Σήμερα πήγαμε με την κόρη μου να αγοράσει καπέλο για το καλοκαίρι, πλησιάζουμε στον πάγκο και η μικρή ρίχνει μια ματιά και μόλις εντοπίζει τα μπλε, τα μάτια της λάμπουν! Διαλέγει ένα και ακούω την πωλήτρια να λέει “Αχ αυτό είναι μπλε, διάλεξες το μπλε, θες να είσαι αγόρι, δεν ξέρω αν αφήνει η μαμά σου”, εγώ με έντονη φωνή απάντησα “Βασικά η μαμά της πιστεύει ότι όλα τα χρώματα είναι για όλα τα παιδιά”, αυτή κουμπώθηκε. Πήραμε το μπλε καπέλο μας και φύγαμε. Η μικρή το φορούσε καμαρωτή μέχρι που όταν καθίσαμε για λίγο μου είπε “Μαμά, να είμαι αγόρι για να μου αρέσει το μπλε;” Δεν μπορώ να περιγράψω τον θυμό που ένιωσα. Της απάντησα “Αγάπη μου, σ’αυτόν τον κόσμο μπορείς να είσαι κορίτσι και να σου αρέσει το μπλε, μπορείς να είσαι αγόρι και να σου αρέσει το μπλε, μπορείς να είσαι οοοό,τι θέλεις εσύ να εισαι και να σου αρέσει το μπλε”. Και εννοώ κάθε λέξη, ό,τι και αν επιλέξει το παιδί μου ότι το κάνει ευτυχισμένο, για μένα πάντα θα είναι το υπέροχο πλάσμα που αγαπώ. Και καταλήγω! Σε έναν κόσμο, που ένα κορίτσι δυόμιση χρονών, καλείται να απολογηθεί και να υπερασπιστεί το δικαίωμα της να της αρέσει το μπλε, να της αρέσουν οι δεινόσαυροι, να της αρέσει το ποδόσφαιρο, πόσο επιρροή αλήθεια ασκούμε εμείς οι γονείς της; Αν ό,τι χτίζουμε στο σπίτι, ισότητα, ελευθερία επιλογών, ανατροφή χωρίς τα παραδοσιακά στερεότυπα, μόλις αυτό το παιδί βγαίνει στον έξω κόσμο, στη συντριπτική δυστυχώς πλειοψηφία βλέπει να καταρρίπτονται, τί θα επικρατήσει τελικά μέσα της; Ποιο είναι πιο ισχυρό; Είναι αρκετή η ανατροφή για να επιβιώσεις σε έναν κόσμο, που θέλει πολύ δρόμο ακόμα για να δει τα μπλε καπέλα ως παιδικά και όχι ως αγορίστικα; Ευχαριστώ!
-Μπλε και ξερό ψωμί!
Συμμερίζομαι την αγωνία σου. Με πολύ πόνο πιστεύω ότι δεν αρκεί η ανατροφή, όχι. Με την ανατροφή σε ένα τόσο κυρίαρχο περιβάλλον, δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει. Μπορεί να χαράξει τον δρόμο της και να βρει το περιβάλλον της, μπορεί όμως να αποφασίσει να συμμορφωθεί, γιατί μπορεί να κουραστεί να διαφέρει και να πολεμάει μια ζωή.
Δε ζητάς συμβουλή, ωστόσο εγώ θα τη δώσω: συνέχισε τον αγώνα σου και δώσε της εργαλεία για να βρει το περιβάλλον που της ταιριάζει, ενώ εσύ παράλληλα κάνεις την δική σου έρευνα για να υποθέσεις ποιο περιβάλλον μπορεί να της ταιριάζει – ποιο περιβάλλον θεωρείς εσύ κατάλληλο για να ταιριάξει. Είναι άλλη πόλη; Άλλο σχολείο; Άλλες δραστηριότητες; Άλλη χώρα; Δεν αντέχεται η ζωή χωρίς την ομάδα σου. Και γίνεται τόσο γλυκιά όταν τη βρεις!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μας έχουν ζαλίσει κι έρχονται από παντού. Αστυνόμευση του σώματος, τι πρέπει να φοράμε, πως πρέπει να καθόμαστε, τι χρώμα να προτιμάμε. Τις προάλλες στην παιδική χαρά, η κόρη μου και μια συμμαθήτριά της έκαναν κούνια. Η γιαγιά της συμμαθήτριας είπε στην εγγονή της “Κλείσε τα πόδια σου, κορίτσι είσαι”. Στο πεντάχρονο που έκανε κούνια, και φορούσε και κολάν (όχι πως θα το δικαιολογούσα αν φορούσε φούστα π.χ.). Χθες άκουσα ακριβώς την ίδια ατάκα και από τη μαμά της μικρής. Πέρασε και στην επόμενη γενιά. Η κόρη μου που το άκουσε, μου είπε “Μαμά, κοίτα, εγώ το κάνω σωστά, και… Διαβάστε περισσότερα »
Η μεγάλη μου στο νηπιαγωγείο άρχισε να χωρίζει τα χρώματα σε αγορίστικα και κοριτσίστικα. Δεν πα να λέγαμε εμείς; Τσουπ! Της ερχόταν αυτά που λέγανε τα παιδάκια (τσεκαρισμένο, δεν ήταν από δασκάλες – τηλεκπαίδευση γαρ). Ώσπου πέρασε τη φάση λατρείας του κόκκινου και μάλωσε με ένα αγοράκι, γιατί και στους δύο άρεσε το χρώμα και ήθελαν να ανήκει στο φύλο τους. Καταλήξαμε να συζητάμε για ηπερ-ήρωες που φοράνε κόκκινα, ανεξαρτήτως φύλου και για το ουράνιο τόξο που έχει όλα τα χρώματα που ανήκουν σε όλους. Ησύχασε η ψυχούλα της, δεν είναι λίγο να συγκρούονται αυτά που μαθαίνεις από τους γονείς… Διαβάστε περισσότερα »
Χαχα, πάντως κι εγώ λυπάμαι συχνά πυκνά άντρες που με 40 βαθμούς φοράνε τζιν ή πάντως παντελόνι μακρύ κι εμείς ανεμίζουμε μακριές δροσερές φούστες κι αερίζουμε ό,τι μπορούμε.
Ανατριχιαστική η πωλήτρια. Και εμένα από μικρή το αγαπημένο μου χρώμα ήταν το μπλε.
Όχι εγώ τα λάτρευα τα φορέματα και ό,τι “κοριτσίστικο” όταν ήμουν μικρή. Απλώς το αγαπημένο μου χρώμα ήταν από πάντα το μπλε. Βρε παιδιά, δεν είμαστε ένα πράγμα.
Νομίζω ότι ως καταναλωτές μπορούμε να ζητάμε δώρα για μωρά ουδέτερα φύλου.
Πριν λίγες μέρες πήγα στην παιδική χαρά με τη μικρή μου και πήραμε μαζί το καροτσάκι που βάζει πάνω την κούκλα μωρό της και το σέρνει. Πρέπει να ήρθαν 5-6 παιδάκια να ζητήσουν να το πάρουν και να παίξουν, ΟΛΑ αγόρια που προφανως δεν είχαν αντίστοιχο παιχνίδι και τους έκανε εντύπωση. Ένα αγοράκι ήθελε πολύ να παίξει το καημένο και δεν το άφησαν οι γονείς του να παίξει με σχόλια του τύπου ‘μα τι το θελεις εσυ αυτό; Είναι για τα κοριτσάκια;’ αλλά το θετικό είναι ότι οι περισσότεροι γονεις δεν αντέδρασαν.
Ο ανηψιός μου είναι το αγοράκι που δεν το αφήνανε. Τον δόλιο, έχει τόση πλάκα να τρέχεις με το καρότσι. Σκυλομαλώσανε οι γονείς, σήκωσε φρύδι η μάνα του και πέτυχε για το γιο της να τρέχει τριγύρω με το καρότσι για όσο ήθελε.
50+ χρόνια πριν, που η αδερφή μου κι εγώ είχαμε καροτσάκια – ένα κόκκινο και ένα μπλε – μια χαρά παίζαμε οικογένειες με το κολλητό μας αγοράκι και κάνεις δεν θα σκεφτόταν να πει τίποτα. Και είχαμε όλοι τα ίδια κοντοκουρεμενα μαλλιά, παρόμοια unisex ρούχα – εκτός από τα “καλά” μας που για μας ήταν φορεματάκια- και παίζαμε και πόλεμο και μεκανο και ότι μας κατέβαινε. Είχαμε ακόμα χούντα, αλλά κάποια από τα μηνύματα των 60’s – 70’s είχανε φτάσει κι εδώ.
Ωχ μωρε ο καημενος. Εκτός από το ότι έχει πλάκα να τρέχεις με το καρότσι (πράγματι το ένα από τα παιδάκια το είχε πάρει και έτρεχε και κυνηγούσε αλλους δυο) το αστείο είναι ότι το να σπρώχνεις το καρότσι δεν είναι και κάτι αμιγώς γυναικείο, όλοι οι μπαμπάδες ακόμα και στις πιο οπισθοδρομικες οικογενειες σπρώχνουν το καρότσι με το μωρό τους υποθέτω.
Ο πατέρας μου δεν έσπρωχνε καροτσάκι ποτέ. Και οι πατεράδες φίλων μου επίσης
Λογικό, διότι αποκλείεται να γίνει μπαμπάς και να σέρνει καρότσι
ή να αγκαλιάζει/νταντεύει μωρά.
Ούτε τα προφανή, τιτάνιος ο αγών!
Στον παιδικό σταθμό η μεγαλύτερη “σφαγή”, γίνεται όταν βγάζουμε τα καρότσια και τα μωρά, την ώρα του παιχνιδιού. ΌΛΑ τα παιδιά τα διεκδικούν έντονα. Ευτυχώς που τα αγόρια είναι σε ένα περιβάλλον, που μπορούν να παίξουν με ό,τι θέλουν, χωρίς να έχουν πλάι τους έναν κομπλεξικό ενήλικα, να θέλει να τους περάσει τα δικά του ψυχικά τραύματα, από την πατριαρχική κοινωνία που μεγάλωσε.
Δεν αρκεί η ανατροφή. Αλλά η ανατροφή θα σου δώσει μια στέρεα βάση και με αρκετή επιμονή και τύχη θα σου δώσει την αυτοπεποίθηση να είσαι ο εαυτός σου σε έναν κόσμο που θέλει να σε βάλει σε κουτάκια.
Το καλοκαίρι είχα μια συζήτηση με την ξαδέλφη μου, 5 ετών, η οποία τα είχε όλα ροζ και ο αδελφός της όλα μπλε (από κούνια, επιλογή των γονιών). Όταν μείναμε μόνες μας για πρώτη φορά, της άνοιξα μόνη μου συζήτηση για τα χρώματα, για τα επαγγέλματα κλπ και με ρώτησε: “δηλαδή μπορώ να έχω κι εγώ μπλε παγούρι;”, της λέω ναι. Το Σεπτέμβριο την είδα με μπλε παγούρι (με κάτι ροζ πιτσιλιές, αλλά οκ), το χάρηκα πολύ!
πάντως μπλέ/γαλάζιο φοράει ακομα και η Μπαρμπι!
Ναι και κυρίως η Έλσα από το Φρόζεν, οπότε βοηθάει!
Βρε παιδιά, αυτό το πράγμα έχει γίνει επίσης μήπως πιο έντονο τα τελευταία χρόνια; Διαβάζω εδώ διάφορες τέτοιες ιστορίες από γονείς. Όταν ήμουν νήπιο, στα μακρινά 80s, είχα προσωπικό κόλλημα με το γαλάζιο, σε βαθμό ψύχωσης. Κάτι κούνιες που ήταν κοντά στο σπίτι μου πχ. δεν τις καταδεχόμουν αν δεν ήταν άδεια η γαλάζια κούνια, ξεροστάλιαζα εκεί μέχρι ν’αδειάσει. Και δεν θυμάμαι ποτέ να με “διορθώνει” κάποιος γι’αυτό. Όχι πως δεν ήταν κωδικοποιημένα τα χρώματα, φυσικά, όχι πως δεν ήταν αναμενόμενο για πολλούς να μου αρέσει το ροζ, κι εγώ να ζητήσω το γαλάζιο, αλλά δεν με έψεγαν κιόλας –… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ότι είναι πιο έντονο και εγώ, όλο αυτό το αγορίστικο -κοριτσίστικο σε παιχνίδια ρούχα χρώματα κλπ.και νομίζω είναι και θέμα marketing, Εγώ σαν νήπιο επίσης στα 80s δεν θυμάμαι να είναι θέμα τι θα φορέσω ή με τι θα παίξω, δεν το σχολίαζε κανείς. Βέβαια στο νηπιαγωγείο τώρα που το σκέφτομαι τα κορίτσια φορούσαμε ροζ καρώ ποδιά και τα αγόρια γαλάζιο καρώ μπουφάν!!
Ακόμα έχω τη δική μου ποδίτσα. Θυμάμαι που ζητούσα να μου την πάρουν και σε γαλάζιο για να έχω να διαλέγω. Ας είναι καλά η μάνα μου που μου απάντησε “υποτίθεται πως το γαλάζιο είναι τα αγόρια και το ροζ για τα κορίτσια, αλλά αυτά είναι βλακείες, δεν υπάρχουν αγορίστικα και κοριτσίστικα”. Εννοείται πως διαφήμισα σε ολόκληρο το ως τώρα γνωστό σύμπαν πως “η μαμά μου λέει ότι δεν υπάρχουν αγορίστικα και κοριτσίστικα και αυτά είναι βλακείες”.
Νομίζω όντως έχει παραγινει. Προ δεύτερης καραντίνας είχα πάει να πάρω σεντονακια, κουβερτακια κλπ για τον γιο μου πριν γεννήσω και όταν ζήτησα “όχι μπλε” με κοιτούσε καλά καλά η πωλητρια. Οι εναλλακτικές ήταν κατά βαση γκρι και μπεζ. Εννοείται τα baby blue κατέφθασαν σε δωράκια γιατί όπως μου είπαν “αγοράκι είναι, τι θα βάλει;”. Άλλωστε είναι γνωστό πως αν βάλει κάτι άλλο πλην μπλε θα αλλάξει ο σεξουαλικός του προσανατολισμός. Τι, όχι;;;
Φίλη Ιρις, έχω μια απορία. Εγώ όταν παίχτηκε το Alien ( το πρώτο, το ορίτζιναλ, πολύ αγαπημένο μου έργο) , το 1979 ήμουν 22 χρονων, και μου είχε αρέσει πάρα πολύ ο χαρακτήρας της Ελλεν Ρίπλεϊ, που ήταν και η πιο έξυπνη και σωστή απ ολους και γενναία. Εσυ, που τότε δεν είχες γεννηθεί, πώς την ανακάλυψες, και μαλιστα, (ορθώς, βάσει του ρόλου της στο πρώτο εκείνο έργο), ως εμβληματική φεμινιστική μορφή;
Μα Ariel, το Alien (όπως και το επίσης πολύ αγαπημένο Aliens του ’86) δεν είναι κανένα ξεχασμένο αριστούργημα, παραμένει πολύ διάσημο και με πολλούς φανς (όπως και τόσες άλλες ταινίες του Scott και του Cameron). Σ’όλη μου την παιδική ηλικία αποτελούσε γεγονός όταν έπαιζε η ελληνική τηλεόραση το Alien – αν και οι δικοί μου δεν με είχαν αφήσει να το δω ως μικρό παιδάκι, ε δικαίως μάλλον. Στην τηλεόραση τα πρωτοείδα πάντως τελικά, στο γυμνάσιο (τα ξαναείδα φυσικά και μεγαλύτερη), και η Ripley αμέσως έγινε η απόλυτη φαντασίωσή μου για το πώς θα ήθελα να είμαι (πέρασα και δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Πρόσφατα κάπου διάβασα, νομίζω εδώ σε σχόλιο, ότι στο διάλειμμα τα αγόρια βγαίνουν να παίξουν και τα κορίτσια (δημοτικό|!) κάθονται μέσα για να μη χαλάσουν μαλλιά, νύχια, ρούχα κλπ
Γιώργο, πού το διάβασες αυτό?? Στο διάλειμμα τα παιδάκια βγαίνουν υποχρεωτικά έξω από την αίθουσα, γιατί βάσει νόμου απαγορεύονται να μείνουν χωρίς επιτήρηση, ακόμη και για ένα λεπτό. Μάλιστα, οι οδηγίες των τελευταίων ετών είναι ότι κατεβαίνουν τις σκάλες μαζί με δασκάλες&δασκάλους.
Καλησπέρα, το διάβασα πριν λίγες μέρες σε ένα σχόλιο εδώ:
https://ampa.lifo.gr/gunaikes/quot-gynaikes-eyprepos-ntymenes-quot-eton-12/#comments-section
Το σχόλιο έγραφε:
Και εγώ έτσι θυμάμαι το δημοτικό: τα περισσότερα κορίτσια δεν έπαιζαν στα διαλείμματα για να μην ιδρώσουν, χαλάσουν τα μαλλιά, λερώσουν τα ρούχα. Είναι λυπηρό να μην αφήνουμε τα κορίτσια να είναι ανέμελα παιδιά.
βρε Ίρις, έτοιμη ήμουν να γράψω ακριβώς το ίδιο σχόλιο όταν είδα το δικό σου! Σαν να έχει πάει πολύ πίσω το πράγμα με τα χρώματα σε σχέση με παλιά… Κι εγώ λάτρευα το θαλασσί, και οι γονείς μου μου αγόραζαν πολλά μπλε, γαλάζια και πράσινα ρούχα γιατί έχω μπλε μάτια, και δε θυμάμαι ποτέ κανείς να το έκανε θέμα. Και ήμουν νήπιο στα σέβεντις. Αγόρια με ροζ ρούχα ναι, αυτό ήταν ταμπού. (Το ροζ γενικά δεν ήταν τόσο διαδεδομένο όσο σήμερα). Από την άλλη βέβαια, σήμερα υπάρχουν ποδοσφαιρικές ακαδημίες με τμήματα για κορίτσια, και όλο και περισσότερα αγόρια παίζουν… Διαβάστε περισσότερα »
Διαβαζοντας το σχόλιό σου πήγαινα να απαντήσω “μπας και το πρόβλημα αυτή τη στιγμή αφορά ειδικά την Ελλάδα;” αλλά μετά με αποτελείωσες με τη Βελγίδα! Κι αυτό την εποχή που οι μισοί ποδοσφαιριστές μοστράρουν τα φούξια και κοραλί παπούτσια τους στο γήπεδο – για να μην μιλήσω για ομάδες με ροζ εμφανίσεις! Ανάμικτα μηνύματα, τι να πω…
Ε ναι, μην πάθουμε και καμια ζημιά. Σε ένα γνωστό ζευγάρι, ο γιος του σταμάτησε τα εικαστικά που τα γουσταρε τρελά και ειδε κλίση και ξεκίνησε τζούντο κατά απαίτηση του πατέρα για να μην του βγει το παιδί γκέι. Τρέχα γυρευε εν έτει 2021…
Διότι ως γνωστόν όλοι οι ζωγράφοι & γλύπτες ειναι γκέι.
Παράδειγμα τρανό ο Πικάσο, ο Τουλούζ-Λωτρέκ, ο Γκωγκέν,
σόρι γλύπτες δεν μου έρχονται.
Ροντέν! @ Ντέζη Μακρή
https://www.theatlantic.com/business/archive/2014/12/toys-are-more-divided-by-gender-now-than-they-were-50-years-ago/383556/
Toys Are More Divided by Gender Now Than They Were 50 Years Ago
Δεν είναι ιδέα σου. Όντως έχει ξεφυγει το θέμα.
Η οικονομική κρίση δεν ήρθε μόνη της… Όπως και η μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση της παιδικής ηλικίας. Η έλλειψη σεξουαλικής αγωγής, μετανάστες από πιο οπισθοδρομικές παραδόσεις αλλά και μια γενικότερη εκτράχυνση και έλλειψη καλλιέργειας των ημεδαπών που νομίζω ξεκίνησε με την ευημερία των 90ς. Είμαστε μια κοινωνία χωρίς κουλτούρα που άγεται και φέρεται.
Ετινε προς το πάτωμα, ε;)
Ρε Μίτσι, ο κορρέκτορας σε τρολάρει ανερυθρίστα!
Εμένα της γιαγιάς μου το αγαπημένο της χρώμα ήταν το μπλε. Βέβαια ήταν φαν του Επίτιμου αλλά δεν ξέρω αν αυτό έπαιξε ρόλο.
Τώρα έχει γίνει το ροζ παντού. Πριν 30-40 χρόνια, και τα μπλε μπουφάν μας είχαμε, και γαλάζιες μπλούζες και φόρμες και αξεσουάρ, πχ θυμάμαι το σακκίδιο μου ήταν μπλε.
Η φρενίτιδα με το ροζ είναι μετά τα 90ς νομίζω, Και είναι ηλίθιο και κουραστικό.
Δεν αρκεί η ανατροφή! Είναι τόσα πολλά τα “εξωτερικά ερεθίσματα” που για τα αντιμετωπίσεις πρέπει όλη την ώρα να κρατάς το φωτόσπαθο του star wars! Αυτά τα έχουμε ξεκαθαρίσει με την κόρη μου και τα έχει θεωρούσα αφομοιώσει…έλα όμως που ακούω στο βάθος την δασκάλα στην τηλεκπαίδευση ότι πρέπει να κάνουν περιγραφή εικόνας ξεχωρίζοντας τα ρούχα του κοριτσιού και του αγοριού και ότι “εννοείται όσα είναι μπλε ανήκουν στο αγόρι”. Όταν τελείωσε το μάθημα την ρώτησα γιατί δεν της είπε ότι μπορεί το μπλε είναι και του κοριτσιού? Η απάντηση είναι ότι δεν μπορεί να προσβάλλει την δασκάλα! Κάτι αντίστοιχο… Διαβάστε περισσότερα »