Αγαπητή «Α, μπα»: Σκέφτομαι ότι σιγά μην γυρίσει να κοιτάξει εμένα

Γεια σου “Α, Μπα” μου.. Πριν αρχίσω να αφηγούμαι τη δική μου ιστορία, θα ήθελα και εγώ να σου πω με τη σειρά μου, πόσο πολύ θαυμάζω τη διάυγεια με την οποία απαντάς στους ανθρώπους. Εύχομαι αυτό το χάρισμα, που φαντάζομαι πως καλλιεργήθηκε σε βάθος χρόνου και σε εύφορο έδαφος, να σου χαρίζει πάντα μία υγιή καθημερινότητα. Και τώρα, ας πάμε στα δικά μου. Πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό και τις σκέψεις που αυτόματα ξεπηδούν από το μυαλό μου, με αφορμή αυτό. Και πάνω σε αυτές τις αυτοματοποιημένες σκέψεις, ήθελα να ζητήσω τη γνώμη σου. Κάποιες σκόρπιες, κάποιες αλληλένδετες. Τη δεδομένη στιγμή που γράφω, είμαι σε μια φάση αναρρωτικής άδειας, από εργατικό ατύχημα. Ευτυχώς για εμένα αλλά και όσους με υπολογίζουν, στάθηκα τυχερή και δεν απέκτησα κάποια ανεπανόρθωτη βλάβη. Το ατύχημα είναι ηλεκτροπληξία, αλλά όπως λέω και πιο πάνω, στάθηκα τυχερή και αυτό είναι υπέρ αρκετό για την ώρα. Τα παράθυρα που “τρέχουν” αυτή τη στιγμή, είναι όλες οι απανωτές διαδικασίες που κάνω σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα, κατάσταση την οποία για πρώτη φορά βιώνω, και νοιώθω τόσο σαστισμένη. Υπάρχει αρκετή ταλαιπωρία εκ των πραγμάτων και μου φαίνεται σχεδόν αστείο το ότι σήμερα έφτασα σε σημείο να αισθάνομαι ένα βάρος που με δυσκόλευε στην αναπνοή, βουρκωμένα μάτια, και ηθικό τσακισμένο, λες και με χτύπησες με το ρόπαλο του μπεϊζμπολ στα πόδια. Το καλό είναι ότι για την ώρα όλα κυλάνε σωστά, οπότε οκ. Είναι πραγματικά αστείο από μια άποψη, αλλά η αλήθεια είναι, ότι έχω εξαιρετική καθοδήγηση μέχρι στιγμής (καθ’ό,τι άπειρη σε τέτοια θέματα). Γι’αυτό πάντα στο τέλος, σταματάω τον εσωτερικό δραματικό διάλογο. Μία λεπτομέρεια που πιστεύω ότι το κάνει ακόμα πιο αστείο αλλά και λιγότερο πεζό όλο αυτό, είναι το ότι, μέσω αυτής της κατάστασης, έπεσα συγκυριακά πάνω σε κάποιον, για τον οποίο έβγαλα καρδούλες. Δε βγάζω καρδούλες συνήθως, αλλά το τόσο ευγενικός τρόπος του, το πόσο πράος άνθρωπος, το πόσο όμορφος είναι στα μάτια μου, με έχει κάνει να τον έχω ημερήσιο θέμα ανάλυσης στο μυαλό μου, ταυτόχρονα με τις χαρτούρες και τη γκρίνια που με έχει περικυκλώσει. Όσο για το τί σκέφτομαι γι’αυτόν, είναι το πόσο μετριόφρων ανθρωπος φαίνεται παρά τη θέση του, το πόσο έδειχνε να με σέβεται ως προσωπικότητα, παρά το ότι μόλις με γνώριζε, κάτι και το οποίο με σκλάβωσε τόσο πολύ. Με κάνει να τον σκέφτομαι ακόμα, ο διακριτικός τρόπος που με φλέρταρε, το πώς μου κράτησε την πόρτα για να περάσω όταν τελειώσαμε τη δουλειά που είχαμε, αλλά και το πώς έδειχνε να αφήνεται τη μία ωρα και, που μείναμε οι δυο μας. Σα να ένοιωθε οικεία μαζί μου. Το θέμα είναι ότι και σε εμένα ενέπνεε πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη. Όσο μιλούσαμε, κάτι μου φώναζε δυνατά ότι όλη αυτή η προσωπικότητα δεν ήταν ούτε κατά διάνοια δήθεν, ούτε κατά διάνοια επιτηδευμένη. Με κόλλησε στη σκέψη του, εκείνο το διακριτικό κλείσιμο του ματιού που μου έκανε χαμογελώντας, όταν δώσαμε τα χέρια για να χαιρετηθούμε. Α μπα μου μη γελάς. Δε θα τον ξαναδώ, γιατί δε μπορώ να σκάσω στην Υπηρεσία του σα την άκυρη και δε τον πετυχαίνω ποτέ πουθενά. Ή και να τον πετύχω, σιγά μη γυρίσει να κοιτάξει εμένα. Και γενικά, δε ξέρω τί να κάνω, γιατί πιστεύω ότι δεν υπάρχουν και πολλά να κάνω βασικά. Τη μέρα που μιλήσαμε, μετά από ένα δίωρο είχα στο κινητό μου μια αναπάντητη, (όχι κανονική κλήση, ίσα που χτύπησε), από ένα κινητό. ‘Οταν πήρα πίσω ήταν αυτός, για να μου πει όποτε θέλω μέσα στο διήμερο, να περάσω από εκεί να αφήσω ένα χαρτί. Και αναρωτιέμαι τί φάση με την αναπάντητη και το κινητό. Σκέφτηκα ότι θα είναι υπηρεσιακό. Σκέφτομαι ότι πρέπει να μεγαλώσω και να ωριμάσω. Αλλά για κάποιο λόγο, δε το κάνω. Πιστεύω πως οι αυθόρμητες σκέψεις και αντιδράσεις μας, πάνω σε σημαντικά περιστατικά, είναι που δείχνουν την αληθινή μας όψη. Έτσι αναρωτιόμουν τί είναι αυτό που βλέπεις εσύ, από το λίγο που σου γράφω. Σε ευχαριστώ πολύ που με διαβάζεις, Φιλιά πολλά, μπερδεμένη

–Spectrum02

Αχ μην το φιλοσοφείς τόσο, όχι, όχι. Δεν είναι καλή ιδέα να γράφεις μυθιστορήματα στο κεφάλι σου, είναι μεγάλος ο πειρασμός να είσαι η Άννα Καρένινα, αλλά δεν σε συμφέρει, πίστεψε με. Άσε τα πολλά λόγια. Όσο το μεγαλώνεις στο κεφάλι σου, τόσο απομακρύνεσαι από την πραγματικότητα και μετά θα είναι όλο και πιο δύσκολο να προσγειωθείς. Μην το χοντραίνεις άλλο στο κεφάλι σου.

Συνάντησες γκομενάκι που θέλεις να βάλεις κάτω, αυτό έγινε. Άσε τους σεβασμούς και τις προσωπικότητες, δυο ώρες μιλήσατε. Αυτό που έγινε δεν είναι λίγο, είναι ήδη πολύ, δεν χρειάζεται να πειστείς ότι είναι το άλλο σου μισό για να κινητοποιηθείς. Σου έδωσε το κινητό του. Τι άλλο θέλεις για να σταματήσεις να φαντάζεσαι και να αρχίσεις να ζεις;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News