Καλημέρα . Τελικά πρέπει να μας αρέσει η δουλειά που κάνουμε ; Η πρέπει να την διαχωρίζουμε και να την βλέπουμε μόνο ως δουλειά; Εσύ τι πιστεύεις;
Το «πρέπει» δεν κατάλαβα. Γιατί χρειάζεται να βγάλεις κανόνα, γιατί θέλεις να σου πει άλλος ποιος πρέπει να είναι ο κανόνας, τι σημασία έχει τι πιστεύω εγώ; Το τι μπορείς και τι δεν μπορείς να κάνεις σε σχέση με αυτό το θέμα εξαρτάται στο μεγαλύτερο βαθμό από τον καπιταλισμό: πού γεννήθηκες, πότε, από ποιους γονείς, όλα αυτά σου δίνουν μια πολύ συγκεκριμένη αφετηρία και σου προσθέτουν ή αφαιρούν πόντους/δυνατότητες μετακίνησης προς τα πάνω. Είναι πολυτέλεια να σου αρέσει η δουλειά που κάνεις και κατά κύριο λόγο, δεν είναι κάτι που καταφέρνεις, αλλά κάτι που κατ’ αρχήν, σου έχει παραχωρηθεί ουσιαστικά τη μέρα που γεννήθηκες.
Δεν ισχύει ότι όποιος βρίσκεται σε δουλειά που του αρέσει, δεν έχει προσπαθήσει αρκετά. Μερικές δουλειές, πώς να το κάνουμε, δεν γίνεται να σου αρέσουν, και αρκετές δεν αρέσουν σε κανέναν, απλώς κάποιος πρέπει να τις κάνει, κι αυτές είναι οι περισσότερες. Αυτές τις δουλειές κυρίως τις κάνουν άνθρωποι που δεν έχουν άλλη επιλογή, και όταν λέμε «δεν έχουν» εννοούμε ότι αν δεν κάνουν αυτή τη δουλειά, θα μείνουν στον δρόμο, αν δεν μένουν ήδη στο δρόμο.
Οπότε η ερώτηση είναι απολύτως first world problem. Δεν την υποτιμώ, δεν λέω «υπάρχουν και χειρότερα», λέω «κάνε ό,τι σου επιτρέπεται να κάνεις, προσπάθησε για την βελτίωση της ζωής σου απ’ όπου κι αν ξεκίνησες» και το «πρέπει» δεν χωράει σε αυτή την ερώτηση. Τίποτα δεν πρέπει, ο καθένας χαράσσει το δικό του μονοπάτι και έχει το δικό του όραμα ευτυχίας.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν έχω γνωρίσει κανέναν άνθρωπο που να του αρέσει η δουλειά που κάνει κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Έχω όμως γνωρίσει ανθρώπους που νιώθουν γεμάτοι και με ικανοποίηση όταν γνωρίζουν ότι συνεισφέρουν. Και εδώ θέλω να ευχαριστήσω την κοπέλα στο καφέ που με είδε δακρυσμένη όταν έδινα την παραγγελία και μου έδωσε δύο μπισκότα “για να με γλυκάνει”. Φορούσε μάσκα αλλά είμαι σίγουρη ότι μου χαμογελούσε.
Αχ πόσο με είχε απασχολήσει ως έφηβη αυτό το θέμα… εκει στο 18 που καλά καλά δεν ξέρεις τον εαυτό σου αλλά παρ’ολ’ αυτα καλείσαι να επιλέξεις τι θες να κάνεις σε όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Και η κλασική διαμάχη, απο τη μια οι γονεις :”διάλεξε κάτι που να έχει επαγγελματική αποκατάσταση” και απο την άλλη η εφηβεία “follow your dream” και άρνηση για μια συμβατική ζωή. Ναι αν διαλέξεις κατι και δοθεις με όλο σου το ειναι ισως διαπρέψεις και βγάλεις και λεφτά απο αυτο αλλά και πάλι οι πιθανότητες ειναι μικρές νομιζω αν διαλέξεις μια απασχόληση πολυτελείας… Διαβάστε περισσότερα »
«Είναι πολυτέλεια να σου αρέσει η δουλειά που κάνεις και κατά κύριο λόγο, δεν είναι κάτι που καταφέρνεις, αλλά κάτι που κατ’ αρχήν, σου έχει παραχωρηθεί ουσιαστικά τη μέρα που γεννήθηκες.»
^Πώς σε πετσόκοψε έτσι, καπιταλισμέ;
Να μην ξεχνάμε πάντως και ένα (μειοψηφικό μεν, διόλου αμελητέο δε) ποσοστό ατόμων τα οποία εγκατέλειψαν μια γεμάτη προνόμια δουλειά την οποία έβρισκαν αδιάφορη/ανιαρή/μισητή για να δουλέψουν σε κάτι που τους ενδιέφερε πολύ περισσότερο, που θεωρούσαν περισσότερο δημιουργικό, με λιγότερα χρήματα και λιγότερο “κοινωνικό κύρος”
Οι οποίο αξιοποιησαν πόρους που είχαν μαζέψει απο την γεμάτη προνόμια δουλειά που απέκτησαν επειδή γεννήθηκαν στην κατάλληλη οικογένεια.
Καλά, ο υπάλληλος τράπεζας που κάνει εθελούσια και πάιρνει το πακέτο και επενδύει σε μια βιολογική καλλιέργια ή σε μια σταρταπ και του βγαίνει, δεν χρειάζεται πλάτες και οικογένειες.
Tropique, μιλάμε για Έλληνα; Θα αφήσω εκτός τις γνωριμίες που χρειάζεται κανείς για να απασχοληθεί στον τραπεζικό τομέα και θα αναφερθώ στην περίπτωση που ο εργαζόμενος πήρε τη θέση μόνο λόγω τυπικών προσόντων. Για να αποκτήσει αυτά τα τυπικά προσόντα, που έβγαλαν νοκ άουτ όλους τους συνυποψήφιους, δαπανήθηκε χρήμα οικογενειακό. Η δαπάνη αυτή μπορεί να αφορά από τα έξοδα διαβίωσης του φοιτητή (διόλου αμελητέο ποσό) μέχρι ακριβά μεταπτυχιακά. Οπότε, ναι, για να επενδύσει κάποιος τα χρήματα της εθελουσίας στην σταρτάπ, χρειάζονται πλάτες και οικογένειες. Ναι, ξέρω κι εγώ πολλούς που δεν είχαν καμία υποστήριξη από την οικογένεια και εντούτοις τα… Διαβάστε περισσότερα »
Λένα, συχνά ισχύει αυτό που λες, όχι όμως πάντα, όχι αυτόματα. Ας πάρουμε την δική μου προσωπική περίπτωση, ίσως όχι αντιπροσωπευτική, αλλά παρόλα αυτά ενδεικτική.. Μπήκα νομική και με περίμενε ένα αξιόλογο δικηγορικό γραφείο και, εναλλακτικά, η πρόταση να δουλέψω αμέσως σε μεγάλη πολυεθνική όπου ήταν διευθυντής ο θείος μου. Από το 2ο έτος διαπίστωσα ότι δεν με ενδιέφερε η νομική, βρήκα έναν συνδυασμό επαγγελμάτων πολύ πιο ενδιαφέροντα και δημιουργικό και στράφηκα εκεί (παίρνοντας παρόλα αυτά και το πτυχίο της νομικής μετά από 10ετή χαλαρή φοίτηση). Ελεύθερο επάγγελμα (“χαμηλού κύρους”) πλέον. Φυσικά, αυτό σόκαρε τους πάντες γύρω μου. Ενώ η… Διαβάστε περισσότερα »
Ξέχασες το “Έκανα το πάθος μου δουλειά μου”
Ναι, καλά. Υπάρχουν όμως κι αυτοί. Ή φροντιζουν και γ΄νεται η δουλειά τους πάθος τους. Ξέρω κάμποσους
Συμφωνώ με την απάντηση αλλά θεωρώ ότι σε κάποιες περιπτώσεις είναι και θέμα χαρακτήρα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αρέσει καμιά δουλειά γιατί εν γένει δεν θέλουν να δουλεύουν. Υπάρχουν και άλλοι που βρίσκουν ενδιαφέρον σχεδόν σε ό,τι καλούνται να κάνουν. Γενικά η ερώτηση είναι πολύ σχετική…δεν υπάρχει μια απάντηση για όλους.
ποσο συμφωνω..στην προηγουμενη δουλεια μου συναντησα ακριβως τις 2 περιπτωσεις που περιγραφεις. ηταν μια συναδελφος που ηταν 39 χρονων και εκει που μιλουσαμε μου λεει δεν ειχε ποτε δουλεψει στη ζωη της(!!)και ηταν η πρωτη της δουλεια.την συντηρουσαν οι γονεις της και μετα απο ενα μηνα εκλαιγε πως δεν αντεχει αλλο και θα παραιτηθει. και μια αλλη που εβρισκε ενδιαφερον και απ τον τροπο που στεκοταν στην δουλεια-παντα περιποιημενη,με ενδιαφερον να παρακολουθησει σεμιναρια και πως προσεχε τον χωρο της εδειχνε πως δεν παει με το ζορι στη δουλεια.και δεν ηταν καμια δουλεια με παρα πολλα λεφτα η προοπτικες. εχει να… Διαβάστε περισσότερα »
Αν ήταν καλή η δουλειά, θα δούλευε και ο δεσπότης. Θέλω να πω ότι όσο και να αρέσει σε κάποιον η δουλειά του, θα έχει καλές και κακές περιόδους, ενδιαφέροντα και ανιαρά πράγματα να κάνει. Υπάρχουν και οι δουλειές που βγάζεις σπυριά όταν τις κάνεις, αν μπορείς αλλάζεις. Το κίνητρο όμως παίζει τεράστιο ρόλο. Π.χ. εμένα δεν με τρελαίνει η δουλειά μου, αλλά μου δίνει καλό βιωτικό επίπεδο, μου δίνει ανεξαρτησία, αναγνώριση, ικανοποίηση ότι κάνω κάτι. Και αυτά τα λέω σε μια φάση της ζωής μου που αν έχω κάτι που με ζορίζει αυτό είναι η δουλειά μου.
Δεν έχουν όλη την δυνατότητα να ασχοληθούν με κάτι που τους αρέσει και υπάρχουν και πάρα πολλοί άνθρωποι που μπορεί κατα την διάρκεια της ζωής τους να μην βρούν και ποτέ αυτό που τους αρέσει να κάνουν. Ως τότε πρέπει με κάποιο τρόπο να βιοπορίζονται. Προσωπικά τώρα μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε πολλές δουλειές που θα μου άρεσαν αλλά δεν μπορώ να εγγυηθώ για καμία απο αυτές ότι κάθε μέρα και για την υπόλοιπη μου ζωή θα ξυπνάω και θα λέω τι ώραια που είναι η δουλειά μου.
Στα γερμανικά σχολεία έχουν ένα πολύ ενδιαφέρον πράγμα, που λέγεται schnuppern. Τα πιτσιρίκια στα 15-16 μπορούν να λείψουν για 2-3 εβδομάδες από το σχολείο και να πάνε σε ένα κατάστημα, επιχείρηση, νοσοκομείο, αεροδρόμιο, βασικά ο,τιδηποτε για να βοηθάνε και να διαπιστώσουν αν τους αρέσει. Μια μαθήτρια μου ήθελε να γίνει γιατρός, αλλά το χειρουργείο που παρακολούθησε στα πλαίσια της πρακτικής δεν της άρεσε καθόλου και άλλαξε σχέδια. Στην Ελλάδα το κάνει η γερμανική σχολη, νομίζω θα μπορούσαν και τα ελληνικά σχολεία να υιοθετήσουν την ιδέα. Στην εφηβεία τα παιδιά είναι πολύ μπερδεμένα, μπορούν να έχουν λίγο χώρο να πειραματιστούν.
Τις περισσότερες δουλειές -όσες δεν έχουν δημιουργικό χαρακτήρα ή κοινωνική προσφορά (και υπό την προϋπόθεση ότι αυτές οι τελευταίες ασκούνται υπό αξιοπρεπείς συνθήκες)- τις κάνουμε συνήθως για έναν απλούστατο λόγο: για να έχουμε ένα όσο το δυνατόν καλύτερο βιοτικό επίπεδο.
Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να τις αγαπάμε, ούτε και να αφοσιωνόμαστε σε αυτές.
Είμαστε απλοί μισθοφόροι.
Και φυσικά, δεν συνδέουμε ποτέ την αξία μας ως άτομα και την προσωπικότητά μας με όσα κάνουμε για να βγάλουμε το ψωμί μας (και το τυρί και το κρασί μας)
Αχ πώς το πετυχαίνουμε αυτό το τελευταίο;
Το έχει καταφέρει κανεις να μου πει τον τρόπο;
Το να μη συνδέουμε τη δουλειά μας με την αξία μας εννοώ!
Ακόμη κι αν κ αν ξέρεις μέσα σου πως πολλοί άλλοι δεν θα τα κατάφερναν να τα βγάλουν πέρα, είναι δύσκολο να έχεις αυτοπεποίθηση σε δουλειά κακοπληρωμένη και χωρίς κύρος.
Ο ασφαλέστερος τρόπος είναι η υψηλή παιδεία, όχι απαραίτητα με τη μορφή πτυχίων και επαγγελματικών δεξιοτήτων, η ευρύτερη μόρφωση που σχεδόν αυτόματα μετατρέπεται σε κυριότερο κριτήριο για την κατάταξή σου σε κάποια κατηγορία.
Ετσι ειναι και καλο θα ήταν να σταματησουμε κατηγοριοποιουμε τους ανθρώπους ανάλογα με το επάγγελμα τους, κατατάσσοντας τους αν έχουν καλό επαγγελμα αυτοματα σε “καλους γαμπρους ή νύφες” ή “ανωτερου επιπέδου ανθρώπους” κτλ ή το αντίστροφο, όπως εχω ακουσει άπειρες φορές από τον περιγυρο μου..
Ναι καλά. Στην πράξη αυτό δεν υπάρχει γιατί η δουλειά αρκετά χαρακτηρίζει. Αλλο αν είσαι εργάτρια στο packaging βιομηχανίας τροφίμων, άλλο αν είσαι αναισθησιολόγος, άλλο καθηγήτρια γερμανικών, άλλο χορογράφος. Φυσικά η δουλειά που κάνεις δεν δείχνει πόσο καλός άνθρωπος είσαι -αλλά σε καθορίζει σε πολλές παραμέτρους.
Εχει τύχει να συμμετάσχει ισότιμα σε παρέα πτυχιούχων και κατόχων μεταπτυχιακού ένας φίλος αγρότης, ο οποίος συμμετείχε με μεγάλη άνεση σε ψαγμένες συζητήσεις για κινηματογράφο, θέατρο, κοινωνιολογία και ψυχολογία. Κι έτυχε ένα βράδυ να βγούμε με τον σύντροφο μιας συναδέλφου : καταξιωμένος γιατρός καρδιολόγος, ο οποίος ήταν σε θέση να μιλήσει για δύο μόνο πράγματα: καρδιολογία και ποδόσφαιρο. Από τα πλέον ακούλτουρα άτομα που έχω γνωρίσει, βαρετός έως θανάτου. Σε ορισμένες στιγμές, μπορούσε να γίνει ιδιαίτερα άξεστος. Η απορία που εκφράσαμε στη συνάδελφο όταν σύντομα χώρισε, δεν ήταν ο λόγος του χωρισμού, αλλά το τι την ώθησε να τα φτιάξει… Διαβάστε περισσότερα »
Για μένα ήταν μεγάλο σοκ όταν ένας πρώην μου εκμυστηρεύθηκε ότι οι γονείς του που τον προόριζαν για την οικογενειακή επιχείρηση επειδή ήταν το μοναδικό αγόρι στην οικογένεια, του έλεγαν ψέμματα ότι δεν έχουν λεφτά να τον στείλουν φροντιστήριο. Υπήρχαν οικονομικά προβλήματα, οπότε το πίστεψε. Εννοείται φυσικά ότι σε αυτή την επιχείρηση δούλευε ήδη από μαθητής. Όταν η αδερφή του όμως, που ήταν μόλις δύο χρόνια μικρότερη, πήγε Λύκειο, ξαφνικά τα λεφτά για να πάει εκείνη φροντιστήριο βρέθηκαν. Και ούτε λόγος να δουλέψει μαζί με τον αδερφό της, αντε κάνα καλοκαίρι μόνο. Τελικά η αδερφή του πέρασε Πανεπιστήμιο, εκείνος παρέμεινε… Διαβάστε περισσότερα »