Αγαπητή «Α, μπα»: Πως ακριβώς περίμεναν ότι θα είναι η ζωή τους μετά από μια γέννα;

Αναρωτιέμαι

Διαβάζω καιρό τώρα ιστορίες από νέες μητέρες και τείνω να προβληματίζομαι για το μήνυμα που εν τέλει περνάνε. Διευκρινίζω εξαρχής ότι δεν αναφέρομαι σε ιστορίες υπογονιμότητας ή προβλημάτων υγείας, παρα μόνο στις περιγραφές της καθημερινότητας τον πρώτο καιρό. Αρχικά ήμουν -όπως και οι περισσότεροι αναγνώστες- ενθουσιασμένη που διάβαζα όλες τις δυσκολίες που φανταζόμουν (τονίζω το “φανταζόμουν”) ότι έπονται με τον ερχομό ενός παιδιού αλλά δεν ακούγονταν από κανέναν. Στην πορεία όμως, όλο και συχνότερα μετά από ένα κείμενο κατέληγα να αναρρωτιέμαι το ίδιο πράγμα: “Πώς ακριβώς περίμεναν ότι θα είναι η ζωή τον πρώτο καιρό;”. Είθισται οι γράφουσες να μην είναι άπειρα 20άχρονα κορίτσια, αντιθέτως συνήθως είναι ώριμες γυναίκες με συγκροτημένη σκέψη και εμπειρίες στη ζωή. Μου φαίνεται λοιπόν αδιανότητη η δήλωση “Δε μου τα έλεγε κανείς”. Δεν είναι προφανές/αναμενόμενο ότι με ένα βρέφος στο σπίτι δε θα μπορείς να κουνηθείς; Oτι ο ύπνος θα είναι ελάχιστος; Ότι θα ανησυχείς συνεχώς; Ότι ο θηλασμός είναι επίπονος; Ότι η δουλειά θα πάει πίσω; Πώς μπορεί να γίνεται ένα παιδί χωρίς πριν να έχεις εικονοποιήσει στο μυαλό σου τη ζωή ΜΕ αυτό ρεαλιστικά; Διαβάζω ιστορίες από μητέρες που υποφέρουν και κλείνουν με τη δήλωση “είμαι έγκυος στο 2ο”. Χωρίς να θέλω να γενικεύω φοβούμαι πως στην ερώτηση “γιατί έκανες παιδί;” η απάντηση συχνά θα είναι “γιατί είμαι 35”. “Γιατί έκανες 2ο;” – “Γιατί είμαι 38”. “Γιατί ζορίζεσαι;” – “Γιατί δεν ήξερα!” Πόσο συνειδητή απόφαση ήταν τελικά; Μήπως προκειμένου να έχουν την αποδοχή της κοινωνίας όντας μητέρες δε μπήκαν στη διαδικασία να σκεφτούν προηγουμένως κατά πόσο τους ταιριάζει ο νέος τρόπος ζωής αλλά το έκαναν άκριτα – στον αυτόματο; Μήπως από την αγιοποίηση της μανούλας όλο αγάπη, περνάμε στην αγιοποίηση της μανούλας που υποφέρει επειδή δεν ήξερε;

 

Καταλαβαίνω ότι δεν καταλαβαίνεις, και δεν καταλαβαίνεις ακριβώς επειδή έχεις συνηθίσει τόσο πολύ να ζεις μέσα σε μία χύτρα ταχύτητας, που καταλήγεις και πάλι να κατηγορείς τα θύματα.

Ναι, προφανώς πολλοί – άντρες και γυναίκες – κάνουν παιδί για την αποδοχή της κοινωνίας. Ή, εξαιτίας της πίεσης της κοινωνίας. Προφανώς πολλές γυναίκες κάνουν παιδιά επειδή νιώθουν ότι χάνεται ο χρόνος, και το αποφασίζουν πριν καταλάβουν αν πραγματικά το θέλουν, ακριβώς επειδή υπάρχει αυτή η αδιανόητη, αφόρητη πίεση. Όταν από ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων θεωρείσαι μισή γυναίκα αν δεν κάνεις παιδιά (εφόσον «ολοκλήρωνεσαι» μέσω αυτών, τι είσαι πριν τα κάνεις;) τότε δεν μιλάμε για επιλογές. Δεν έχεις επιλογή να κάνεις ή όχι παιδί, οριακά έχεις επιλογή για το πότε θα το κάνεις, και με ποιον – και αυτό όχι πάντα. Δεν είναι λίγοι οι γονείς που λένε «κάνε παιδιά και μετά χώρισε». Δεν μπορεί να μην το έχεις ακούσει.

Όταν έχεις μεγαλώσει με τα βιολογικά ρολόγια που τάχα χτυπάνε, όταν σου λένε συνέχεια ότι είσαι μισή γυναίκα, ή ότι τσάμπα καταναλώνεις οξυγόνο αν δεν είσαι σύζυγος πρώτα και μητέρα μετά, όταν οι γυναίκες που δεν θέλουν να κάνουν παιδιά και το λένε ευθέως είναι ελάχιστες και οι μισοί δεν τις πιστεύουν, ναι, το κάνεις και άκριτα, και ας είσαι μεγάλη και μορφωμένη και από όλα. Δεν ξεφεύγεις από όλο αυτό. Γι’αυτό το «αυτό» έχουμε ολόκληρο σάιτ. Είναι αποκαρδιωτικό να διαβάζω «καλά, μεγάλη γυναίκα και ακόμα υποκύπτεις στις επιταγές της πατριαρχίας;» Ναι, ακόμα. Κι εσύ υποκύπτεις, κατηγορώντας τις γυναίκες που «δεν μπορούσαν να οραματιστούν». Και ελπίζω όλοι μαζί εδώ να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον να καταλάβουμε πόσο βαθύ και κυρίαρχο είναι το πρόβλημα.

Για πολλά χρόνια οι γυναίκες φοβούνται την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να μεγαλώσουν μόνες τους παιδιά, και είναι κατακριτέο να το κάνουν. Για άλλα τόσα χρόνια ψάχνουν με αγωνία και φόβο σύντροφο που θα μείνει αρκετά μαζί τους ώστε να πειστεί να κάνει, γιατί οι άντρες δεν έχουν το «βιολογικό ρολόι». Και μετά μερικές για κάποια χρόνια φοβούνται ακόμη περισσότερο, μήπως τελικά δεν μπορούν να κάνουν παιδί, και αν δεν μπορούν, δεν τους έχει προετοιμάσει κανείς για το τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση. Αν δεν κάνουν παιδί και δεν είναι μάνες, τότε τι είναι; Πρέπει να το βρουν μόνες τους.

Οπότε είναι αφελές να αναρωτιέσαι «καλά γιατί δεν μπορούν να μην υποκύψουν σε όλα τα κοινωνικά μηνύματα που ακούν από την κούνια τους, να τα αγνοήσουν, να πάνε κόντρα στα πάντα, και να σκεφτούν ψύχραιμα τι σημαίνει να κάνεις παιδί;» Δεν φταίνε οι γυναίκες που δεν μπορούν. Με άλλον πρέπει να τα βάλεις.

Και μετά, κάνουν παιδί. Και μετά συνειδητοποιούν ότι τώρα που εκπλήρωσαν τις επιταγές της φύσης, της κοινωνίας και τις δικές τους, είναι απολύτως μόνες. Για αυτό, δεν σε προετοιμάζει κανένας. Όσο και να το περιμένεις. Γιατί δεν το κάνεις μόνη σου το παιδί. Αλλά όλοι όσοι είναι γύρω σου, θεωρούν αυτονόητο ότι η μάνα θα το ταΐσει, η μάνα θα το πλύνει, αλλά κυρίως η μάνα θα το καλμάρει, θα το κουμαντάρει, θα προλάβει τις ανάγκες του, η μάνα θα το κοιμίσει, η μάνα θα είναι το στήριγμα του μέχρι να κάνει τα βήματα του, η μάνα του θα είναι κάθε δευτερόλεπτο τα μάτια του και τα αυτιά του και το στομάχι του και η κοιλιά του και τα πνευμόνια του, σαν άνθρωπος που ζει ακόμα μέσα σε άνθρωπο για αρκετούς μήνες, και για αυτή την ευθύνη, για αυτό το βάρος, δεν σε προετοιμάζει κα-νέ-νας. Δεν είναι η αυπνία το πρόβλημα, δεν είναι η κούραση. Είναι η μάνα σου που σου είπε «κάνε το και θα του το μεγαλώσω εγώ» και μετά αρχίζει τις δικαιολογίες για να φύγει, και σου λέει πόσο κουράζεται με το παιδί σου, και είναι η πεθερά που έρχεται για να βοηθήσει αλλά τελικά έχει έρθει για να ελέγχει (εσύ είσαι και πάλι με το μωρό στα χέρια), είναι ο άντρας σου που φεύγει κάθε πρωί γιατί κάποιος πρέπει να φέρει λεφτά στο σπίτι και όταν γυρνάει είναι κουρασμένος (και εσύ είσαι με το μωρό στα χέρια). Δεν υποψιάζεσαι την μοναξιά και το βάρος που μπορεί να έχεις όταν είσαι μόνη σου με ένα πλάσμα που εξαρτάται για τα πάντα από σένα.

Τα παιδιά χρειάζονται πολλά χέρια. Είναι πρόσφατη η πυρηνική οικογένεια, και η απομόνωση της γυναίκας με το μωρό, με την αγιοποίηση αυτής της περιόδου, μπορεί να είναι σαν οδοστρωτήρας για την ψυχική της υγεία. Το αντίθετο χρειάζεται: μεγάλη οικογένεια, ανοιχτές πόρτες, τζερτζελέ, βοήθεια με το φαγητό, με το σπίτι, με την φροντίδα του εαυτού της, χρειάζεται επαφή με άλλους ανθρώπους, χρειάζεται να πάρει αγκαλιά το μωρό κάποιος άλλος για μια ώρα, για να καταφέρει να σκεφτεί κάτι άλλο, και ας κλάψει λίγο, κι ας μην είναι αποστειρωμένοι και οι τοίχοι, και ας φορέσει κι ένα λίγο λερωμένο φορμάκι. Όσο πιο μεγάλη είναι, όσο πιο μορφωμένη είναι, τόσο πιο μεγάλη η άβυσσος της ευθύνης και της μοναξιάς, η απαίτηση να είναι όλα καθαρά, αποστειρωμένα, και η ίδια με το ένα στήθος εκτός μόνιμα, γιατί δεν της ανήκει τίποτα πλέον.

Και δεν τολμάς να μιλήσεις, να παραπονεθείς, εκτός αν διαγνωστείς με επιλόχεια κατάθλιψη (για μένα κακώς χαρακτηρίζεται έτσι, είναι σκέτη κατάθλιψη, για πολύ σοβαρούς λόγους) και τότε, αντιμετωπίζεσαι ως αδύναμη, και κάποια – γυναίκα δυστυχώς – θα σου πει «καλά δεν ήξερες;» Όχι, δεν ήξερες. Δεν ήξερες, διότι αυτό το θέμα θεωρείται αυτονόητο, η απώλεια του εαυτού είναι αυτονόητη, η εκμηδένιση όλων των σύνθετων σκέψεων είναι αυτονόητη, και όσο πιο πολύ έχεις ανάγκη την δική σου ανάπτυξη, όσο περισσότερο έχεις παλέψει για την δική σου αυτονομία, για τον δικό σου εσωτερικό κόσμο, τόσο πιο πολύ υποφέρεις, και τόσο περισσότερες τύψεις έχεις που δεν είσαι στον έβδομο ουρανό επειδή έχεις ένα μωρό στο σπίτι.

Απέχουμε κάτι αιώνες από την αγιοποίηση της μανούλας που δεν ήξερε, αλλά θα χαιρετίσω με μεγάλη χαρά αυτή την εποχή. Εύχομαι να την προλάβει η κόρη μου, αν και πολύ αμφιβάλλω ότι θα αλλάξουν τα πράγματα τόσο όσο ζούμε και οι δυο.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

259 points
Upvote Downvote

81
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
36 Θέματα σχολίων
45 Απαντήσεις θεμάτων
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
52 Συντάκτες σχολίων
ZazLousyverve de vieHaifischnetFractal Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Tokyo
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Άρα βρε παιδιά ποιος ο λόγος να γίνεις μανούλα;
Αυτό που περιγράφει η Λένα και οι υπόλοιπες, στα σχόλια σας, είναι ο εφιάλτης στο δρόμο με τις Λεύκες.
Έχω χεστεί πάνω μου.

Marina
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Μιλάμε για τις δύσκολες στιγμές γιατί τότε έχουμε ανάγκη την κατανόηση, την συμπαράσταση και την βοήθεια.
Αλλά υπάρχουν ακόμα περισσότερες καλές κι ευτυχισμένες στιγμες.
Είναι δημιουργία η γονεϊκότητα 🙂 Και σου μαθαίνει πολλά, σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου και αν το θέλεις, σε βοηθά να γίνεις η καλύτερη δυνατή εκδοχή σου. Υποθέτω ακούγεται σαν διαφήμιση, αλλά όπως βλέπεις έχεις ήδη διαβάσει μέρος των δυσκολιών.

Μισελ Μαμπελ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Χαχα Tokyo!! Αυτό που πρέπει να λέμε είναι ότι είναι πολλές πολλές μικρές φάσεις, οι οποίες περνάνε!!! Μωρό να ξυπνάει κάθε δυο ώρες το βράδυ για δεκαοκτώ χρόνια;;;;;; Νήπιο να τσιριζει στο σούπερ μάρκετ για καραμέλες επι δεκαοκτώ χρόνια;;;;; Μπόμπιρας να βγάζει την πάνα και να τα κάνει λίμπα παντού (και δεν εννοώ τα τσίσα) επι δεκαοκτώ χρόνια; Έφηβος για δεκαοκτώ χρόνια;; Ευτυχώς όχι. Βήμα βήμα τη φορά. Περνάει ο καιρός. Εγώ απλώς θα τόνιζα πάλι: ας σταματήσουμε να κάνουμε τις σούπερ μαμαδες. Και ας κάνουμε οικονομία αλλου για να έχουμε μια κοπέλα να βοηθά στο σπίτι η να προσέχει… Διαβάστε περισσότερα »

Σοκοφρέτα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

“Δεν κάνουμε χάρη σε κανεναν νομίζοντας ότι τα κάνουμε όλα και συμφέρουμε γιατί δεν θα μας πει κανεις ευχαριστω”
Μισέλ πόσο δίκιο έχεις! Πρόσφατα διάβαζα ένα άρθρο με τίτλο “Είμαστε κι εμείς που δεν έχουμε γιαγιάδες για να αφήσουμε ούτε μια ώρα το παιδί”, κι από κάτω στα σχόλια έγραφαν μαμάδες: “και είμαστε αξιέπαινες”.
Και αναρωτιόμουν από ποιον περιμένουν αυτόν τον έπαινο, σε ποιον τον χρωστούν και γιατί είναι πιο σημαντικό να είσαι αξιέπαινη από το να είσαι ξεκούραστη,πιο ήρεμη και ισορροπημένη.

Κοινή λογική
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Έχεις κ εσύ τα δίκια σου!!Έχει ομως και πολλή ομορφιά πολλά γέλια και πολλές όμορφες στιγμές η όλη φάση.Το να βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει ,να κατακτά μια καινούργια δεξιότητα ,να σου γελάει κλπ, νομιζω τα αντισταθμίζει όλα!

Tokyo
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις! Ξαλάφρωσα λιγάκι.

εγω θα κάτσω με την νεολαια
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

εδώ σχολιάζουμε τα προβλήματα, προφανώς. Ρώτα πως λίωσαμε ολοι στο πρωτο χαμόγελο και οταν ξυπνας και βλέπεις αυτο το μουτρακι δίπλα σου!
Οπως όλα, δεν ειναι ασπρο μαυρο…..

Ιωάννα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ίσως, το πιο δυνατό κείμενο που έχω διαβάσει από την Λένα. Εξαιρετικό, από την αρχή ως το τέλος. Δεν έχω παιδιά, και δεν ξέρω να πω στα σίγουρα αν θέλω να κάνω. Και το ναι και το όχι υπάρχουνε μέσα μου, σε ίση σχετικά αναλογία. Μικρότερη, είχα όνειρο να κάνω τρία παιδιά (ίσως ακόμα να το έχω, κατά βάθος) και φυσικά το είχα οριοθετήσει κάπου στα 30+ αυτό. Είμαι 36, και δεν νιώθω κανένα άγχος, καμία πίεση – ευτυχώς. Χώρισα από συντρόφους που θέλανε πολύ γάμο και παιδιά, γιατί ένιωθα ότι κάπου στο μέλλον τα πράγματα μεταξύ μας θα χαλούσανε… Διαβάστε περισσότερα »

Fractal
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Στὸ σπίτι
χτὲς
καθὼς ἄνοιξα τὴ ντουλάπα ἔσβησε γίνηκε
σκόνη μ᾿ ὅλα τὰ ροῦχα της μαζὶ
τὰ πιάτα σπάζουν μόλις κανεὶς τ᾿ ἀγγίξει
φοβᾶμαι κι ἔχω κρύψει τὰ πηρούνια καὶ τὰ
μαχαίρια
τὰ μαλλιά μου ἔχουν γίνει κάτι σὰ στουπὶ
τὸ στόμα μου ἄσπρισε καὶ μὲ πονάει
τὰ χέρια μου εἶναι πέτρινα
τὰ πόδια μου εἶναι ξύλινα
μὲ τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρὰ παιδιὰ
δὲν ξέρω πῶς γίνηκε καὶ μὲ φωνάζουν μ ά ν α

Μίλτος Σαχτούρης – Ορυχείο (απόσπασμα)

Gaea
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Την απάντηση σου, Λένα, την κάνω copy paste και την κρατάω για όταν ακούω μικρότερες από μένα να μιλάνε για το θέμα “παιδιά και μητρότητα” γιατί πολλές γνωστές μου φοράνε ροζ γυαλάκια. Δεν έχω παιδιά – συνειδητή επιλογή – γιατί ως η μικρότερη της σογιού είδα τι περάσανε οι εξαδέλφες μου. Παρόλη την υποστήριξη – γιαγιάδες, αδελφές γιαγιοπαπούδων, αδελφές, ξαδέλφες, όλες βάζαμε χέρι με τα μωρά και το σπιτικό των νέων γονιών – περνάγανε όλες το λούκι της μοναξιάς και της ευθύνης. Δεν το ήθελα αυτό για μένα, τη ζωή μου την οραματίστικα διαφορετικά. Και από τότε που το έκανα… Διαβάστε περισσότερα »

Lousy
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Με αφορμη ενα σχολιο μιας κοπελας που ειπε “ποτε καμια δεν λεει οτι μετανιωσε”, εγω προσωπικα μετανιωσα στο 100% που πήρα την αποφαση να κρατησω το παιδι οσο και αν αυτο σας κανει να πειτε “δεν αξιζει να λεγεται μανα, παρτε της το παιδι θα επρεπε να ντρεπεται και αλλα χαριτωμένα”. Ναι μετανιωνω καθε μερα, μετανιωνω που ακουσα τους γονεις μου “εδω ειμαστε θα βοηθησουμε” και εχω τρελη βοηθεια δεν αντιλεγω. Μετανιωνω καθε στιγμη, η μερα εχει 24 ωρες, τις 15 θα σκεφτομαι ποσο χαντακωσα την ζωη μου και τα νιατα μου,καθε μερα. οτι με κατέστρεψα και αντι να ζησω… Διαβάστε περισσότερα »

Φατσούλα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Λίγο με απογοήτευσε η απάντηση στην πρώτη παράγραφο. Κατά τα άλλα ❤️. Τη θεωρώ λίγο εξυπνακίστικη και ίσως και άστοχη. Αν αυτός που κάνει victim blaming πατάει πάνω στην ατομική ευθύνη, που έχει ο καθένας για ό,τι του συμβαίνει, και την ξεχειλώνει, αυτό δε σημαίνει ότι όποιος αναρωτιέται για την ατομική ευθύνη κάνει victim blaming. Η γνώμη μου είναι ότι για καθετί που επιλέγουμε (σε εισαγωγικά ή μη) να κάνουμε στη ζωή μας υπάρχει και ατομική ευθύνη και κοινωνική πίεση και κοινωνικά μπόνους (εξαργυρωμένα, εξαργυρούμενα και εξαργυρώσιμα). Είναι ανακουφιστικό να σου λέει κάποιος “Τι σου συμβαίνει; Δε φταις σε τίποτα”.… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Λένα είπες οτι ακριβώς θέλω να πώ και δεν μπορώ να εκφράσω στους γϋρω μου. Έκανα πρίν 25 μέρες το δεύτερο παιδι μου και είμαι το ίδιο πελαγωμένη με το πρώτο. Προσπαθώ να πάρω κουράγιο απο το πρώτο αλλα δεν μπορώ. Ελπίζω να συνηθίσω σιγά σιγά. Καλό κουράγιο σε όλες τις μαμάδες και να ζητάτε βοήθεια κορίτσια, δεν είστε σούπερ ηρωίδες. (Αν με θυμάστε η piripiri είμαι)

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ειδικός

piripiri να σου ζήσουν ! welcome back 🙂

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Καλώς σας βρήκα! Ευχαριστώ πολύ! Τόσο καιρό μου κρατούσατε όμορφη συντροφιά. Σας διάβαζα κάθε μέρα.

Elizali
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συνδέθηκα πρώτη φορά για να σχολιάσω. Θηλάζω το πρώτο μου παιδάκι που είναι δύο μηνών και διαβάζω την ερώτηση. Η απάντηση, όμως, είναι ό, τι ακριβώς αισθάνομαι αυτούς τους δύο τελευταίους μήνες. Τελικά δεν είμαι τρελή ή αδύναμη ή ανίκανη να γίνω μάνα…ειναι μάλλον ότι ζω κι αισθάνομαι κάτι φυσιολογικό που βιώνουν κι άλλες γυναίκες. Και το ήθελα συνειδητοποιημένα το παιδάκι και το προσπαθούσαμε. Αλλά δε φαντάζεσαι πραγματικά τι είναι αυτό που σε περιμένει μετά τη γέννα κι απλώς εύχεσαι ότι σιγά σιγά θα ηρεμησεις και θα συνηθίσεις στα νεα δεδομενα. Και (θέλω να) πιστεύω ότι έτσι γίνεται τελικά. Ευχαριστώ… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κάνε υπομονή! Η προσαρμογή είναι λίγο δύσκολη, αλλά μέρα με την μέρα θα μαθαίνεις το μωρό σου και τα πράγματα θα γίνουν ευκολότερα. Καλό κουράγιο!

Elizali
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ευχαριστώ πολύ ! Πραγματικά κάθε μέρα ψάχνω για μια τέτοια απάντηση 😊

Elizali
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Nicoleta jack, καλημερα και χρόνια πολλά σήμερα! Τώρα συνειδητοποίησα από προηγούμενο ποστ σου ότι περνάς (για δεύτερη φορά!) ανάλογη φαση. Καλή σου δύναμη κ εύχομαι να διευκολύνεσαι κι εσύ περισσότερο όσο περνάει ο καιρός.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Να είσαι καλά! Όντως το ξαναπερνάω. Αλλά αυτό που με “τρώει” αυτή τη φορά, είναι οι τύψεις που έχω που δεν μπορώ να ασχοληθώ όσο θα ήθελα με τον μεγάλο μου(4 χρονών). Αυτό ελπίζω να κουμαντάρω.

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δεν είμαι στους φανατικούς της στήλης αλλά το site σας μου άρεσε. Πρώτη φορά σχολιάζω γιατί βρηκα θαρραλέα την απάντηση σας. Είμαι 42 και ο γιος μου 14. Γέννησα όταν δεν ήταν στη μόδα οι εγκυμοσύνες. Χαίρομαι πολύ για την επιλογή μου. Είχα βοήθεια από τη μητέρα μου, τον σύντροφο μου και γενικά όλα καλά. Μεγαλώνουμε έναν φεμινιστή. Και παρόλο που όλα καλα και πάλι δεν με προετοίμασε κανείς γι’αυτό. Η έννοια ενός παιδιού -όταν έχεις μυαλό και ψυχή και δεν είσαι ούφο- είναι ένας άλλος τόπος. Ένας τόπος στον οποίο πας μόνη σου. Πρόσφατα είπα στον γιο μου ότι… Διαβάστε περισσότερα »

egw_eimai
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Μοναδική α μπα! Εγώ να πω όμως πως η ερώτηση “δεν το περίμενες;” πάει στα πάντα. Δεν περίμενες ότι θα είναι δύσκολο το μεταπτυχιακό; Δεν περίμενες ότι θα είναι δύσκολο να βρεις δουλειά που σε γεμίζει; Δεν περίμενες ότι θα είναι δύσκολο να είσαι μαμά; Δεν περίμενες ότι θα είναι δύσκολο να κρατήσεις σχέση από απόσταση; Δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε και να λέμε “θα έπρεπε να το περιμένεις”, δεν θα υπήρχε α μπα αν απαντούσε σε όλους έτσι. Ναι, το περίμεναν και τους ήρθε πιο παλούκι από όσο περίμεναν ή δεν το περίμεναν και δεν είχαν ιδέα. Ο,τι… Διαβάστε περισσότερα »

Σοκοφρέτα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

Τέλειο συμπλήρωμα σε όσα είπε η Λένα!
Η φράση μπορεί να ταιριάξει σε άπειρες περιστάσεις, κι όμως συνεχίζουμε να τολμάμε και να κάνουμε πράγματα. Ας μη μειώνουμε η μία την άλλη – μόνο στήριξη!