Αγαπητή «Α, μπα»: Σκεφτόμαστε το αν θα κάνουμε παιδί κι έχω ημικρανίες απ’το άγχος

Αγαπητή Λένα και αναγνώστες, βρίσκομαι σε μία πολύ περίεργη κατάσταση και απορώ με τον εαυτό μου για το αν είμαι εγώ η παράλογη. Πιο συγκεκριμένα, έχει μερικές εβδομάδες που ξεκίνησαν συζητήσεις με πρωτοβουλία του συντρόφου μου για το αν θα κάνουμε παιδί. Και έχω φρικάρει. Έχω σωματοποιήσει όλο το άγχος και έχω από αναγούλες και παλινδρόμηση στομάχου μέχρι ημικρανίες. Ο ίδιος το θέλει πολύ και σε γενικές γραμμές έχουμε λύσει πολλά από τα πιθανά προβλήματα που θα μπορούσαμε να έχουμε. Είμαστε μαζί 4 χρόνια, ένα χρόνο σε συμβίωση, αυτός 37 εγώ 32. Έχουμε και οι δύο τις δουλειές μας για τις οποίες μοχθήσαμε στο έπακρον για να στρώσουν. Μένουμε σε δικό μας σπίτι που ανήκει στον σύντροφο μου σε κοντινό προάστιο από την πόλη που εργάζομαι. Δεν έχουμε οικονομικό πρόβλημα ενώ οι γονείς μας είναι διαθέσιμοι να μας βοηθήσουν σε ότι χρειαστούμε. Επίσης συμφωνούμε σε όλα που σχετίζονται με την ανατροφή παιδιών ή την οργάνωση του σπιτιού. Είμαστε ερωτευμένοι άκόμα και γενικά δεν υπάρχει παραφωνία. Αλλά εγώ είμαι φρικαρισμένη. Νιώθω ότι αν κάνω παιδί θα χάσω τον εαυτό μου και τις ελευθερίες που μόχθησα να αποκτήσω. Φοβάμαι ότι θα ζημιωθεί η δουλειά μου και η ανεξαρτησία μου. Νιώθω ότι θα γίνω αυτοθυσία στον βωμό της μητρότητας και ότι θα είναι μία φυλακή. Αμφιβάλλω ακόμα και για τον χαρακτήρα μου γιατί δεν είμαι γλυκιά και μειλίχια. Πώς μπορώ να γίνω καλή μάνα όταν δε δέχομαι να γίνω αυτοθυσία;; Αγαπώ τα παιδιά ως ανίψια και βαφτιστήρια. Ασχολούμαι μαζί τους αλλά στις δύο ώρες θέλω να τα αφήσω στη μάνα τους και να πάω μπαρότσαρκα ή έστω σπίτι να αράξω. Το συζήτησα και το συζητάω ακόμα με τον σύντροφό μου και διαψεύσει κάθε μου αμφιβολία. Ισχυρίζεται ότι θα είναι ουσιαστικά παρόν και δε θα είμαι μόνη μου, επίσης υπόσχεται ότι θα παίρνει το παιδί μαζί του στη δουλειά (έχει δικιά του επιχείρηση και μπορεί) ή ότι θα έχουμε άτομο να μας βοηθά είτε στη φροντίδα του παιδιού ή στις δουλειές του σπιτιού. Μου το ξεκαθάρισε πώς αν δε θέλω παιδιά πρέπει να χωρίσουμε και επίσης φοβάμαι πως αν δε κάνω παιδιά και περάσουν τα χρόνια μπορεί και να το μετανιώσω. Πώς θα ξέρω αν η μητρότητα θα με κάνει ευτυχισμένη όταν στην ιδέα της φρικάρω; Πώς θα μάθω αν θα είμαι σωστή και καλή μητέρα;
-Να θες παιδιά ή να μη θες?

Μπορείς να ξέρεις ότι θα είσαι σωστή και καλή μητέρα και παρ’όλα αυτά να μην θέλεις να κάνεις παιδιά. Δεν είναι αυτό το μόνο κριτήριο.
Δεν ξέρω αν είναι αυτός ο φόβος σου, όμως. Λες άλλους λόγους που σε φρικάρουν, που είναι όλοι απολύτως κατανοητοί και λογικοί. Αυτά που λέει ο σύντροφος είναι πολύ ωραία και καλά, αλλά είναι αυτονόητα, δεν είναι έξτρα μπόνους. Δεν είναι κάποιου είδους ανακούφιση το «θα είμαι ουσιαστικά παρών στο δικό μου παιδί» (στη δουλειά δεν θα μπορεί να το παίρνει χωρίς κάποιον ή κάποια να το προσέχει εκεί, σας το λέω να το ξέρετε). Δεν είσαι 50% γονιός, από τη στιγμή που γεννιέται το παιδί σου, αλλάζουν τα πάντα στην δική σου ζωή, μπαίνεις στη φωτιά και βγαίνεις μεταμορφωμένη. Αυτό δεν μπορεί να σου το «διαψεύσει».

Αυτή τη στιγμή η μητρότητα δεν σε κάνει ευτυχισμένη, είναι φανερό, μην αναρωτιέσαι «πώς θα ξέρω». Το ξέρεις. Μπορεί και να το μετανιώσεις, αλλά δεν μπορείς να ζήσεις τώρα με βάση κάτι που μπορεί να μετανιώσεις αργότερα. Έχεις αρκετά χρόνια ακόμα, θεωρητικά. Αν δεν μπορεί να περιμένει ο σύντροφος, δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να του το ελαφρύνεις. Μην υποσχεθείς κάτι που είναι αβέβαιο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News