Λένα μου, συγχαρητήρια για τη δουλειά σου, εύχομαι ολόψυχα όλα να σου πάνε καλά! Με απασχολεί ένα ζήτημα και θα ήθελα την άποψή σου. Ακούω συχνά να λένε: “άδικα πήγαν τόσα χρόνια σχέσης με τον τάδε…. (μέχρι και από παντρεμένους με παιδιά το έχω ακούσει)” ή “τί ήθελα και πήγα σε αυτή τη δουλειά, τσάμπα κόπος, έπρεπε να είχα φύγει νωρίτερα κ.τ.λ.”. Εγώ θεωρώ ότι τίποτα δεν πάει χαμένο και ίσα ίσα που από καθετί μαθαίνουμε κάτι (να αναγνωρίζουμε τί μας αρέσει και τί όχι) και ότι όλα αποτελούν βήματα προς την προσωπική μας εξέλιξη. Ωστόσο, υπάρχει η πεποίθηση “ας ζυγίζαμε καλύτερα τα πράγματα κι ας επενδύαμε τον χρόνο μας κάπου αλλού”, που κι αυτό δεν έχει βάση γιατί το λέμε εκ των υστέρων, αφού διαπιστώσαμε ότι δεν μας βγήκε η επιλογή μας και χωρίς να ξέρουμε αν θα έβγαινε κάτι άλλο ή αν θα είχαμε άλλες επιλογές. Η ερώτησή μου: πότε πιστεύεις ότι πρέπει να σταματάμε κάτι για το οποίο έχουμε αρχίσει να αμφιβάλλουμε;
-Δανάη
Μερικά πάνε χαμένα, δεν μαθαίνουμε από το καθετί κάτι, ούτε αποτελούν όλα βήματα προς την προσωπική μας εξέλιξη. Αν δεν καταλαβαίνουμε πότε πρέπει να φεύγουμε, πότε να απορρίπτουμε, τότε μπορεί να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά, ή να κάνουμε κύκλους, ή να πηγαίνουμε όλο και πιο πίσω. Επίσης, η ενέργεια μας μειώνεται με τα χρόνια, το ίδιο και η ελπίδα, αλλά και το κουράγιο.
Ακούγεσαι νέα, γιατί αυτά που λες είναι λόγια ανθρώπου που νιώθει ότι θα έχει πάντα χρόνο μπροστά του να διορθώσει λάθη παίρνοντας άλλη πορεία. Και ο χρόνος θα μειωθεί, και οι επιλογές σου θα μειωθούν, ειδικά αν κάνεις πολλές λανθασμένες μπορείς να βρεθείς σε κανονικότατο αδιέξοδο. Αυτά επίσης τα λένε γυναίκες κυρίως, γιατί έχουν μάθει ότι η στωικότητα είναι αρετή.
Εκ των υστέρων μπορείς να πεις ποια απόφαση σου πήγε καλά και ποια όχι, αλλά αυτό δεν κάνει την διαδικασία ασήμαντη. Αν δεν ζυγίσεις κάθε σου λάθος απόφαση, πώς θα μάθεις να κάνεις καλύτερες από δω και πέρα, με όσα ξέρεις; Αν θεωρήσουμε ότι όλα τυχαία είναι, πώς θα εξελιχθείς, όπως λες; Δεν εξελίσσεσαι αυτόματα προς το καλύτερο, γιατί μου φαίνεται να εννοείς το εξής: ότι εγώ θα παίρνω αποφάσεις δεξιά αριστερά και τα πράγματα θα πηγαίνουν όλο και προς το καλύτερο γιατί γενικώς και αορίστως θα «εξελίσσομαι». Δεν θέλω να σε τρομάξω, αλλά δεν υπάρχει πιο λάθος (και πιο επικίνδυνη) εκτίμηση της κατάστασης που λέγεται ζωή.
Δεν μπορώ να σου πω «πότε πρέπει να σταματάμε», δεν υπάρχει συνταγή, αν υπήρχε εγγύηση επιτυχίας θα την είχα πατεντάρει και θα ζούσα στο ιδιωτικό μου νησί τώρα. Μπορώ να σου πω ότι μερικοί είναι πολύ καλοί σε αυτό το σπορ και μερικοί κακοί σε σημείο να ζουν αυτοκαταστροφικά. Πρέπει να μάθεις πότε να φεύγεις, μόνη σου, με την εμπειρία σου, και σύμφωνα με την κοσμοθεωρία σου. Είναι κάτι που οπωσδήποτε πρέπει να μάθεις, είναι απαραίτητο για την ίδια σου την επιβίωση.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πότε πρέπει να σταματάμε/φεύγουμε;
Την δεύτερη φορά (και μετά) που θα βρεθείς σε αρνητική κατάσταση που έχεις ήδη βιώσει, φεύγεις ΑΜΕΣΩΣ μόλις δεις κάποιο από τα γνωστά αρνητικά συμπτώματα.
Την πρώτη φορά, όσο το δυνατόν νωρίτερα.
και μην αφήνεσαι να παρασυρθείς από κοελιές του τύπου “ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό” : υπάρχουν πολλά μη θανατηφόρα πράγματα που μπορεί να σε αφήσουν ανάπηρο, ράκος, αδύναμο, εξαντλημένο…
Είχα μια σχέση 3 και κάτι χρόνια .Μόνο τον πρώτο καιρό πήγαινε καλά.Μετα ξύλο ,ψέμα ,κλέψιες και απιστία με άντρες και γυναίκες .Άντεξα ενάμιση χρόνο (τον πρώτο ενάμιση χρόνο ήταν πολύ καλός δεν είχε δώσει δείγματα),και χώρισα .Πολλές φορές όταν στενοχωριέμαι που δεν έχω κάποιον (λιγόστεψαν αυτές όμως),κοπανιεμαι και λέω “ηλίθια γιατί δε χώρισες στα 29 σου ,να έχεις περισσότερο περιθώριο και χρόνο να ψάξεις τον πρίγκιπα σου ;”.Τις περισσότερες φορές όμως πλέον ,λέω:”όχι σου έκανε καλό αυτή η εμπειρία γιατί εχτισες άμυνες ,αλλά ήταν τόσο όσο ,όχι δηλαδή,5,6,7,10χρονια ώστε να τραβάς τα μαλλιά σου για το πόσο περισσότερο χρόνο… Διαβάστε περισσότερα »
Ελπίζουμε να μην είσαι το γνωστό Σοφάκι.
Και παραπανω απο δεκα χρονια. Χωρισα στα 47 και εμεινα εκπληκτη απο το πόσες ευκαιριες υπάρχουν και δεν εβλεπα. Στη ζωη δεν σταματάς ποτέ να εξελίσσεσαι.
Χμμμ…το έχω πάθει εννοείται και νομίζω οι περισσότερες εδώ μέσα.Θεωρώ ότι έπρεπε να χωρίσω στους πρώτους 6 μήνες και η σχέση κράτησε 5 χρόνια. Αυτομαστιγώθηκα για πολύ καιρό μέχρι που κατάλαβα ότι εκείνη την περίοδο περνούσα βαριά κατάθλιψη και ήμουν πραγματικά πολύ ευάλωτη και παντελώς ανέτοιμη για αλλαγές και αποφάσεις. Απο την απόσταση που το βλέπω τώρα, κατανοώ ότι καλώς κακώς εκείνη την περίοδο δεν μπορούσα να με προστατεύσω, ούτε να μου προσφέρω κάτι παραπάνω. Δεν μπορούσα να αφήσω μια κατάσταση που ήταν δυσλειτουργική αλλά απίστευτα γνώριμη για μένα.Έχασα χρόνια; Σίγουρα. Αυτό μπορούσα όμως τότε ,αυτό έκανα και δεν είχα… Διαβάστε περισσότερα »
Τsikaki, όταν οι πάντες γύρω μας κανονικοποιουν κακοποιητικές συμπεριφορές, οικογένεια, φίλοι, παρέες, άλλες παρέες, πόσο εύκολο είναι να τις αναγνωρίσεις?
Ουφ…έλα ντε βρε Lou.Θέλω να πιστεύω ότι κάτι ξύπνησε μέσα μας με το metoo αλλά έχουμε πολύ δρόμο ακόμα σε ότι αφορά την χώρα μας.Ανηφόρα μεγάλη.
Πρόσφατα, λίγο μετά τα 32 μου, έμαθα πότε πρέπει να φεύγω ή τουλάχιστον έχω μάθει να φεύγω νωρίτερα από την καταστροφή. Μέχρι πρότινος, έμενα, έμενα και έμενα, έκανα υπομονή μέχρι που δεν πήγαινε άλλο ή μέχρι να φύγει ο άλλος (σε περιπτώσεις σχέσεων). Δύο πράγματα έχω καταλάβει ως τώρα: 1ον, όταν κάτι δεν είναι όπως το θες, φύγε, δε θα θα γίνει καλύτερο. Το αντίθετο. Μερικές φορές νομίζουμε ότι μπορούμε να τα ελέγξουμε όλα, αλλά είναι ψευδαίσθηση, δεν μπορούμε και η ματαίωση πονάει πολύ. Αυτό ήταν το πιο basic. 2ον, ακόμα και το να σταματάς εκεί που πρέπει, πονάει επίσης.… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτή η νοοτροπία που περιγράφεις, αφορά τη γενιά των Ελλήνων , που ήξεραν από τα 25 τους βαριά ,τι θα γίνει επακριβώς μέχρι το τέλος της ζωής τους. Τα πράγματα έχουν αλλάξει εδώ και πολύ καιρό οι επόμενες γενιές (βάζω και τον εαυτό μου μέσα που τελείωσα πανεπιστήμιο το 95) δεν γνωρίζουμε τι θα γίνει την επόμενη μέρα. Πάμε στα ψαχτά και στα τυφλά. Κυρίως όσοι δεν έχουμε επαγγελματική καθοδήγηση ή κληρονομική εργασία. Είναι αδύνατο να προβλέψεις τι θα σου φέρει μια κίνηση που κάνεις. Συν ότι για να αποδώσει ή όχι κάτι, πρέπει να του δώσεις χρόνο, τον οποίο… Διαβάστε περισσότερα »
Κάθε αρνητική εμπειρία μας αφήνει σίγουρα πιο κουρασμένους και απογοητευμένους. Πιο ώριμους μας αφήνει σε σχέση με την ικανότητά μας να αναλύουμε και να εκτιμούμε καταστάσεις. Όποτε δεν είναι καθόλου άχρηστο να κοιτάμε το παρελθόν, όχι για να μοιρολογήσουμε τα χαμένα, αλλά για να αξιολογήσουμε μελλοντικές καταστάσεις σύμφωνα με το χαρακτήρα και τις αντοχές μας.
Αυτό λέγεται εμπειρία. Είναι αυτό που χρειάζεσαι για να ζυγίσεις δεδομένα και να αποφασίσεις μόνη σου πότε για παράδειγμα πρέπει να σταματάς κάτι για το οποίο έχεις αρχίσει να αμφιβάλλεις.
Το να αναγνωρίζεις τα λάθη σου είναι το πιο σημαντικό βήμα της εξέλιξης. Αν δεν αναγνωρίσεις τα λάθη σου ως λάθη τότε πως θα φροντίσεις να μην τα ξανακάνεις; Υπάρχουν καταστάσεις οι οποίες θα σου φέρουν μερικά καλά αλλά προφανώς για να τις αναγνωρίσεις ως λάθος σου έφεραν παραπάνω από κακά. Επίσης την (εσωτερικευμένη;) πεποίθηση του ότι όποιος παντρέυεται και κάνει παιδιά έχει μονάχα κερδίσει υπέροχα πλασματάκια από τον γάμο του δεν είναι αληθής. Έχει κερδίσει τα παιδιά του και σίγουρα αυτό είναι ένα δώρο, αλλά ταυτόχρονα έχει περάσει χρόνο με έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν ταίριαζε και δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ νιάτα και αισιοδοξία! Πάντως εγώ άνετα θα ζητούσα τον τελευταίο χρόνο πίσω. Εντάξει, κάτι έμαθα αλλά απαιτώ την ενέργεια μου σπατάλησα πίσω!
Εντοπησα ότι μάλλον θέτεις 2 λίγο διαφορετικούς προβληματισμούς: 1. Μπορεί εν μέρει να έχει αξία κι όχι μόνο να ήταν χαμένος χρόνος ένα παρελθόν με λάθη; 2. Στο παρόν και στο μέλλον (κι όχι όσον αφορά το τι κρίνεις για το παρελθόν αναπολώντας το!!!), είναι σημαντικό από κει και στο εξής να αποφεύγουμε λάθος καταστάσεις; Μήπως έχεις μπερδέψει λίγο αυτά τα ερωτήματα που είναι συσχετιζόμενα αλλά διαφορετικά;….btw εγώ και στα 2 αν ήτανε να απαντήσω όσο πιο απόλυτα γίνεται, δλδ με ένα ναι η ένα όχι, μάλλον θα έβαζα το ναι. Ούτε είναι αδύνατον ένα κομμάτι ενός παλιού λάθους (μιας… Διαβάστε περισσότερα »
Το πότε σταματας εξαρτάται μεταξύ άλλων από τις εναλλακτικές και την ενέργεια που έχεις. Καμία φορά το μόνο που μαθαίνεις επιμένοντας σε πράγματα που δεν λειτουργούν είναι το ότι έπρεπε να είχες σταματήσει νωρίτερα, αυτο δεν ακυρώνει κατα τα άλλα τυχόν μικρές καλές στιγμές και απόκτηση δεξιοτήτων. Μια παγίδα όμως είναι να επιμένεις μόνο και μόνο για τα χρόνια που ήδη ξοδεύτηκαν – σαν να συνεχίζεις να ποντάρεις σε μετοχές εταιρείας που φαλιριζει. Το μόνο που έχουμε πραγματικά είναι ο χρόνος, και θέλει προσοχή και αγάπη η διαχείριση του. (και τύχη και καλή παρέα)