Αγαπητή Α, μπα Ελπίζω να είσαι καλά εσύ και οι αναγνώστες σου. Έχω ένα πρόβλημα, προβληματισμό.. Κάτι που πάντα με απασχολεί και απλά ανάλογα με το πως είμαι κατά τ άλλα με πιάνει και με αφήνει. Η ερώτηση είναι.. Πόσους φίλους είναι φυσιολογικό να έχουμε? Είναι λίγοι οι 3? Περνάω μια δύσκολη στιγμή στη ζωή μου καθώς η μητέρα μου έχει καρκίνο στο στήθος, δίνει τον αγώνα της και κάποιοι “φίλοι” Μου ενώ ξέρουν το τι περνάμε δεν έχουν πάρει ένα τηλέφωνο 2 μήνες να δουν πως είναι.. Πως είμαι.. Δεν είναι πως δεν το περίμενα.. Απλά όπως λέει και το γνωστό meme “I was expecting nothing and I was still let down”. Και φτάνω στην τελευταία ερώτηση. Αυτές οι σχέσεις που προφανώς δεν είναι οι φιλίες που θα καλέσεις στο ευχάριστο και στο δυσάρεστο γεγονός.. Τις κρατάω? Τις πετάω? Δεν είναι δα πως έχω και τον Κύκλο που μπορώ να πετάξω εύκολα ανθρώπους από τη ζωή μου.. Και κάτι ακόμα.. Πως μπορώ να κάνω καινούργιες και καλές φίλες μετά τα 30? Συγγνώμη για τις άπειρες ερωτήσεις.. Και ευχαριστώ για το χρόνο σου Υ.γ. Τώρα που διαβάζω το κείμενό μου καταλαβαίνω τις παλιές αγγελίες των εφημερίδων “ζητείται κυρία (ος) για σοβαρή (φιλική) σχέση
Μάλλον πρέπει να προσδιορίσεις μέσα σου τη λέξη «φίλος» και με ποιες προϋποθέσεις την δίνεις σε κάποιον, ακόμη και το «καλός φίλος». Αν τώρα, που περνάς αυτό που περνάς, έχεις τρεις φίλους, είσαι μια χαρά. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που οι άνθρωποι δεν μπορούν να συμπαρασταθούν στις δυσκολίες, ειδικά στις δυσκολίες που έχουν να κάνουν με την υγεία, και ένας κλασικός που δεν φαίνεται, είναι ο φόβος. Ο φόβος για την δική τους υγεία, που προσπαθούν να τον αποφύγουν. Δεν είναι δικαιολογία, εξήγηση είναι, που ελπίζω κάπως να σε βοηθάει.
Οι δυσκολίες λειτουργούν μεταξύ άλλων, ως ξεσκαρτάρισμα. Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις τώρα τι θα κάνεις με τους φίλους αυτούς, θα αποφασίσεις όταν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις, και όσο δεν ξέρεις, μην κάνεις τίποτα. Όμως, θέλω να πω τώρα κάτι με πολλή προσοχή, που δεν ξέρω αν είσαι σε θέση να καταλάβεις. Αν αυτό σε απασχολεί πάντα, υπάρχει περίπτωση να έχεις μη ρεαλιστικές προσδοκίες από τους ανθρώπους, γενικότερα. Οι άνθρωποι γύρω σου κάποια στιγμή θα σε απογοητεύσουν, όλοι, με τη σειρά, πάνω από μια φορά. Θα τους απογοητεύσεις κι εσύ, επίσης, και είναι σημαντικό να ξέρεις ότι το έκανες, να είσαι σε θέση να το εντοπίζεις. Αυτό, είναι αυτονόητο και πρέπει να το ξέρεις χωρίς να πέφτεις από τα σύννεφα. Τις απογοητεύσεις πρέπει να τις ζυγίζεις μαζί με τα καλά τους όμως, που ποτέ δεν πρέπει να θεωρείς αυτονόητα. Κανείς δεν μας χρωστάει να μας φέρεται καλά, ή να μας σκέφτεται, ή να ανησυχεί για μας. Κάθε τέτοια εκδήλωση είναι πολύτιμη. Οι φιλίες κρίνονται από το χρόνο, περισσότερο από τις στιγμές.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ίσως λίγο εκτός θέματος το σχόλιο, αλλά… τι έχουν πια αυτά τα 30 που μετά δεν μπορούμε ή δεν πρέπει να κάνουμε νέους φίλους, παιδιά, σπουδές, καινούργιες σχέσεις (ή να χωρίσουμε από κακές σχέσεις), να αλλάξουμε δουλειά, να μάθουμε χορό/ καράτε/ πιάνο, να κάνουμε σεξ πρώτη φορά ή να βάλουμε μαγιό τριγωνάκι και σαλοπέτα με μίνι φούστα;
Τόσο πια μας επηρέασε ο εθνικός μας ξεβλαχευτής με όλες αυτές τις πανηλίθιες λίστες με τα “30 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν τα 30;”
Εντός θέματος: φίλη, σημασία έχει η ποιότητα και η καλή υγεία των σχέσεών σου, όχι ο αριθμός τους.
Δε θα έλεγα 30, για τον καθένα είναι αλλο το όριο, όμως κάτι έχουν για τις φιλίες. Υπάρχει αλλαγή φάσης, κάποιοι το ρίχνουν στην καριέρα, άλλοι στην οικογένεια, άλλοι στο wellness, άλλοι στο ρόλο του/της συντρόφου και γενικά υπάρχει μια αναταραχή. Εμένα στον κύκλο φιλενάδων, έχει υπάρξει μεγάλη αλλαγή και κυρίως με την εμφάνιση σχέσης ή την επισημοποιηση σχέσης (όπου ο Τάκης είναι πάντα αγκαζε και το “εγώ” αντικαθίσταται από το “εμείς” μέχρι κι για την τουαλέτα) και δευτερεύοντος με την δουλειά (όπου παίζει λίγο το κάνω παρέα με συναδέλφους σε εναλλαγή με το βγάζω πιο πολλά λεφτά και κάνω… Διαβάστε περισσότερα »
@ Cheetara πολύ σωστό σχόλιο
Να ‘ξερες πόσο συμφωνώ! Πρόσφατα φίλη ετών 32, μετά από χρόνια που ήταν single έκανε σχέση και κάθε φορά που της στέλνω μήνυμα “τι κάνεις;”, απαντά “καλά είμαστε”. Μετά τη ρωτάω “την είδες αυτή την ταινία;” κι απαντά “ναι την είδαμε” ή ακόμα χειρότερα “δεν θα τη δω γιατί ο Τάκης φοβάται τα θρίλερ”.
Αυτό το ερώτημα είναι πάντα και παντού επίκαιρο. Απορώ κι εγώ.
Γενικά νομίζω πως οι καλύτερες ηλικίες για καινούργιες φιλίες είναι όντως τα 18 με 30 και κατόπιν οι ηλικίες μετά τα 55-60, καθώς και κάθε φορά που αλλάζεις περιβάλλον βέβαια, κάτι σχετικά συνηθισμένο στην εποχή μας. Τα 30 με 50 είναι συνήθως πιο δύσκολα γιατί παλεύεις να στρώσεις δουλειά και προσωπικά και δίνεις εκεί προτεραιότητα, αλλά όχι κι ότι δε γίνεται.
Salt, για εξήγησέ το λίγο αυτό γιατί μάλλον έχω χάσει επεισόδια και δεν με παίρνει στα 40…τι παίζει με το τριγωνάκι; Είναι απαγόρευση τύπου Καγιά (βλ. “όχι μακρύ μαλλί μετά τα 40”); Είναι κάτι άλλο;; Πειτε με βλαχάρα αλλά σαν το τριγωνάκι μου της δεκαετίας δεν με βολεύει κανένα!
Salt and Pepper χμμμμ… Τι λες τότε για ροζ μαλλί; Το σκέφτομαι…
(Να δεις που θα καταντήσω να κάθομαι και με τη νεολαία όπως πάω 😜)
Δήθεν, μπερδεύτηκα. Εγώ νόμιζα πως το μαγιό τριγωνάκι είναι αυτό που είναι “παρτό” στους γοφούς σαν τρίγωνο. Ω θεοί, τι μαγιό φοράω τελικά;;;;; 😂😂😂🏊🧜
Πάντως 2 μήνες χωρίς ένα τηλέφωνο το λες και γαϊδουριά.
Πάρε τους εσύ τηλέφωνο. Πες τους ότι περνάς δύσκολα και ότι σου έλειψε η επαφή μαζί τους. Κάποιοι θα ξεμπλοκάρουν (γιατί ναι, είναι φόβος, είναι αμηχανία, είναι επιθυμία αποφυγής δύσκολων συναισθημάτων και καταστάσεων), και κάποιοι θα αδιαφορήσουν – και αυτούς τους δεύτερους θα τους μεταθέσεις στη λίστα των “γνωστών”.
Σημασία δεν έχει η ποσότητα, αλλά η ποιότητα! Δεν υπάρχει ενας συγκεκριμένος αριθμός φίλων που να θεωρείται φυσιολογικός. Μπορείς να έχεις 5 φίλους,10, 20 ή ακόμα και 1, το θέμα είναι τα άτομα αυτά, η παρέα σου να είναι φίλοι με όλη τη σημασία της λέξης. Να σε στηρίζουν, να χαίρονται με τη χαρά σου,να σε ενθαρρύνουν, να σε ακούν οχι να σε θυμούνται όποτε σε έχουν ανάγκη ή ακόμα χειρότερα να μη σου συμπαραστέκονται επικαλούμενοι προφάσεις. Γι αυτό, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να απαλλάξεις τον εαυτό σου από τους ψεύτικους φίλους που σε περιτριγυρίζουν και να… Διαβάστε περισσότερα »
“Θα επιβιώσουμε και χωρίς αυτούς και ας πονάει” 👏👏Πολύ σωστά Νινα μου
Ήταν πολύ δυσάρεστο αυτό που σου συνέβη, πολύ ψυχοφθόρο, ήταν όμως και μια εμπειρία που σε έκανε πιο δυνατή όπως και όλους όσοι είχαμε μια κακή εμπειρία από ψεύτικους/τοξικούς φίλους. Εύχομαι τα καλύτερα απο δώ και πέρα❤
Μια φορά και έναν καιρό, ένας φίλος του άντρα μου, τον ενημέρωσε πως ενδεχομένως ο πατέρας ενός κοινού φίλου είχε κάποιο θέμα υγείας. Ο άντρας μου, χωρίς δεύτερη σκέψη παίρνει τηλέφωνο τον φίλο. Επειδή δεν το σήκωσε, σκέφτηκε για να μην ενοχλήσει, να πάρει τηλέφωνο την γυναίκα του φίλου. Ούτε και εκείνη απάντησε, άφησε να περάσουν 2 ημέρες και προσπάθησε πάλι. Τίποτα και αυτή την φόρα, ούτε βρήκε τον φίλο, ούτε την γυναίκα του. Μετά από μέρες, όταν τελικά τον πήρε ο φίλος του, μεταξύ σοβαρού και αστείου του έκανε την παρατήρηση γιατί τον ενόχλησε ενώ δεν ήταν τίποτα το… Διαβάστε περισσότερα »
Εχοντας βρεθει σε τετοια θεση, και να ειναι αρρωστος ο πατερας μου, σε πληροφορω οτι κανεις φιλος δεν με θυμηθηκε, αλλα το θεωρησα απολυτα φυσικο και αναμενομενο. Τοσο αναμενομενο που δεν εδωσα καν σημασια. Τεσπα.. 1. Εισαι ΠΟΛΥ τυχερη που εχεις 3 φιλους που σε θυμουνται στα δυσκολα. Ειναι υπερ αρκετοι. 2. Περιμενεις ΠΑΡΑ πολλα απο τους ανθρωπους, γι’αυτο θα τρως την μια απογοητευση μετα την αλλη. Κανεις δεν σου χρωσταει ΤΙΠΟΤΑ, και μαθε να λες ευχαριστω, ακομη και για τα τηλεφωνα. Γιατι μου φαινεται.. πως αυτους τους 3 που εχεις, το θεωρεις δεδομενο και υποχρεωση, πως πρεπει να σε… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ με την Α, Μπα εδώ. Να προσθέσω μόνο ότι ειδικά ότι έχει σχέση με τον καρκίνο, παραλύει συναισθηματικά και ψυχικά τους ανθρώπους και τους έρχεται πολύ δύσκολο να στηρίξουν κάποιον άλλο που έχει θέμα με τον καρκίνο. Θυμάμαι την περίπτωση μιας φίλης της μητέρας μου όταν διαγνώστηκε με καρκίνο. Εκείνη την εποχή οι γονείς μου είχαν συγκεκριμένο κύκλο φίλων που ήταν όλοι συμφοιτητές από Γερμανία, ο πατέρας μου δηλαδή και οι φίλοι του και οι γυναίκες των συμφοιτητών του. Η φίλη αυτή λοιπόν ήταν η μία από τις γυναίκες των συμφοιτητών και ήταν πολύ φίλη, τύπου κολλητή, με την… Διαβάστε περισσότερα »
Το αλσχάιμερ…
Σωστό αυτό με τις ρεαλιστικές προσδοκίες που λέει η Λένα, αλλά για μένα αυτό που καθορίζει τα πράγματα είναι το αν η φίλη/ος παραδέχεται πως σε απογοήτευσε. Δηλαδή το να το καταλάβει όταν το εξηγήσεις, να το δεχθεί και έτσι όλο αυτό να μεταβολισθεί καλά στη σχέση, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Και το ίδιο ισχύει και για μένα αν απογοητεύσω κάποιον φίλο. Θα μου το πει ή και θα το εντοπίσω μόνη μου, θα το καταλάβω και θα ζητήσω συγγνώμη. Το ίδιο περιμένω και από τον άλλο. Και αν δω πως δεν το εντοπίζει μόνος του, θα το… Διαβάστε περισσότερα »
Συνηθως φιλους κανεις οταν συμβαινουν μεγαλες αλλαγες στη ζωη σου: οταν σπουδαζεις, οταν κανεις παιδι και αρχιζεις να το πηγαινεις στο παρκακι, μετά στο σχολειο οπου θα γνωρισεις αλλους γονεις,οταν μετακομιζεις και γνωριζεις τους γειτονες σου,στη καινουργια δουλεια κλπ κλπ Η ηλικια δεν αποτελει εμποδιο! Ακομα και στο νοσοκομειο θα μπορουσες να κανεις γνωριμιες που ισως εξελιχθουν σε φιλιες με αλλους με παρομοιο προβλημα με το δικο σας. Η εννοια *φιλος* βεβαια ειναι κι αυτη σχετικη. Αν εσυ εννοεις την καρδιακή φιλια στα ευκολα και στα δυσκολα ,χμ , πολυ δυσκολα θα βρεις τετοιους φιλους γιατι ειναι λαχειο.Λιγοι βιωνουν κατι… Διαβάστε περισσότερα »