Έστω οικογένεια με δυο κόρες και πολλά χρήματα. Η πρώτη κόρη σπουδές στο εξωτερικό, η άλλη στη Ελλάδα. Η πρώτη κόρη σπουδές μέχρι 33 ετών με ελάχιστα διαλείμματα για δουλειά, η άλλη από τα 23 εργάζεται. Ποτέ σε καμία δε στέρησαν κάτι. Η πρώτη κόρη τρομερά λεφτά σε εξωσωματικές, η άλλη δεν πεθύμησε ποτέ παιδιά. Θεωρείς ότι οι γονείς πρέπει να μοιράζουν τα χρήματα στη μέση; Η να προσφέρουν τόσο όσο μπορούν χωρίς να μετράνε τα χρήματα ευρώ ευρώ;
Την αναφορά στις εξωσωματικές μα το Μακαρονοτέρας δεν τις έπιασα. Άντε, στο πόσο δούλεψε η καθεμία, να πω ότι υπάρχει μια λογική. Αλλά τώρα τι να καταλάβουμε; Ότι αυτή που έχει ξοδέψει πολλά σε εξωσωματικές δικαιούται λιγότερα στην κατά τα άλλα μοιρασιά;
Γενικώς, αν έχετε πολλά χρήματα, δεν την πιάνω την ερώτηση. Δεν μπορείτε να τα έχετε και να τα χαιρόσαστε, κι εσείς και οι κόρες σας, χωρίς να μετράτε τίποτα απολύτως;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν έχω αδέρφια, ο πατέρας μου το ίδιο, έχει όμως η μάνα μου μια αδελφή. Η μάνα μου ξεκίνησε να δουλεύει στα 19 της, η αδελφή της στην ίδια ηλικία παντρεύτηκε κι έκανε παιδιά. Τα πράγματα έκτοτε έχουν πάρει μια τέτοια τροπή που η αδελφή χρειαζόταν πάντα μα πάντα οικονομική βοήθεια από κάποιον, είτε από γονείς, είτε από την ίδια τη μάνα μου, είτε από την πλευρά του συζύγου, κοκ. Η μάνα μου έχει πει λίγες φορές φωναχτά ότι έχει νιώσει αδικημένη από τους γονείς της, γιατί πάντα πρόσεχαν “τη μικρή αδελφή που είναι μικρό κι αδύναμο και δεν τα… Διαβάστε περισσότερα »
“Δε σε φοβάμαι εσένα, δεν έχεις ανάγκη εσυ” Αυτή η μάστιγα…
Ίδια ακριβώς περίπτωση και ο πατέρας μου με τον μεγάλο του αδερφό. Αυτό που νομίζω πως δεν καταλαβαίνουν πολλοί σχολιαστές γιατί δεν το έχουν ζήσει από κοντά είναι ότι τελικά δεν είναι τα χρήματα για τα οποία νιώθει μία πικρία το “ριγμένο” παιδί. Είναι η αίσθηση ότι οι γονείς σου δεν σε φρόντισαν όσο το(α) αδέρφι(α) σου. Ότι εσύ πάντα έπρεπε να πολεμάς, να προσπαθείς, να κουράζεσαι, να στερείσαι και πολλές φορές να φροντίζεις και τον/την πιο “αδύναμο/η” αδερφό/ή χωρίς να νιώθεις ότι έχεις ένα στήριγμα κι ενώ υπήρχε η οικονομική ευχέρεια από τη γονική σου οικογένεια να είσαι λίγο… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό ακριβώς @ granita lemoni
Αυτό ειδικά για το κόστος ξαναπεστο….
Ενός λεπτού σιγή για όλους εμάς που θα κληρνομησουμε μόνο χρέη από τους γονείς μας.
Λίγο πριν το πρώτο λοκντάουν, χρειάστηκα ένα χαρτί από το Πρωτοδικείο. Η συντριπτική πλειονότητα στην ουρά ήταν για δηλώσεις αποποίησης κληρονομίας.
Σοκαρίστηκα.
Εγώ δε θα πω ότι την ερώτηση την έστειλε η μάνα, αλλά η αδικημένη αδερφή. Όπως και η Λένα, θεωρώ ότι αφού υπάρχουν χρήματα, το να τα χαρίσουν για εξωσωματικές της κόρης είναι κάτι πολύ θεμιτό (δε μας νοιάζει αν θα το κάναμε εμείς). Πιο πολύ και μένα μου τη σπάει που ήταν από αυτούς με τα πολλά λεφτά των γονιών που όλο και καλά ειδικεύονται και σπουδάζουν και είναι φυγόπονοι και τα περιμένουν όλα έτοιμα (τα λεφτά της τα δίνουν, δεν είναι δικά της, αλλιώς ας έκανε ό,τι ήθελε). Επίσης, από τη στιγμή που είναι πολλά τα λεφτά, το… Διαβάστε περισσότερα »
Πιστεύετε ότι η ειδίκευση και οι σπουδές είναι ένδειξη φυγοπονιας; Ένα μου τη σπανε αυτοί που ασχολούνται με το τι κάνουν οι άνθρωποι που έχουν πολλά χρήματα
Εγώ πάλι θεωρώ ότι αν υπήρχαν άπειρα χρήματα δε θα υπήρχε ερώτηση. Όσο ώριμη και να είναι η ανεξάρτητη από τα 23 κάποια στιγμή θα πει κάπου ώπα, ηρεμήστε λίγο με το ντάντεμα της άλλης. Επίσης αυτό μπορεί αν γίνει και μετά το θάνατο των γονιών και τρέχα γύρευε μετά, θα καταλήξουν στον πάγο.
“Και καλά ειδικεύονται και σπουδάζουν και είναι φυγόπονοι”;
μιλάω για πολύ συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων από οικογένειες με πολλά λεφτά. Όλο παιρνουν βοήθεια για να κάνουν πολυέξοδες σπουδές με μηδέν διάθεση να προσπαθήσουν μόνοι τους. Αυτό μου άφησε να καταλάβω το γράμμα. Καμία σχέση με τις δηλώσεις του τύπου αυτοί που κάνουν διδακτορικό είναι τεμπέληδες, δεν είχα καμια πρόθεση να εννοήσω αυτό.
Σιγά μην ήταν από γονείς η ερώτηση. Η κόρη που έμεινε Ελλάδα ήταν που θεωρεί τον εαυτό της αδικημένο. Αν ήμουν η αδερφή με του εξωτερικού πιστεύω ότι από μόνη μου θα έλεγα ότι το ποσό που μου αναλογεί το έχω ήδη πάρει (εκτός αν είστε βαθύπλουτοι ή τη βοήθεια των γονιών στην κόρη που έμεινε Ελλάδα έχει παραβλεφθεί, π.χ. σπίτι για να μένει, αυτοκίνητο, άνοιγμα δικής της επιχείρησης). Αλλά αν καταλαβαίνω καλά, ο φόβος είναι ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια πρόθεση και της καταλογίζεται ότι είναι κακομαθημένη από τους γονείς. Φίλη εγώ θα πρότεινα ψυχολόγο, γιατί και όλα την… Διαβάστε περισσότερα »
Α μην το λες. Ειδικά αν το ένα παιδί έχει κάνει κινήσεις ανεξαρτητοποίησης από πολύ νωρίς και το άλλο κρέμεται για καιρό από πάνω τους, ίσως βοηθούν περισσότερο το “κρεμασμένο” γιατί το άλλο “δεν έχει ανάγκη”. Και για να συνεχίσουν να το έχουν κρεμασμένο βέβαια.
Po έτσι όπως τα λέει η κοπέλα, μου φάνηκε σαν να έχει παράπονο ότι υποστηρίζουν την αδερφή της, δεν είπα ότι έχει δίκιο. Ούτε καν είπα ότι δεν θα έπρεπε να βοηθήσουν το ένα παιδί. Αλλά αν το ένα παιδί διαρκώς λαμβάνει στήριξη, δεν είναι λογικό να το σκεφτεί με τη λογική της αλληλεγγύης στην άλλη αδερφή; Όπως συμβουλεύουμε τη μία να μην λογαριάζει το τι ξοδεύουν οι γονείς για την αδερφή της γιατί είναι οικογένεια, δεν θα έπρεπε η συμβουλή προς την άλλη να έχει στη σκέψη της και την αδερφή της; Π.χ. η μαμά μου είναι τρία αδέρφια.… Διαβάστε περισσότερα »
Το θέμα είναι οι γονείς να μην διαχωρίζουν και δείχνουν αδυναμία σε κάποιο από τα παιδιά τους συνολικά, όχι να μην βοηθήσουν κάποια στιγμή το παιδί που έχει μεγαλύτερη ανάγκη.
Αν σας ξεχώριζαν πάντα, λυπάμαι πολύ. Να το δουλέψεις με θεραπεία. Αν όχι, χαλάλι τα λεφτά, ας τα δώσουν να βοηθήσουν.
Και εγώ αυτό σκέφτηκα, ότι μάλλον νιώθει παραμελημένη.
Η γνώμη μου: όταν έχουμε και θέλουμε να δώσουμε, δίνουμε στα παιδιά που χρειάζονται, την ώρα που χρειάζονται. Την ακίνητη περιουσία όμως ή την κληρονομιά- εφόσον θέλουμε να αφήσουμε- τη μοιράζουμε στη μέση. Το πιο βασικό για μένα είναι πως αν αποφασίσουμε να δώσουμε στα παιδιά μας, δεν ζητάμε απόδειξη, δεν το αναφέρουμε καν μετά. Τα δίνουμε από την καρδιά μας. Όλα τα άλλα δημιουργούν εντάσεις και παρεξηγήσεις.
Μάλλον εννοεί πως πλήρωσαν οι γονείς για τις εξωσωματικές. Σε κάθε περίπτωση εμένα αυτές οι συζητήσεις μου προκαλούν μιζέρια.
Συμφωνώ daria. Είχε ανάγκη η μεγάλη αδερφή για κάποια χρήματα για σπουδές και εξωσωματικές και τη στήριξαν οι γονείς της. Ο μονος λογος να νιώθει αδικημένη η μικρή αδερφή είναι αν ζήτησε κι αυτή χρήματα για κάτι σημαντικό και της αρνήθηκαν.
Όχι, δεν χρειάζεται να γίνει διαίρεση, όποιος έχει ανάγκη, να λαμβάνει και μεγαλύτερη βοήθεια, αν υπάρχει δυνατότητα. Αν υπάρχει ζήλια και αντιπαράθεση γι’αυτό, κάποιο λάθος έκαναν οι γονείς στην ανατροφή. Προσωπικά, σε μία απο τις εξωσωματικές που κάναμε μας βοήθησαν οι γονείς μου, δηλαδή θα έπρεπε να δώσουν το ίδιο ποσό και στην αδερφή μου; Αλίμονο! Ούτε το ζήτησε η γυναίκα και είμαι βέβαιη πως ούτε το σκέφτηκε! Όταν μπαίνουν ζυγαριές στις σχέσεις των ανθρώπων, υπάρχουν λάθος βάσεις.
Ειδικά για θέματα υγείας δεν νομίζω ότι χωράνε μοιρασιές. Αλλά γιατί να μην χωριστεί ισάξια η γονική περιουσία; Προσωπικά δεν έχω αδέρφια, αλλά έχω ξαδέρφη που μεγαλώσαμε μαζί και την νιώθω σαν αδερφή και θέλω να πιστεύω ότι οι γονείς μου έχουν κανονίσει κάτι και για εκείνη. Ίσως το βλέπω συναισθηματικά, αλλά ακόμα και αν οι γονείς μου δεν σκεφτούν κάτι τέτοιο, εγώ θα ήθελα να έχει κάτι από αυτούς για να τους θυμάται. Προφανώς δεν θα τους θυμάται από αυτό μόνο, δεν είναι τέτοιος άνθρωπος.
Το θέμα είναι να σταματήσεις να βασίζεσαι στα λεφτά των γονιών. Οι γονείς συνήθως (οι δικοί μου σίγουρα) σαπορτάρουν μόνο επιλογές που εγκρίνουν. Δίνουν: λεφτά για σπουδές, για γάμο, για παιδιά, για θέματα υγείας. Αυτο σημαινει πως αν η μια ειναι παντρεμενη με παιδια, προβληματα υγειας και σπουδαζει και η άλλη δεν κανει τιποτα απο αυτά, τοτε όλα τα λεφτα τα παιρνει η πρώτη. Η άλλη θαπαρει μόνο αν αποφασίσει να κανει τα ίδια. Δεν τα μοιραζουν στη μεση και ας τα χαλασει η μια για οικογένεια και η άλλη για ταξίδια, όχι. Εμένα απο τοτε που παντρευτηκα όλο προθυμοποιούνται… Διαβάστε περισσότερα »
Φίλη, χτύπησες τη μηριαία αρτηρία της μέσης ελληνικής οικογένειας! Επειδή όλοι σχεδόν νομίζουμε ότι το σενάριο της “έριδας” για τέτοια ζητήματα αφορά τους άλλους και όχι εμάς μέχρι να μας συμβεί, τα συναισθήματα, οι κοσμοθεωρίες και οι αντιδράσεις που προκύπτουν είναι σχεδόν όσα και τα άτομα που καλούνται να διαχειριστούν μια τέτοια κατάσταση! Προσωπικά, ως γονιός, θεωρώ χρέος μου να μην επιβαρύνω (όσο περνά τουλάχιστον από το χέρι μου) τις σχέσεις των παιδιών μου μεταξύ τους, και ότι αυτό επιτυγχάνεται όταν τα παιδιά αισθάνονται ότι εισπράττουν από τους γονείς νιάξιμο, ανδιοτελής αγάπη, η διακριτική παρουσία τους αλλά και η ώθηση… Διαβάστε περισσότερα »
¨ανιδιοτελή” και όχι “ανιδιοτελής” αγάπη! Κάπου εκεί έχασα την αιτιατική πτώση, συγγνώμη!