Καλησπέρα στη παρέα. Ερώτηση : μας βομβαρδίζουν από παντού πως πρέπει να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι . Δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό. Πχ αν εγώ είμαι ζηλιάρα ,γκρινιάρα δεν ξέρω και εγώ τι άλλο γιατί να πρπειε να το αποδεχτώ και να συνεχίσω να ζω με αυτό αντί να προσπαθήσω να το αλλάξω για να κάνω την ζωή μου καλύτερη;
-Ερώτημα
Αναφέρεσαι σε κάτι feel good αηδίες που κυκλοφορούν, που δεν έχουν και μεγάλη εγκυρότητα. Για να μιλήσουμε σοβαρά, αν δεν αποδεχτείς πρώτα αυτό που είσαι, δεν μπορείς να το βελτιώσεις. Να το «αλλάξεις» είναι πολύ μεγάλη κουβέντα, να το επεξεργαστείς τόσο ώστε να μην σου προκαλεί καθημερινά προβλήματα, με μεγάλη προσπάθεια, ίσως να γίνεται. Για να γίνει πρέπει να το εντοπίσεις όμως, και να δεχτείς ότι έχεις αρνητικά χαρακτηριστικά και να συγχωρήσεις τον εαυτό σου γι’αυτά.
Υπάρχουν και άλλα χαρακτηριστικά όμως, που δεν είναι απαραίτητα αρνητικά, αλλά μας έχουν μάθει ότι είναι, και δεν μπορούμε να τα αποδεχτούμε. Πχ μια εσωστρεφής μπορεί να παλεύει μια ζωή να σταματήσει να είναι, κάτι που δεν γίνεται, αλλά εν είναι και απαραίτητο να γίνει. Μια γυναίκα που θέλει να είναι μονογαμική, και η παρέα της την πιέζει να μην είναι. Μια γυναίκα που θέλει να παντρευτεί και να κάνει παιδί στα 20 και όλοι της λένε να μην το κάνει. Η αποδοχή του εαυτού ειδικά όταν είναι κόντρα στο άμεσο περιβάλλον, εκεί είναι το δύσκολο να γίνει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έχεις μπερδέψει την αποδοχή με την επιδοκιμασία και την έγκριση. Άλλο αποδέχομαι το ποιος είμαι, άλλο μου αρέσουν όλα μου τα χαρακτηριστικά. Αποδοχή δεν σημαίνει τίποτε παραπάνω από εντοπισμό των δεδομένων μου, με ειλικρίνεια κι εγκαρδιότητα. Αν, ας πούμε, έχω πρόβλημα με το άγχος μου, αποδοχή είναι να το κατανοήσω και να κάνω κάτι για να με βοηθήσω, όχι να λέω “αχ τι ωραία που έχω άγχος, έτσι είμαι εγώ”. Αν δεν το αποδεχτώ (ας το πούμε “παραδεχτώ” αν αυτό βοηθάει), αλλά μια ζωή πιστεύω ότι εγώ μια χαρά ζεν είμαι αλλά φταίνε οι άλλοι που με συγχύζουν, δεν θα… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ με το σχόλιό σου Αιλουροειδεστατο. Ωστόσο, έχω την αίσθηση ότι η γραφουσα μιλώντας για αποδοχή στην ερώτησή της εννοει τα τσιτατα που βλέπουμε παντού τύπου “be yourself”, “να είσαι ο εαυτός σου” κλπ. Μπορεί να το ερμηνευω λάθος αλλά αυτό μου βγάζει η ερώτηση.
Αγαπητή φίλη, κάνω θεραπεία συνεχόμενα εδώ και ένα χρόνο, όταν ξεκίνησα ένιωθα ότι έχω χίλια κακά στον χαρακτήρα μου και είναι καιρός να τα αλλάξω! Κάπως τώρα τελευταία αρχίζει και αχνοφαίνεται η σκέψη ότι όπως είπε και η Λένα 1ον) μωρέ μήπως κάποια χαρακτηριστικά μου δεν είναι και τόσο άσχημα τελικά και άλλοι μου τα έχουν φορέσει σαν ελαττώματα; 2ον) μήπως δεν είμαι κοντά στους κατάλληλους ανθρώπους και μου βγαίνουν κάποιες συμπεριφορές λόγω αυτής της ασυμβατότητας;
Δεν ξέρω αν φταίει η ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία ή κάποια άλλη πολιτισμική επιρροή, πάντως η λέξη αποδέχομαι, δεν είναι παθητική. Είναι ενεργητικότατη. Αποδέχομαι, δεν σημαίνει παραδέχομαι και λουφάζω στη γωνίτσα μου, είτε μιλάμε για προσωπικότητα είτε για κατάσταση. Σημαίνει αναγνωρίζω ενεργά αυτό που συμβαίνει, με μια πραγματιστική χροιά, ως “είναι αυτό που είναι”. Και μετά μπορείς να αλλάξεις, αν θες και αν χρειάζεται.
Τι ωραίο και σωστό σχόλιο!
Ερώτημα, υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας που δεν πρέπει να ξεχνάμε όταν μιλάμε για την αποδοχή. Αποδεχόμενη τον εαυτό σου εκτός του ότι θα μπορέσεις να αντιμετωπίσεις τα αρνητικά σου δεχόμενη ότι κάνεις και λάθη και ότι το καλό υπάρχει μέσα σου όπως και το κακό θα μπορέσεις να αρχίσεις να βλέπεις και διαφορετικά τον κόσμο. Μαζί με την αποδοχή του εαυτού μας συμβαδίζει και η αποδοχή της διαφορετικότητας στο περιβάλλον μας. Αποδέχομαι σημαίνει ότι φτιάχνω έναν καλύτερο κόσμο για μένα και σίγουρα για τους γύρω μου.
Εγώ πάντως, που κοπάναγα τον εαυτό μου ανελέητα, έπαθα αυτοάνοσο πριν 3 χρόνια, στα 47. Τότε συνειδητοποίησα τι σημαίνει να αποδέχομαι αυτό που είμαι
Δε λέμε ότι δεν πρέπει να προσπαθούμε να διαχειριζομαστε τα ελαττώματα μας. Μπορούμε όμως να το κάνουμε ΤΑΥΤΌΧΡΟΝΑ με το να αγαπάμε τον εαυτό μας, να μην τον ακυρώνουμε (γιατί προφανώς έχει και θετικά εκτός από αρνητικά) και κυρίως να αποδεχτούμε αυτά που υπάρχουν, γιατί μόνο τότε θα δουλέψουμε αποτελεσματικά πάνω σε αυτά.
Γιατί να αγαπήσεις τον εαυτό σου αν είσαι κακός άνθρωπος; Γενικό το κακός άνθρωπος, ξέρω, ας πούμε άνθρωπος που κάνει πράγματα κακά – και σκέφτεται για τους άλλους άσχημα.
Εγώ νομίζω πως η απάντηση είναι ΝΑΙ. Αποδέχεσαι ολοκληρωτικά αυτό που είσαι, δεν επαναπαύεσαι ουτε τσεκάρεις κουτάκια να δεις τι καλο και τι κακο εχεις. Ειναι άλλο κομμάτι η εξέλιξη και η βελτίωση. Δεν αποδεχόμαστε τον εαυτό μας βάσει προυποθέσεων & κριτηρίων νομίζω. Εχω 2 αρνητικά και 5 θετικά αρα ξερω γω με αποδέχομαι ??? Αποδέχεσαι και αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι μόνο τον εαυτό σου έχεις ολοκληρωτικά από την γέννηση μέχρι το τέλος και πολλές φορές στα πολύ δύσκολα πάλι μόνο αυτόν θα έχεις.