα! Εδώ μια πρόταση θέλω να γράψω κ δε μπορώ να βάλω τη μια λέξη πίσω απο την άλλη, και υπάρχουν άνθρωποι που randomly εδώ γράφουν μικρά αριστουργήματα!

Μαύρο Γατί
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Αχ να πω κάπου εδώ κι εγώ τον καημό μου που κανείς δε ρώτησε, να ξέρατε πόσοι και πόσες με έχουν απορρίψει επειδή είμαι ήσυχο λιμάνι και μου λείπει η τρέλα, η σπίθα , το πάθος , που δε μου λείπει καθόλου απλά φροντίζω την (κλινική) τρέλα να τη διαχειρίζομαι με ειδικούς και να μην την ξερναω πάνω στον εκάστοτε σύντροφο με ζηλιες υστεριες και καυγάδες… Αυτά, συνεχίστε ότι κάνατε.

Galina Reznikov
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Καλό μου Γατί!! ♥️♥️♥️

Μαύρο Γατί
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

*θλιμμένο μιαου* ♥️♥️♥️♥️

Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Να συμπληρώσω, δεν πρέπει να μπερδεύουμε το πάθος με το “drama”, δλδ μπορεί να σου κόβονται και τα πόδια και να σου έρχεται χτυποκάρδι όταν στέλνει και κατά τ’άλλα όλα, να μην είναι αδιέξοδο, να μην είναι μονόπλευρο, να μην οδηγεί σε άσχημες συμπεριφορές (έλεγχος, ζήλια, προσκόλληση κλπ.) αλλά να είναι υγιές και αμοιβαίο. Ε αυτό ή θα ξεθυμάνει κάποια στιγμή κι από κάτω θα υπάρχει ίσως συμπάθεια αλλά όχι κάτι σπουδαίο (οπότε λήγει, αλλά χωρίς ακρότητες), ή θα εξελιχθεί σε κάτι βαθύτερο. Αυτή η τελευταία περίπτωση συχνά κρατάει και γίνεται μακροχρόνια ευτυχισμένη σχέση. Και φυσικά το ίδιο μπορεί να… Διαβάστε περισσότερα »

Μάνα Κουράγιο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Α ρε Πόντια! Γι’ αυτό σ’ αγαπάω!
Το αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς που σου δίνει η αγκαλιά του δικού σου ανθρώπου δε συγκρίνεται με κανένα πάθος που σε χτυπάει σαν βαρκούλα στα βράχια. Και για να το κλείσω και τραγουδιστά “αλίμονο σ’ αυτούς που δεν αγάπησαν” λέει το τραγούδι, όχι σ’ αυτούς που δεν ερωτεύτηκαν! 😊

Mafalda
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

Παρατηρώ ότι πολλοι ταυτίζουν το πάθος με την ανασφάλεια, τη ζήλια, το κέρατο. Καταλαβαίνω ότι το μπέρδεμα αυτό είναι εύκολο σε νεαρές ηλικίες γιατί μιλάμε για έντονα συναισθήματα και γιατί ο έρωτας περιέχει μια γερή δόση εγωισμού, αλλά αδυνατώ να καταλάβω γιατί δε μπορεί να υπάρχει πάθος σε μια σχέση ισότιμη, ειλικρινή, με καλή επικοινωνία και καλό σεξ. Μιλάς για δύο εντελώς διαφορετικές ερωτικές εμπειρίες σου, αλλά δεν βλέπεις ότι η βασική διαφορά τους δεν είναι η παρουσία ή η έλλειψη πάθους όσο η ηλικία, η διάρκεια και φυσικά η έλλειψη ειλικρίνειας στην πρωτη σχέση. Συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια και… Διαβάστε περισσότερα »

Felis
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Πάντως, η σχέση με τον άντρα σου που περιγράφεις Κατερίνα, να ξέρεις ακούγεται σαν πανέμορφο ήρεμο λιμάνι με καθαρό ουρανο. Ξέρεις τι δύσκολο είναι αυτό, πόσοι το αναζητούν και δεν το βρίσκουν ποτέ; Ναι, αυτή που χαρακτηρίζεις ‘φυσιολογικη’. Καθόλου δεδομένο. Εύχομαι να είστε πάντα καλά! 🙂 Όσο για την απάντηση, τι όμορφη απάντηση, όλο το κείμενο! Σαν απόσταγμα όλες αυτές οι απαντήσεις, πρέπει να μπουν στο επόμενο βιβλίο Α,μπα οπωσδήποτε! Εγώ να συμπληρώσω πώς για μένα οι έρωτες με πάθος έχουν νόημα και μάλιστα μεγάλο, γιατί είναι σταθμοί στο μονοπάτι της γνωριμίας με τον εαυτό μας και τα όριά μας.… Διαβάστε περισσότερα »

Πρίγκιπας για μια βδομάδα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αν ως θυελλώδη έρωτα εννοούμε τον ανεκπλήρωτο, όχι δεν αξίζει τον κόπο. Απλά μας κάνει να μπορούμε να εκτιμούμε τον επόμενο. Αν μιλάμε όμως για αμοιβαίο μεγάλο έρωτα, ναι, έχει πολύ μεγάλο νόημα. Δεν μπορεί να συγκριθεί με μια σχέση που απλά είναι “φυσιολογική”. Ναι, οι σχέσεις κάνουν κύκλους, αλλάζουν δομή, δεν μένουν στάσιμοι. Ο έρωτας δεν διαρκεί αιώνια αλλά είναι η αρχή των πάντων. Η αρχή της εξέλιξης, η γέννηση του πρώτου πληθυντικού. Εφόσον δεν σου λείπει είσαι οκ, αλλά δεν θα εξισώσουμε το απόλυτο, με τον συμβιβασμό. Υ.Γ 80 χρόνια στην καλύτερη θα ζήσουμε, γιατί να το κάνουμε… Διαβάστε περισσότερα »

Penthesilea
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Εμ γι’ αυτό πρήζουμε τόσο καιρό την Πόντια να βγάλει ένα βιβλίο, ένα talk show, ένα θεατρικό μονόλογο, ΚΑΤΙ.
Κατερίνα, τα Ανεμοδαρμένα Ύψη είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία. Έχω αρρώστια με το συγκεκριμένο, το διαβάζω κάθε λίγους μήνες και χάνομαι στις σελίδες του όπως την πρώτη φορά, πλαντάζω στο κλάμα προς το τέλος του και αφού το τελειώσω σκέφτομαι πάντα “τώρα τι θ’ απογίνω, τι θα διαβάσω, όλα ωχριούν μπροστά του”. Θα ήθελα να το ζήσω; Θα ήθελα να είμαι στη θέση της Κάθριν; NEVER IN A MILLION YEARS.
Ορίστε η δική μου απάντηση στο ερώτημά σου.