Καλησπερα Α, μπα!Σ’ευχαριστώ γιατί με έχεις βοηθήσει πολύ. Θελω να σε ρωτησω σχετικά με το πόσο τα παιδια χρειάζονται περισσότερο τη μαμα τους από τον μπαμπα τους. Δεν εχω παιδιά αλλά τπ παρατηρώ εδώ και κάποια χρόνια σε ανιψια, ξαδερφια, παιδιά φιλών κτλ. Μέχρι κάποια ηλικία (δε ξερω ποια ειναι αυτη ακριβώς, 3,4 ίσως) όλα τα παιδιά θέλουν την αγκαλιά της μαμάς, ανεξαρτήτως φύλου. Ακόμα και σε οικογενειες που ο μπαμπας περναει περισσότερες ώρες με το μωρο και η μαμα δουλευει, όταν αυτη γυριζει σπιτι το μωρό ειναι κολλημένο πανω της για την υπόλοιπη μέρα. Το αντίθετο δε βλεπω να συμβαίνει. Μήπως τα μωρά έχουν μια άλλη συνδεση με τη μαμα αφού τα έχει γεννήσει/θηλάσει; Σϊγουρα δε πρέπει να χρησιμοποιείται ως διακιολογία για να κάνουν λιγότερα οι μπαμπάδες. Αλλά ακόμα και όταν οι μπαμπάδες ασχολούνται περισσότερο με την ανατροφή τους, πάλι τα παιδιά ειναι κολλημένα στη μαμα τους.
Πρώτον, η προσωπική σου εμπειρία και παρατήρηση δεν αποδεικνύουν κάτι. Δεύτερον, ο κύριος φροντιστής δεν είναι αυτός που είναι περισσότερες ώρες με το παιδί. Μια γυναίκα μπορεί να δουλεύει και να παραμένει η κυρίως υπεύθυνη για την κάλυψη των αναγκών του παιδιού, ακριβώς επειδή όλοι θεωρούν (όπως κι εσύ) ότι είναι δική της δουλειά και κανενός άλλου. Μπορείς να είσαι όλη μέρα με το παιδί, να είσαι απών συναισθηματικά, να κάνεις τα βασικά διεκπεραιωτικά, και ΑΥΤΟΣ να είναι ο λόγος που το παιδί κολλάει πάνω στη μάνα του όταν αυτή γυρίζει. Οι μητέρες συνδέονται με το παιδί τους υπεύθυνα από την αρχή επειδή ξέρουν ότι δεν θα το κάνει κανένας άλλος στον βαθμό που χρειάζεται. Απλώς το ξέρουν. Το ξέρεις πριν καν γεννήσουν, είναι δική τους δουλειά.
Στις οικογένειες που οι δυο γονείς συμμετέχουν εξίσου, τα παιδιά προσκολλώνται μια στον έναν, μια στον άλλον, σαν εκκρεμή, μέχρι να καταφέρουν να χωρέσουν στο κεφαλάκι τους την ιδέα «αγαπώ και τους δυο εξίσου, και οι δυο μου προσφέρουν ακριβώς την ίδια ασφάλεια».
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εμένα με μεγάλωσε ο μπαμπάς μου τα πρώτα χρόνια, γιατί έτυχε να είναι άνεργος όταν γεννήθηκα ενώ η μαμά μου δούλευε πολλές ώρες. Στο μπαμπά μου ήμουν προσκολημμένη από όσο μου λένε και βλέπω στις φωτογραφίες.
ετσι κι εγω, η μαμα εφευγε για δουλεια νωριτερα και ο μπαμπας με αλλαζε με εντυνε στην αγκαλια του κολλαγα ως μωρο. Αργοτερα στραφηκα λιγο στη μαμα κ μετα αποκατασταθηκε μια ισορροπία. Αφηστε που εγω κολλησα και πανω στο μικρό μου αδερφο που απο τοτε που γεννηθηκε τον λατρεψα!
Δεν κατάλαβα τίποτα από αυτό το σχόλιο.
Φωτεινή, εξακολουθώ να μη βρισκω λογική σε αυτό το σχόλιο. Από πού προκύπτει ότι αυτες οι θεωρίες είναι σωστές; Ή ότι οι άνθρωποι είναι “μάχιμοι” κυρίως 40-50; Άλλο σάιτ διαβάζουμε;
Ω ναι, σαν εκκρεμή. Το βλέπω σε μία πολύ κοντινή μου οικογένεια και είναι πολύ ανανεωτικό! Μου διαλύει πολλά στερεότυπα.
Καινούργιο αυτό. Εγώ ήξερα αυτό που λέει ότι τα κορίτσια κολλάνε στον πατέρα και τα αγόρια στη μητέρα.
(Φυσικά δεν ισχύει καμία τέτοια πανανθρώπινη αλήθεια. Πάρε τον ανιψιό μου πχ.: Όταν θέλει παιχνίδια, πάει στον πατέρα του. Όταν θέλει φαγητό, πάει στη μάνα του. Όταν θέλει γλυκό, πάει στη γιαγιά του. Όταν θέλει ήρεμη αγκαλίτσα, πάει στον παππού του. Τα παιδιά, όσο κι αν δεν τα καταλαβαίνουμε εμείς επειδή δεν μπορούν να το εξηγήσουν με λόγια, ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν κάθε φορά.)
Α ναι σίγουρα, τα παιδιά πάνε εκεί που ξέρουν ότι θα πάρουν αυτό που θέλουν. Όταν ήμουν μικρή ποτέ δεν πήγαινα στην μητέρα μου να ζητήσω κάτι έξτρα (γλυκό, βόλτα, παιχνίδι) γιατί είχε το ΟΧΙ στην άκρη της γλώσσας. Πάντα πήγαινα στον πατέρα μου. Και αυτό που λες για τον ανιψιό σου, θυμάμαι την ανιψιά μου να είμαστε όλοι στο σαλόνι και να λέει «Μαμά να φάω ένα μπισκοτάκι ακόμα;» Όχι «Μπαμπά να φάω ένα μπισκοτάκι ακόμα;» Όχι ε μας πήρε στη σειρά Παππού – Γιαγιά – Θεία με διαφορά ενός δευτερολέπτου 😀
‘Πρώτον, η προσωπική σου εμπειρία και παρατήρηση δεν αποδεικνύουν κάτι.”
Πολύ σωστό. Να πω και γω ότι φίλη μου με 2 παιδιά που και εκείνη και ο σύντροφός της ασχολούνται το ίδιο με τα παιδιά, ο μικρός της έχει κόλλημα με τον μπαμπά. Σπανίως θα φωνάξει μαμά, τον μπαμπά του ζητάει να τον ταϊσει, να τον κοιμήσει. Ακόμη και τα βράδια που ξυπνά, αγκαλιά στον μπαμπά του πάει και κοιμάται. Άρα ναι, η παρατήρησή σου είναι πολύ γενική.
Αμάν πια με τις γενικεύσεις!
Τα παιδιά αποζητούν τη μαμά= έχουν ιδιαίτερο δέσιμο;
Τι είδους λογικά άλματα είναι αυτά ρε παιδιά, αν είναι έτσι να αλλείψουμε τον μπαμπά ζάχαρη να νικήσουμε την πατριαρχία.
Οι γονείς μου λέγανε ότι πάθαινα μία μπαμπακίαση, μία μαμακίαση. Τα παιδιά μας το ίδιο. Νομίζω ότι μετράει για επιστημονικός όρος, τι λέτε;
Υπάρχουν κάποιοι λόγοι που μπορεί να κάνουν τη μητέρα πιο σημαντική για τα παιδιά ακόμη και αν ο χρόνος και οι ευθύνες μοιράζονται εξίσου απο τους δύο γονεις. Ο ένας είναι ο θηλασμός. Αν η μητέρα θηλάζει, η συνδεση μεταξύ παιδιού και μητέρας ειναι διαφορετική απο αυτή που έχει το παιδι με οτν πατέρα. Μετά τον αποθηλασμό ομως σιγά σιγά αυτο φθίνει, οπότε ερχεται στα ίσα του. Το άλλο είναι ο ερχομός ενός νέου μωρού οπου λόγω εγκυμοσύνης το σώμα της μητέρας αλλάξει και ίσως αυτο προβληματίσει το παιδί, και επίσης αν η γυναίκα αποφασίσει να θηλάσει το νεο μωρό… Διαβάστε περισσότερα »
Ισχυει αυτό που λες με το θηλασμό και, από την εμπειρία μου τουλάχιστον, εκτός από το δέσιμο που προσφέρει παίζει ρόλο ότι συχνά είναι και ο τρόπος που κοιμάται το παιδί. Εμένα δηλαδή παρολο που στην αρχή την κόρη μου την κοιμιζε ο μπαμπας της με αγκαλιά, από ένα σημείο και μετά δεν κοιμοταν με άλλο τρόπο εκτος από θηλασμό άρα την κοίμιζα αναγκαστικά εγώ. Ετσι, ακόμα κι όταν σταμάτησε να θηλάζει, είχε συνδέσει εμένα με τον ύπνο και τη χαλάρωση και εμένα αναζητά για να ηρεμήσει.
@Cloud on toast, συμφωνώ με το σχόλιο για την επένδυση στην σχέση με τα παιδιά. Θέλω να πω και κάτι ακόμα σχετικά μ’ αυτό που ανέφερε η Λένα, οτι δηλαδή η μητέρα είναι αυτή που ξέρει απ’ την αρχή οτι κανείς άλλος δεν θα ασχοληθεί με το παιδί με τον τρόπο που πρέπει. Αυτό λοιπόν το πιστεύω ακράδαντα. Και επίσης πιστεύω οτι είναι ένας βασικός λόγος που πολλές νεές μαμάδες παθαίνουν καταθλίψεις και γενικά τα παίζουν κατά την διάρκεια της πρώτης περιόδου με το νεογέννητο. Δεν έχει να κάνει τόσο ούτε με την κούραση, ούτε με τα ξενύχτια. Και αυτά… Διαβάστε περισσότερα »
Τα δικά μου παιδιά κατα καιρους ήταν κολλημένα πάνω στον πατέρα τους. Πολύ το χαιρόμουν πάντως. Μια ανάσα βρε παιδί μου😁😁